Lycan Alpha’s untamed villainess

ดึกสงัดกลางป่ามีค่ายพักของขบวนเดินทางตั้งอยู่ เงื้อมเงาทะมึนปรากฏขึ้นขณะที่ผู้คนในค่ายพักต่างหลับใหล แม้ทหารเฝ้ายามยังทำหน้าที่อย่างขยันขันแข็งหากผู้มาเยือนก็สามารถเล็ดลอดผ่านเข้าไปได้ด้วยพลังที่เหนือธรรมชาติ

ภายในกระโจมใหญ่กลางค่ายกลุ่มควันดำคลุ้งก่อนจะค่อยรวมเป็นรูปร่างสูงใหญ่สง่าผ่าเผยทว่าเต็มไปด้วยกระไอแห่งอันตราย กระทั่งเรือนกายชัดเจน ใบหน้าคมคายงดงามราวหยกล้ำค่า ลำคอแกร่ง บ่าหนากว้าง แผงอกแน่น ช่วงเอวรับกับสะโพกและท่อนยาวแข็งแรง แม้อยู่ในชุดดำสนิทก็ไม่อาจกำบังความลำเลิศเหนือผู้ใด หน้าคมคายนิ่งเรียบเฉยหากกลับเต็มไปด้วยรัศมีแห่งความน่ากลัว

“อายุยังน้อย แต่ก็นับว่ามีพลังเซียนสูงทั้งที่ถือศีลบำเพ็ญด้วยตนเอง เกิดมาเพื่อที่จะบรรลุเซียนโดยแท้ ข้าตามหาคนเช่นเจ้ามานานแล้ว โชคดีนักที่ได้พบ”

คำเอ่ยนั้นไม่ได้ชื่นชมแต่อย่างใด ด้วยมุมปากบนริมฝีปากได้รูปขยับขึ้นหยัน

“น่าเสียดายนัก ที่เป็นถึงองค์ชายแต่กลับไม่ต่อสู้แย่งชิง ไม่หวังต่อบังลังก์มังกร แต่จะว่าไปได้เป็นเทพเซียนมีชีวิตนิรันดร์ย่อมดีกว่าขึ้นครองแคว้นรับภาระมากมาย นับว่าเจ้าเลือกได้ฉลาด”

บุตรของเจ้าแคว้นผู้นี้ฝักใฝ่บำเพ็ญเพียรตั้งแต่อายุยังน้อยราวเกิดมาพร้อมเหล่าเทพอำนวยพรให้เข้าสู่ดินแดนแห่งอมตะ และผู้บุกรุกยามวิกาลก็ต้องการพลังเซียนของเขาเพื่อก้าวไปยังจุดมุ่งหมายที่ต้องการ

“หึ...ผู้ที่เกิดมาสมบูรณ์พร้อมเช่นเจ้า ข้าเกลียดยิ่งนัก จงมาเป็นบันไดที่สมบูรณ์แบบให้ข้าเสียเถิด”

มือหนายื่นออกมาด้านหน้าหลังจบคำ แล้วเริ่มร่ายมนตร์ดำดูดซับปราณเซียนจากร่างของหนุ่มวัยสิบเก้าปีที่กำลังหลับใหลไม่ได้สติ จนเมื่อได้พลังที่ตนต้องการจากอีกฝ่ายมาจนหมด ปากได้รูปงามก็ยิ้มบางด้วยความพอใจ

“เมื่อเจ้าต้องการมีชีวิตนิรันดร์ ฉะนั้นก็ขอให้ได้ไปกำเนิดในดินแดนนิรันดร์เช่นที่เจ้าต้องการก็แล้วกัน นับว่าข้าช่วยเจ้าให้บรรลุจุดหมายส่วนหนึ่ง ที่เหลือก็แล้วแต่จิตวิญญาณของเจ้าเอง ส่วนชีวิตนี้ข้าต้องการ ต่อแต่นี้ไปข้าจะเป็นเจ้า จ้าวชุนเทียน”

พลังปราณทำลายล้างถูกส่งไปยังร่างที่นอนบนเตียง ครู่หนึ่งร่างนั้นก็ค่อยๆ สูญสลายหายวับไป

ร่างสูงใหญ่ที่ยืนกลางกระโจมท่องเวทแปลงกายในใจ ชั่วอึดใจร่างสูงใหญ่ก็กลับปลายเป็นสูงโปร่ง ใบหน้าเรียวได้รูปคมสันอย่างบุรุษต่างจากก่อนหน้านี้ที่ราวบุรุษรูปงามหน้าเรียวแกร่งดั่งชาวสวรรค์ชั้นฟ้า จากนั้นก็เดินไปนั่งลงบนเตียง ขัดสมาธิด้วยท่าทางองอาจแล้วยกมือสองข้างของตนขึ้นเพื่อเดินพลังผสานปราณให้ช่วยส่งเสริมพลังวัตรจากการฝึกวรยุทธ์ของตน

หลายพันปีที่ผ่านมาเขาฝึกยุทธ์ของหลายสำนักเพื่อให้ตนมีวรยุทธ์สูงเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายตั้งแต่อายุยังน้อย โดยการฆ่าคนแล้วใช้ชื่อคนผู้นั้นเข้าเรียนแทนจนสำเร็จวิชาขั้นสูงสุดของสำนักใหญ่ทั่วแดนมนุษย์ มีเคล็ดลับวิชามากมายอยู่ในตัว ฉะนั้นเมื่อได้รับพลังเซียนเขาต้องจัดการกับพลังภายในร่างกายให้หลวมรวมเพื่อใช้ร่วมกันได้

=====

เปิดเรื่องค่อนข้างดุดันร้อนแรง^^ บอกชัดเจนว่าพระเอกเรื่องนี้มาแบบดุนะจ๊ะ

ฝากติดตามรักแฟนตาซีเทพเซียนในแบบรักที่ไม่มีวาสนา ไร้ชะตาผูกพัน และคนสองคนมาพบเจอกันด้วยความบังเอิญ ทั้งยังยืนอยู่กันคนละฝั่ง แล้วจะมีโอกาสลงเลยกันได้หรือไม่ ด้วยนะคะ ^-^