สัมพันธ์สวาท บอดี้การ์ดหัวใจ

สัมพันธ์สวาท บอดี้การ์ดหัวใจ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-05-17
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
30บท
1.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ทั้งชีวิตและจิตใจ มอบให้ไว้ เพียงผู้เดียว... ความรักระหว่างเจ้านายกับบอดี้การ์ด มันจะเป็นไปได้จริง ๆ นะเหรอ?

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ปฐมบท

La salle de bain résonnait du bruit léger de l'eau.

Clément Weyland était sous la douche.

Il était trois heures du matin.

Il venait tout juste de rentrer.

Jeanne Vidal se tenait devant la porte, les doigts légèrement serrés contre le chambranle. Elle voulait lui parler d'une chose importante. Elle était un peu nerveuse, ne sachant pas s'il accepterait ce qu'elle s'apprêtait à lui dire.

Alors qu'elle réfléchissait encore comment aborder le sujet, des bruits étranges lui sont parvenus de l'intérieur.

Elle a tendu l'oreille. Et elle a compris.

Il se faisait plaisir lui-même.

Chaque souffle, chaque gémissement étouffé tombait comme un coup de masse sur sa poitrine, l'un après l'autre, jusqu'à ce que la douleur s'étende en elle comme une marée sombre. Elle avait l'impression de s'y noyer, incapable de reprendre son souffle.

Ce jour-là marquait pourtant leur anniversaire de mariage.

Cinq ans qu'elle avait épousé Clément.

Et ils n'avaient jamais partagé la moindre intimité de couple.

Alors, il préférait ça, plutôt que de la toucher ?

À mesure que sa respiration à lui devenait plus pressante, il a soudain laissé échapper un souffle brûlant, arraché à une retenue trop longue :

« Clio... »

Ce simple prénom l'a brisée net.

Un fracas muet a explosé dans sa tête, quelque chose en elle s'effondrait, se réduisant en une poussière invisible.

Elle a posé une main sur sa bouche pour étouffer le sanglot qui montait, puis elle a tourné les talons pour fuir. Mais à peine avait-elle fait un pas qu'elle a trébuché, heurtant le meuble du lavabo avant de s'effondrer au sol.

« Jeanne ? »

La voix de Clément venait encore du fond de la salle de bain. On sentait qu'il essayait de reprendre le contrôle, mais son souffle restait lourd, saccadé.

« Je... je voulais juste aller aux toilettes. Je ne savais pas que tu prenais ta douche... »

Elle a lâché ce mensonge maladroit en s'accrochant au lavabo, tentant de se relever dans la panique.

Plus elle se dépêchait, plus elle paraissait misérable. Le sol était trempé, le bord du lavabo aussi. Elle a fini par se mettre debout avec peine, juste au moment où Clément sortait.

Une bouffée de vapeur s'est échappée derrière Clément lorsqu'il est apparu. Son peignoir blanc était mal ajusté, passé à la hâte, mais la ceinture restait nouée avec une rigueur presque excessive.

« Tu es tombée ? Laisse-moi. »

Il a voulu la prendre dans ses bras.

Les larmes lui montaient aux yeux à cause de la douleur, mais elle a repoussé sa main, l'air embarrassé mais résolu.

« Non... non, ça va. Je peux marcher. »

Mais dès le pas suivant, elle a manqué de glisser encore une fois. Elle s'est alors réfugiée dans la chambre, boitant, trébuchant, presque en fuite.

Oui, fuite. Le mot convenait parfaitement.

Depuis cinq ans qu'elle était devenue Madame Weyland, elle ne faisait que ça : fuir.

Fuir le monde extérieur. Fuir les regards qui la jugeaient en silence. Fuir la compassion lourde comme du plomb, cette compassion qu'elle lisait dans les yeux de Clément — parce que la femme de Clément n'était qu'une boiteuse.

Comment une femme comme elle pouvait-elle être digne d'un homme comme lui, si brillant, si impeccable ?

Pourtant, autrefois, elle aussi avait eu deux belles jambes bien droites...

Clément est sorti à son tour, adoucissant la voix, visiblement inquiet :

« Tu t'es fait mal ? Montre-moi. »

« Non, vraiment. »

Elle s'est glissée sous la couette, recouvrant son corps et sa honte d'un même geste.

