บทที่ 11

8 โมง

“ทำไงดีวะ” ตั้งแต่มองกระจกมานะ บอกตามตรงว่าฉันยังโมโหไอ้ธีไม่หาย อารมณ์เสียกว่าเรื่องที่มันแทงฉันจนเดี้ยงแทบเดินไม่ไหวกับเรื่องที่มันตัดเสื้อผ้าฉันจนต้องทนใส่เสื้อผ้ามันกลับมาก็เรื่องนี้แหละ เรื่องที่มันทำรอยไว้ที่คอฉันเต็มไปหมด ฉันถูยังไงก็ไม่หาย แล้วฉันควรทำไงวะ เดี๋ยวไปมหาลัย พวกอีดอกสองตัวมันต้องเห็นแน่ๆ

“ไอ้เหี้ย!” นึกถึงหน้ามันแล้วฉันเกลียด เกลียดๆๆ!!! เกลียดจนไม่รู้จะเกลียดยังไง ไอ้เหี้ยธีมันทำชีวิตฉันป่นปี้หมดแล้ว เสียทุกอย่าง ไม่เหลืออะไรแล้ว

“จะทำไงกับชีวิตต่อไปดีวะ เป็นทอมก็เป็นได้ไม่สนิทใจ แม่งดันมาเสียซิงให้หมาตัวผู้ซะนี่ แถมดูท่าทางมันจะกัดไม่ปล่อยซะด้วยแม่ง โรสนะโรส แม่งไม่มีชีวิตทอมคนไหนอัปยศได้เท่ามึงละ เวรจริง เห้อออ...!!!” รู้ว่าถอนหายใจแรงๆมันไม่ช่วยอะไรหรอก แต่ไม่รู้จะทำไง ก็หัวสมองมันตันไปหมด ถึงฉันจะคิดได้ว่าไอ้อะไรที่เสียแล้วก็เสียไปเถอะวะ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันส่งผลต่อการดำเนินชีวิตของฉันมากอยู่ดีไง ฉันเป็นทอม แต่แม่งดันเสือกไปเอากับผู้ชาย แล้วไอ้ผู้ชายที่ว่า นอกจากฉันจะเกลียดมันเข้าไส้แล้ว มันยังเป็นมาเฟีย แถมยังเป็นไอ้โหดเงียบ ไอ้หื่นอันตรายอีกต่างหาก แล้วที่สำคัญ ฉันติดหนี้มัน ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะเอาฉันขัดดอกไปอีกกี่รอบ คิดๆเรื่องนี้แล้วฉันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมา ก็ไอ้ธีแม่ง เอาโหดชิบหาย เล่นเอาฉันแทบคลานลงจากเตียงไม่ไหวจริงๆ แล้วฉันจะทนมันได้อีกสักกี่น้ำวะ วันไหนมันโมโหโหดขึ้นมา มันไม่ฆ่าตัดตอนฉันเหมือนที่เห็นๆกันในข่าวเหรอ ตอนนั้นฉันก็ทำใจกล้าไปอย่างนั้น แต่พอเอาเข้าจริง ฉันก็กลัวตายนั่นแหละ

“ฮึ่ย!!! ปวดหัวๆๆๆ!!! ทำไงดีวะ ไอ้ธีไอ้สัส นี่กูเครียดนะเว้ย เพราะมึงคนเดียวเลยไอ้สารเลว ไอ้มาเฟียเถื่อน ไอ้โรคจิต! ไอ้ๆๆ...ฮึ่ย!” ปึกๆๆ... ฉันทุบโต๊ะเครื่องแป้งไม่ยั้ง ไม่รู้จะหาคำไหนมาด่ามันดี ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากบีบคอมันให้ตายคามือจริงๆ

Iineeeee...!

อยู่ๆไลน์เด้งเฉยเลย

T.ttt sent photo

“ส่งรูปไรมา” ฉันไม่แน่ใจว่ามันส่งรูปอะไรมานะ แต่พอเปิดดูนี่แม่ง แบบว่าจี๊ดอ่ะ

T.ttt:

-PHOTO- (ภาพเตียง)

T.ttt: ยับเยิน

“ไอ้บ้า!” ฉันเกือบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งแล้วรู้มั้ย แต่ดีที่ยั้งมือไว้ทัน ดูมันสิดู รู้ใช่มั้ยมันหมายถึงอะไร แบบนี้มันตั้งใจตอกย้ำกันชัดๆ

rose’: ไอ้สัส

T.ttt: กับผัว

T.ttt: พูดให้มันเพราะๆ

rose’: ผัวที่ไม่อยากได้อ่ะเหรอ

rose’: ไม่จำเป็นหรอก

มันอ่านแล้วเงียบไปเลย คือไรอ่ะ ฉันไม่เข้าใจ แต่รู้สึกได้ว่ามัน เหมือนกับมันไม่พอใจฉัน

“ช่างแม่ง จะรู้สึกไงก็ช่าง ไม่เกี่ยวกับกูซะหน่อย”

ฉันโยนโทรศัพท์ลงปลายเตียงแล้วเข้าห้องน้ำ ไม่อยากสนใจมันแล้ว น่ารำคาญ!!!