« Tu es sûre ? »

Il était sincèrement préoccupé.

« Oui. »

Elle a hoché la tête, toujours dos à lui.

« Tu dors déjà ? Tu voulais aller aux toilettes pourtant. »

« Ce n'est plus urgent... On se couche ? » a-t-elle murmuré.

« D'accord. Au fait, aujourd'hui, c'est notre anniversaire. Je t'ai acheté un cadeau. Tu verras demain si ça te plaît. »

« D'accord. »

Le cadeau était posé sur la table de chevet. Elle l'avait vu tout à l'heure. Elle n'avait même pas besoin de l'ouvrir pour savoir ce qu'il contenait.

Chaque année, la même boîte.

La même taille.

Et à l'intérieur, la même montre.

Dans son tiroir, avec les présents d'anniversaire, il y en avait déjà neuf.

Celle-ci serait la dixième.

La conversation s'est éteinte là. Il a éteint la lumière et s'est allongé à son tour.

Dans l'air flottait encore l'odeur humide de son gel de douche, une senteur tiède qui enveloppait la pièce. Mais Jeanne ne sentait presque pas le matelas s'affaisser. Sur un lit de deux mètres, elle occupait un bord, lui s'est installé tout au bout de l'autre côté, et entre eux, il restait assez d'espace pour qu'une troisième personne puisse dormir.

Personne n'a prononcé le nom de Clio. Personne n'a parlé de ce qui s'était passé dans la salle de bain. Comme si rien, absolument rien n'avait existé.

Elle est restée allongée sur le dos, raide, et sentait ses yeux la brûler douloureusement.

Clio. Claire Lefèvre. Celle qui avait partagé les années d'université de Clément. Son premier amour. La fille qu'il avait idéalisée.

Quand ils avaient obtenu leur diplôme, Claire était partie à l'étranger. Leur histoire s'était terminée là. Et Clément, lui, s'était effondré après leur rupture, passant ses nuits à boire, incapable de se relever.

Jeanne et Clément avaient été camarades au lycée. Elle l'admettait sans honte : à cette époque, elle l'aimait déjà en secret.

Lui, c'était le garçon le plus courtisé du lycée, brillant dans toutes les matières, ce prodige froid et impeccable dont tout le monde parlait.

Elle, de son côté, suivait un parcours de danse au conservatoire en parallèle du lycée. Jolie, bien sûr, mais dans un environnement où l'excellence académique attirait tous les regards, une fille absorbée par la danse pouvait facilement passer à côté de la lumière. Certaines la regardaient même avec une légère distance, comme si sa voie artistique la plaçait un peu « à part ».

Alors, son amour n'avait été qu'un secret bien gardé. Elle n'avait jamais imaginé qu'un jour, elle pourrait réellement se tenir devant lui.

Jusqu'à cet été-là.

Elle venait tout juste d'obtenir sa licence de danse à l'université et était rentrée chez elle pour les vacances, lorsqu'elle était tombée sur un Clément brisé, perdu dans l'alcool.

Ce soir-là, il était complètement ivre.

Il marchait en zigzag sur le trottoir, et en traversant la rue sans regarder les feux, une voiture avait surgi sans ralentir. Jeanne, qui le suivait de loin avec une inquiétude sourde, l'avait repoussé de toutes ses forces.

C'était elle qui avait reçu le choc.

Elle était l'étudiante en danse qui venait d'être admise en master. Elle, qui avait tout son avenir devant elle.

Cet accident avait brisé sa jambe.

Elle n'avait plus jamais pu danser.

Plus tard, Clément avait arrêté de boire. Puis il l'avait épousée.

Reconnaissant. Coupable. Toujours doux, toujours poli, toujours distant.

Toujours généreux aussi : des cadeaux, de l'argent, des compensations de toutes sortes.

Mais jamais... jamais d'amour.

Jeanne avait cru que le temps guérirait tout, qu'il adoucirait les blessures, qu'il effacerait les ombres.

Elle n'aurait jamais imaginé qu'après cinq ans, il porterait encore le prénom « Clio » si profondément en lui, au point que ce soit ce nom-là qui lui échappe quand il se donnait du plaisir.

Elle avait été naïve. Bien trop naïve.