-ผ่านไป 15 นาที-

ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมา ไม่รู้ทำไมต้องเดิน(กะเผลก)ไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นอันดับแรก

“ยังไม่ตอบอะไรมาอีกเหรอ นี่ไอ้บ้านี่มันโกรธจริงจังหรือไง” ฉันงงอ่ะ ไม่เข้าใจจริงๆนะ ที่ฉันพิมพ์ไปแบบนั้น ความจริงนึกว่ามันจะสวนอะไรโหดๆกลับมาซะอีก แต่เปล่าเลย แม่งเสือกเงียบ เงียบจนฉันรู้สึกว่าฉันผิดยังไงก็ไม่รู้

“มึงจะบ้าเหรอโรส จะสนใจทำไมวะ” ฉันตัดสินใจโยนโทรศัพท์ทิ้งอีกรอบแล้วเดินไปแต่งตัว ไม่ค่อยจะอยากไปหรอกมหาลัยอ่ะ แม่งโคตรขี้เกียจเอาตรงๆ หรือจะโดดสักวันดีวะ

ปี๊นๆๆ...!!!

“ใครวะ หนวกหูชิบหาย” แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่หรอกนะ ยังแต่งตัวต่อ คิดว่าเดี๋ยวพ่อกับแม่คงไปเปิดเอง

-จนกระทั่งฉันแต่งตัวเสร็จ-

ฉันคว้ากระเป๋าแล้วลงไปข้างล่าง

“โรส” ไม่รู้พ่อเรียกทำไม เพราะฉันจะพ้นจากประตูบ้านแล้ว ก็เหมือนทุกเช้า ที่ฉันไม่ได้สนใจมองอะไร นอกจากเดินไปตรงประตู ไม่อยากอยู่บ้านนี้เข้าไปทุกวัน

“มีไรพ่อ” ฉันหยุดเดินแต่ไม่ได้หันไปมอง

“มาหวัดดีคุณธีหน่อยมา” เดี๋ยวนะ พ่อว่าอะไรนะ หรือฉันหูฝาด?

“ไอ้ธี!?” อันนี้ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ ตกใจมากเว่อร์ที่พอหันไปมองแล้วเห็นว่าเป็นไอ้ธีจริงๆ ...มันมาได้ไงวะ???

“เอ้า! ยังยืนนิ่งอีก มานี่”

“ไม่อ่ะ ฉันจะไปเรียนแล้ว” เสร็จแล้วฉันก็เดินออกมาเลย พยายามเดินให้ปกติที่สุดทั้งที่ยังระบมโคตรๆ

หมับ!!!

“เห้ย! อะไรวะ” อยู่ๆไอ้ธีมันลุกมาแล้วดึงฉันไปที่รถเฉยเลย แถมหน้ามันตอนนี้ก็ดูโหดๆยังไงก็ไม่รู้ ว่าแต่ พ่อกับแม่จะไม่ว่าไรมันหน่อยเหรอ???

“ไอ้ธี ปล่อย...โอ๊ย!” มันยัดฉันใส่รถแรงๆ

ปังงง!!! ปิดประตูก็โคตรแรง คือฉันไม่รู้ว่ามันไปกินรังแตนที่ไหนมา

ปังงง!!! ฝั่งมัน มันก็ปิดโคตรแรง

“เป็นบ้าไรของมึง!” ฉันหันไปถามมันเสียงดัง แต่มันแค่เหลือบมองอย่างเดียว แต่ไม่ตอบอะไร มันเหมือน เหมือนกับ ฮึ่ย ไม่อยากจะคิดเลย แต่เหมือนมันโกรธฉัน งอนฉันยังไงก็ไม่รู้ นี่อย่าบอกนะว่าจริงจังเรื่องแชทไลน์เมื่อกี้จนต้องถ่อมาหาเรื่องฉันถึงนี่ เพราะตอนนี้มันแม่งเหยียบซะฝุ่นกระจาย

“มึงเป็นไรของมึง!” มันยังเงียบ เอาแต่ขับรถ(เร็วๆ) เห้ย! นี่ฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะ มันอึดอัดอ่ะ เคยเป็นกันใช่มั้ย ถามแล้วไม่ตอบ เอาแต่เงียบแล้วทำอะไรบ้าๆบอๆประชดเหมือนที่มันกำลังทำอยู่ตอนนี้อ่ะ

“กูถามว่ามึงเป็นอะไร!!!”

“จะสนใจอะไรกับผัวที่เธอไม่อยากได้” มันตอบนิ่งๆ เสียงนิ่งๆเรียบๆ โทนต่ำ ฟังแล้วชัดเลยอ่ะ เหมือนมันงอนจริงๆ แล้ว แล้วมันจะงอนฉันทำไม มีเหตุผลอะไรต้องงอน

“มึงบ้าป่ะวะ โรคจิต!”