Jeanne n'avait pas fermé l'œil de la nuit. Elle avait relu au moins une centaine de fois ce mail dans son téléphone : l'offre d'admission d'une université étrangère pour un master.

C'était ce dont elle voulait parler à Clément ce soir-là — lui demander s'il accepterait qu'elle parte étudier à l'étranger.

Mais maintenant, il n'y avait plus rien à lui demander.

Cinq ans de mariage. Des nuits à se retourner sans trouver sa place. Et, à partir de ce moment-là, elle sentait que le compte à rebours pouvait commencer.

Quand il s'est levé, elle faisait semblant de dormir.

Elle l'a entendu dire à Monique, dans l'entrée :

« Ce soir j'ai un dîner. Dites à Madame de ne pas m'attendre, qu'elle se couche tôt. »

Après l'avoir prévenue, il était revenu dans la chambre jeter un dernier regard.

Sous la couette, le visage de Jeanne était caché, mais son oreiller, lui, était trempé.

Habituellement, avant qu'il parte au travail, elle préparait toujours sa tenue du jour : chemise, cravate, veste, tout soigneusement posé pour lui.

Mais pas aujourd'hui.

Il est parti choisir ses vêtements dans le dressing, puis il est sorti pour rejoindre l'entreprise.

Ce n'est qu'une fois la porte refermée qu'elle a ouvert les yeux. Ses paupières la brûlaient tant elles étaient gonflées.

L'alarme de son téléphone s'est mise à sonner.

Son rappel quotidien : l'heure de lire un peu d'anglais.

Depuis le mariage, à cause de sa jambe, elle passait près de 90 % de son temps enfermée. Elle ne sortait presque plus. Ses journées étaient découpées en petites tranches, chacune remplie de quelques activités pour ne pas sentir le vide.

Elle a éteint l'alarme, puis elle a commencé à faire défiler les applications, sans but, sans attention. Sa tête bourdonnait, une masse confuse où rien n'arrivait à se fixer.

Jusqu'au moment où elle est tombée sur une vidéo, sur TikTok.

Le visage dans l'écran...

Trop familier.

Elle a regardé le nom du compte :

ClioCC.

La vidéo avait été publiée la veille.

Jeanne a appuyé pour l'ouvrir. La musique festive a éclaté d'un coup, puis des voix ont crié :

« Un, deux, trois... Bienvenue à Clio pour son retour ! Santé ! »

Et cette voix-là, celle qui lançait le toast, était la voix de Clément.
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
30
ปฐมบท
ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ร่างสูงที่กำลังอ่านเอกสารในมือเงยหน้าขึ้นมามองนิดหน่อยก่อนกลับไปสนใจเอกสารในมือของตนเองต่อ“นายครับ กำหนดการไปไทยวันพรุ่งนี้ครับ”ร่างสูงโปร่งที่พึ่งเดินเข้ามาเอ่ยขึ้น“อืม มีอะไรบ้าง”ตินภพถามโดยไม่มองหน้าผู้ที่เข้ามาใหม่เพราะรู้ดีว่าใครเป็นคนที่เดินเข้าห้องมา“เครื่องบินจะออกตอนตีห้าครึ่งครับ ถึงไทยแล้วนายต้องไปคุยงานกับคุณภาสกรต่อ แล้วค่อยกลับไปพักที่คฤหาสน์ครับ หลังจากนั้นตอนเย็นมีนัดทานข้าวกับคุณเหมยหลินครับ”กำหนดการที่ยืดยาวถูกบอกออกมาให้ผู้เป็นนายได้รับฟัง“…..”ไม่มีการตอบรับใดๆจากร่างสูงของอีกคนในห้อง จึงทำให้อีกคนที่พึ่งรายงานเสร็จต้องเงยหน้าจากแท็บเลตที่ถืออยู่ในมือเพื่อมองไปยังร่างสูงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน“นายมีอะไรต้องการเปลี่ยนแปลงในกำหนดการหรือเปล่าครับ”เอสถามออกไปเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงเงียบและมองมาที่ตน“มานี่สิ”เสียงทุ้มต่ำพูดขึ้น เขาเลยจำเป็นต้องเดินเข้าไปหาผู้เป็นนายหมับ“อือ”เมื่อเอสเดินเข้าไปใกล้ก็ถูกแขนแกร่งดึงล้มลงบนตัก มือหนารั้งท้ายทอยของชายหนุ่มเข้าไปใกล้แล้วกดจูบลงไปที่ริมฝีปากบาง ทั้งขบเม้ม ทั้งกัด จนเอสเริ่มมีอารมณ
อ่านเพิ่มเติม
สัมพันธ์ครั้งที่ 1
ประเทศไทยหลังจากที่คุยงานเสร็จขบวนรถเบนซ์ของตินภพและเอสพร้อมด้วยลูกน้องอีก 5 คนก็เข้ามาจอดที่คฤหาสน์หลังงามของผู้เป็นนายก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน“พวกนายไปพักได้แล้ว” น้ำเสียงราบเรียบของเอสเอ่ยบอกลูกน้องก่อนจะตามผู้เป็นนายเข้าไปในคฤหาสน์ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องนอนของผู้เป็นนายทันที และเมื่อเข้ามาในห้องชายหนุ่มกลับไม่เห็นบุคคลที่ควรจะอยู่ในห้องจึงส่งเสียงเรียกอีกฝ่าย“นายครับ…” ยังไม่ทันที่เอสจะได้เรียกหาผู้เป็นนาย เสียงของชายหนุ่มก็ถูกกลืนไปในลำคอเนื่องจากถูกมือหนาดึงให้หันกลับไปด้านหลังก่อนจะบดจูบลงมาโดยที่ไม่ทันตั้งตัว“อื้ออ อือ อ่า แฮ่กๆๆ” ตินภพผลักร่างโปร่งของเอสลงไปบนที่นอนแล้วตามขึ้นไปคร่อมอยู่บนร่างเพรียวบาง ริมฝีปากหนาตามลงมาบดจูบต่ออย่างกระหาย มือแกร่งปลดกระดุมเสื้อของเอสอย่างไม่รีบร้อนค่อย ๆ ไล่ลงไปที่ละเม็ดทั้งยังจงใจลากปลายนิ้วไปตามรอยแยกของเสื้อ เอสที่ถูกกระตุ้นให้มีอารมณ์ร่วมใช้มือเรียวกอดรอบคอแกร่งก่อนจะตอบรับจูบนั้นอย่างกระหายเช่นกัน การตอบสนองของร่างโปร่งทำให้ตินภพครางออกมาด้วยความพอใจยิ่ง“อืม จะให้ฉันทำหรือนายจะเป็นคนทำ” ร่างสูงของผู้เป็นนายเอ่ยถามเสียงพร่า ใบหน้าค
อ่านเพิ่มเติม
สัมพันธ์ครั้งที่ 2