“ใช่ ในสายตาเธอฉันเป็นได้แค่นั้น” เห้ย เดี๋ยวนะ อะไรของมันวะ

เอี๊ยดดด...!!!

มันเบรกเพราะรถติดไฟแดง แต่รถสปอร์ตของมัน สงสัยเครื่องแรงเกิน คือขนาดคาดเบลล์แล้ว หัวยังเกือบทิ่ม

“ทำไรอ่ะ!” ฉันเห็นมันเปิดกระจกแล้วหยิบซองบุหรี่ขึ้นมา

“เรื่องของฉัน” แล้วมันก็จุดสูบหน้าตาเฉย อัดควันแล้วพ่นเอาๆ

“แค่กๆ” ประมาณว่าควันมันลอยเข้าจมูกฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว

“กูเหม็นไอ้เหี้ย หยุดสูบไม่ได้เหรอวะ!” มันก็ยังสูบ ก็ได้ เล่นอย่างนี้ใช่มั้ย

ฝึบ!

ฉันหยิบขึ้นมามวนนึง ไฟแช็กด้วย

“ทำไร!” พอทำท่าจะเอาเข้าปาก มันก็จับมือฉัน จับแน่นอย่างกับจะบีบกระดูกให้แตกไม่มีผิด

“ก็เห็นๆอยู่” ฉันลอยหน้าลอยตาตอบ ถึงมันจะถลึงตาใส่ฉันเหมือนจะบีบคอให้ตายฉันก็ไม่กลัวหรอก มันสูบได้ ฉันก็สูบได้ จะได้เจ๊ากันไง

“เอามานี่ ฉันไม่ให้สูบ!” มันตะคอกฉันแล้วแย่งไป

“ทำไมวะ ทีมึงยังสูบได้เลย”

“แต่เธอห้ามสูบ!”

“ไม่ยุติธรรมไง เอามานี่ กูจะสูบ!” ฉันพุ่งตัวไปแย่ง แย่งอย่างรุนแรง

“ไม่ให้สูบ!!!” คราวนี้มันปาทิ้งไปนอกหน้าต่างหมดเลยทั้งของมันทั้งของฉัน ทั้งซองบุหรี่ด้วย

“ทีนี้ก็ไม่ต้องสูบมันสักคน จบมั้ย!”

“เออ! จบก็จบดิ กูก็ไม่ได้อยากสูบตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ทิ้งๆไปได้ก็ดี เหม็นจะตายห่า ไม่รู้สูบเข้าไปได้ไง เดี๋ยวก็ได้เป็นมะเร็งตาย!” ฉันกระแทกเสียงใส่หน้ามัน แล้วกอดอกหันไปทางกระจก อารมณ์เสียมากบอกตามตรง

“เธอคงรอเวลานั้น” อยู่ๆมันก็พูดประโยคนี้ขึ้นมา เหมือนน้อยใจฉันไม่มีผิด คือฉันไม่เข้าใจเลยนะ ตั้งแต่เรื่องแชทไลน์ละ หรือมาเฟียนิ่งๆโหดๆอย่างมันอารมณ์อ่อนไหวง่ายวะ?

“เป็นผู้หญิงรึไง” ฉันทนไม่ได้ ต้องหันกลับไปหามันอีก แต่มันไม่ตอบ ดันออกรถแทน ไฟเขียวมันจะมาอะไรตอนนี้ก็ไม่รู้ เพราะชะตากรรมก็คือฉันคงต้องนั่งอึดอัดไปกับความรู้สึกแบบนี้ไปตลอดทาง โถ่เว้ย! นี่มันเรื่องบ้าอะไร ทำไมฉันต้องมาสนใจความรู้สึกไอ้บ้านี่ด้วยวะ!?

.

@มหาลัย

ถึงสักที เห้อ หลายนาทีกับความอึดอัด ทีนี้ก็ถึงเวลาแหกปากถามมันให้เคลียร์สักที ไม่งั้นวันนี้ฉันเรียนไม่รู้เรื่องแน่ๆ

“กูไม่ชอบอะไรค้างคา บอกมาดีกว่า ว่ามึงเป็นเหี้ยอะไรของมึง!” ฉันหันไปถามมันเสียงดัง

“ฉันจะเป็นอะไรได้ นอกจากคนที่เธอเกลียด อยากให้ตายๆไปให้พ้นๆ” มันตอบเสียงนิ่งๆ นั่งตรงๆไม่ยอมหันมองหน้าฉัน ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรกับดีกรีเสียงระดับเดซิเบลล์เกินมาตรฐานของฉันเลย แม่ง อารมณ์ไหนของมันวะ ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ

หมับ!!

ฉันกระชากคอเสื้อมันเข้ามาหา จ้องหน้ามันตรงๆ ยังไงก็ต้องเค้นไอ้มาเฟียนิสัยผู้หญิงให้ได้เลย

“ตอบมาว่าเป็นอะไร พูดมา!”

“ปล่อย”

“ไม่! จนกว่ามึงจะตอบกู!”

“จะสนใจทำไม ว่าฉันเป็นอะไร”