สวนสาธารณะติดกับร้านอาหารถูกประดับตกแต่งด้วยไฟอย่างสวยงาม บรรยากาศเหมาะแก่การเดินชิวชมแสงไฟ มีลมพัดผ่านทำให้รู้สึกเย็นสบายและผ่อนคลายยิ่ง สองร่างเดินเคียงกันตามทางที่ปูไว้ ให้บรรยากาศเหมือนคู่รักกำลังมาเดทกัน โดยด้านหลังห่าออกไปมีร่างโปร่งเดินตามสายตาคมมองทั้งสองคนเงียบ ๆ ความรู้สึกโหวงหวิวอ้างว้างเกาะกุมหัวใจจนยากจะฝืนทนดูต่อได้แต่ก็ไม่อาจละสายตาไปจากภาพตรงหน้า“ที่นี่อากาศดีมากเลยว่าไหมคะ เราไม่ได้เดินเล่นด้วยกันแบบนี้มานานมากเพราะคุณมัวแต่ยุ่ง” เหมยหลินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแง่งอนเล็กน้อย หลังจากที่สามารถลากชายหนุ่มออกมาเดินเล่นเป็นเพื่อนตนได้ มือบางเกาะเกี่ยวแขนแกร่งเอาไว้ไม่ปล่อย“ครับ อากาศดีมาก” ตินภพตอบอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก สายตาคมแอบชำเลืองมองด้านหลังอยู่เป็นระยะ“เอาไว้เรามากันอีกนะคะ” หญิงสาวพูดขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มทำเป็นมองไม่เห็นท่าทางห่างเหิน“งั้นเรากลับกันดีกว่านะ ดึกมากแล้ว” ชายหนุ่มบอกเสียงเรียบเพราะเริ่มจะรำคาญเสียงของอีกฝ่ายแล้ว“ขออยู่ต่ออีกนิดได้ไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยอย่างออดอ้อนพร้อมกับแกว่งแขนชายหนุ่มเบา ๆ ให้ดูน่ารัก“….” แต่ตินภพกับมองหญิงสาวนิ่ง ๆ โดยไม่
อ่านเพิ่มเติม
สัมพันธ์ครั้งที่ 3
“ตัวนางแบบพวกคุณจัดการได้เลย จำนวนเครื่องเพชรที่จะแสดงมีทั้งหมดยี่สิบชุด ส่วนแบบให้ฝ่ายออกแบบส่งให้ผมดูก่อนภายในวันนี้ผมจะเป็นคนเลือกแบบเองทั้งหมดแล้วจะแจ้งว่าจะเอาแบบอันไหนบ้างไม่เกินพรุ่งนี้ พวกคุณจะได้ไม่เสียเวลาส่วนเรื่องสถานที่และรูปแบบของงานพวกคุณจัดการได้เลย งานต้องออกมาดีที่สุดเข้าใจใช่ไหม” ตินภพเอ่ยสั่งงานเสียงเรียบ“ครับ/ค่ะ”“ดีงั้นเลิกประชุมได้” หลังจากออกจากห้องประชุมตินภพก็เดินทางออกจากบริษัททันที“คุณภาสกร รอนานหรือเปล่าครับ” เมื่อเดินทางมาถึงร้านอาหารที่นัดไว้ก็เห็นคู่ค้าคนสำคัญที่พึ่งจะตกลงการค้ากันไปเมื่อไม่กี่วันก่อนนั่งรออยู่แล้ว“ไม่ครับผมเองก็พึ่งมา” อีกฝ่ายตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร“ครับ แล้วนี่สั่งอะไรไปหรือยังครับ” ชายหนุ่มถามขึ้น“ยังครับ”“งั้นสั่งเลยแล้วกันครับเราจะได้คุยธุระกันเลย” ตินภพยกมือขึ้นเรียกพนักงานทันที“ดีครับผมเองก็มีธุระต่อ”หลังจากทานอาหารกันเสร็จแล้วทั้งตินภพและภาสกรก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลาเปล่าพูดคุยตกลงเกี่ยวกับธุรกิจที่จะร่วมลงทุนกันทันที ธุรกิจตัวใหม่นี้ทำเกี่ยวกับอะไหล่รถยนต์แบบครบวงจรซึ่งทางฝ่ายของภาสกรนั้นทำเกี่ยวกับการนำเข้ารถในหลาย
อ่านเพิ่มเติม
สัมพันธ์ครั้งที่ 4
หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว ตินภพกับเอสพร้อมลูกน้องอีกสี่คนก็เดินทางข้ามไปยังฝั่งของประเทศเพื่อนบ้านก่อนจะมุ่งตรงไปยังแหล่งรวมความบันเทิงที่มีพร้อมทุกอย่างตั้งแต่โรงแรมที่พักสุดหรู กาสิโน ผับ และร้านอาหารที่ถูกกฎหมายที่นี่จะต้อนรับเฉพาะสมาชิกที่มีการตรวจสอบประวัติแล้วเพื่อความปลอดภัยของลูกค้าและป้องกันพวกอาชญากรที่แฝงตัวเข้ามาทำการฟอกเงิน เมื่อเดินทางมาถึงก็เห็นอรันยืนรออยู่แล้วก่อนจะสั่งให้ลูกน้องแฝงตัวเข้าไปในด้านในเป็นนักท่องเที่ยวเพื่อค่อยคุ้มกันหากเกิดเหตุฉุกเฉินตินภพเดินเข้าไปด้านในซึ่งเป็นส่วนของโรงแรมก่อนจะแยกออกไปทางด้านขวาซึ่งเป็นส่วนของกาสิโน ส่วนของผับจะอยู่ด้านซ้ายของโรงแรม ชั้นล่างจะเป็นร้านอาหาร ส่วนชั้นหนึ่งและสองจะเป็นห้างสรรพสินค้า ชั้นสามไปจนถึงชั้นยี่สิบเป็นโรงแรมที่พัก ชั้นยี่สิบเอ็ดถึงชั้นยี่สิบสามและบ้านพักโดยรอบกว่าสิบหลังเป็นของบอดี้การ์ดผู้ดูแลที่นี่ ชั้นยี่สิบสี่ถึงยี่สิบห้าเป็นของผู้บริหารซึ่งมีถึงสี่คนนั้นคือ ตินภพ หมอแม็ค นนท์ แอล เพื่อนและลูกพี่ลูกน้องของตินภพ (แอล คอร์ล หยาง)ร่างสูงเดินเข้าไปยังห้องควบคุมที่มีกล้องวงจรปิดที่สามารถเห็นได้ทุกซอกทุกมุมของก
อ่านเพิ่มเติม
สัมพันธ์ครั้งที่ 5
ตินภพถามความจากลูกน้องว่าเอสอยู่ที่ไหน เมื่อได้คำตอบแล้วก็ตรงไปหาร่างโปร่งทันทีแต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้อารมณ์ของตินภพที่หงุดหงิดยังไม่หายเพิ่มขึ้นมาอีกเป็นเท่าตัวทางด้านเอสเมื่อเดินออกมาจากผับเขาก็ออกมานั่งสงบสติอารมณ์ที่สวนบริเวณหน้าโรงแรม ร่างโปร่งไม่รู้ว่าอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่แล้ว เมื่อดูนาฬิกาข้อมือก็เกือบตีหนึ่งแล้วเขาจึงลุกออกจากสวนเพื่อขึ้นไปพักผ่อนแต่กลับถูกชนเข้าเต็มแรงจนเซผลัก!“โอ๊ะ ขอโทษครับ” คนที่ชนรีบเอ่ยขอโทษทันที“ไม่เป็นไรครับ เอ่อ ช่วยปล่อยผมด้วย” เอสบอกเพราะอีกคนกอดเขาอยู่“อ๊ะ ขอโทษครับ” ชายคนนั้นรีบปล่อยแขนที่กอดอยู่ออกจากตัวเอสทันที“ครับ” วันนี้มันวันอะไรเนี่ยเขาถึงได้มีแต่เรื่อง เฮ้อ เอสเดินเข้าไปส่วนของโรงแรมก่อนจะขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นยี่สิบห้าแต่ก่อนจะขึ้นไปเขาแวะขอยาแก้ปวดกับลดไข้เพราะรู้สึกปวดแผลที่ถูกยิงมาสักพักแล้ว พร้อมกับสั่งให้คนของเขาเอายาขึ้นไปให้บนห้องด้วยมือเรียวแตะคีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไปทันที เอสกะว่าจะอาบน้ำแล้วรีบนอนเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องเขาแทบไม่ได้นอนเลย ไหนจะอาการปวดแผลอีก แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปชายหนุ่มกลับรู้ถึงความผิดปกติจึงเอื้อมมือไปจับป
อ่านเพิ่มเติม
สัมพันธ์ครั้งที่ 6
ตินภพลืมตาขึ้นมาเพราะรู้สึกถึงอุณหภูมิที่ผิดปกติของคนที่นอนกอดเขาอยู่ มันร้อนมากจนชายหนุ่มรู้สึกได้ เขาเอื้อมมือไปจับแขนของเอสที่กอดเอวสอบเอาไว้ดึงมันออกอย่างเบามือก่อนพลิกตัวอีกคนให้นอนหงาย“อืม” เอสครางออกมาเมื่อถูกรบกวนก่อนจะลืมตาขึ้นมาเห็นร่างสูงข้างกายกำลังขมวดคิ้วมองอยู่“ตื่นแล้วเหรอครับ” เอสถามน้ำเสียงแหบแห้งดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด“อืม” ตินภพตอบกลับในลำคอเพียงสั้น ๆ ก่อนจะดันตัวลุกออกจากเตียงแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ เอสมองตามผู้เป็นนายไปก่อนจะพยายามยันตัวเองลุกขึ้นนั่งก้าวขาลงจากเตียงแล้วออกจากห้องไปทันที ตินภพที่ออกมาจากห้องน้ำไม่เห็นร่างโปร่งอยู่ในห้องจึงมองหาแต่ก็ไร้วี่แววจึงเดินไปหยิบโทรศัพท์มากำลังจะโทร หาอีกคนประตูก็เปิดขึ้นซะก่อนพร้อมกับคนที่กำลังหาเดินเข้ามา“ไปไหนมา”“ไปเอาเสื้อผ้าให้นายครับ นี่ครับ” เอสยื่นเสื้อผ้าให้ผู้เป็นนายทันทีเพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าให้ร่างสูง“อืม ขอบใจ” ตินภพบอกก่อนจะรับเสื้อผ้ามาแล้วเข้าไปแต่งตัวอีกห้องหนึ่ง เอสจึงจัดการกับตัวเองบ้างตินภพกับเอสที่เดินลงมาชั้นล่างแล้วก็เห็นอรันกำลังเดินเข้ามาหา ตอนนี้ทั้งสามคนอยู่ในชุดลำลองรวมถึงลู
อ่านเพิ่มเติม
สัมพันธ์ครั้งที่ 7
ปัง ปัง ปังเสียงปืนดังขึ้นสามนัดติดพร้อมกับรถที่ส่ายไปมาเล็กน้อยนั้นหมายความว่าพวกมันตั้งใจเล็งยิงที่ล้อรถเพื่อให้รถของพวกเขาเสียหลัก แต่ก็ต้องขอบคุณลูกน้องเขาละนะที่ยังควบคุมรถได้ดี“เล่นอย่างนี้เลยเหรอ ขับไปเรื่อย ๆ พอไหวไหม” เอสสบถกับตัวเองก่อนจะเอ่ยถามลูกน้องเสียงเครียด“ไหวครับแต่ความเร็ว…”“ไม่เป็นไร จัดการให้จบเลยแล้วกัน” เอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเมื่อเห็นว่าปัญหาของพวกเข้าเริ่มเยอะแล้วจนลูกน้องรอบกลืนน้ำลายเพราะรู้ดีว่าตำแหน่งของเอสได้มาเพราะฝีมือล้วน ๆ คงได้แต่ไว้อาลัยให้กับคนที่กล้าลองดีแล้ว ในขณะที่ตินภพยกยิ้มที่มุมปากอย่างถูกใจกับนิสัยแบบนี้ของร่างโปร่ง เอสกดลดกระจกลงก่อนจะหาจังหวะแล้วยืดตัวออกมานอกรถปัง ปัง โครม!!!ลูกปืนสองนัดกับรถของอีกฝ่ายสองคันไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฝีมือยิงปืนของชายหนุ่มแม่นแค่ไหน เอสดึงตัวกลับเข้ามาในรถอีกครั้งก่อนจะกดกระจกขึ้นทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องให้ประคองรถไปให้ถึงคฤหาสน์คาร์ตินภพ“จัดการตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง” ตินภพพูดขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวกลับพอใจกับผลงานของร่างโปร่งยิ่งนัก“ผมไม่อยากประมาทนี้ครับ อย่างน้อยก็อย่างให้ถ
อ่านเพิ่มเติม
สัมพันธ์ครั้งที่ 8
หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จตินภพก็ขอตัวกลับทันทีเพื่อไปเคลียร์งานและตอนนี้ทั้งตินภพและเอสก็อยู่ที่บริษัทเป็นที่เรียบร้อยแล้วทั้งคู่ต่างก็จดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าจนเมื่อเวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงจึงได้มีเหตุทำให้ตินภพกับเอสต้องหยุดทำงาน‘คุณตินค่ะ คุณเหมยหลินมาขอพบค่ะ’ ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน เอสมองผู้เป็นนายเงียบ ๆ แล้วกลับไปสนใจงานต่อ“ให้เข้ามา” ตินภพตอบกลับไปก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดออกพร้อมกับร่างบางระหง“ตินค่ะ” หญิงสาวเดินเข้าไปหาชายหนุ่มพร้อมรอยยิ้มหวานเอาใจ“คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า” ตินภพถามขึ้นเสียงเรียบ“เปล่าค่ะ หลินแค่จะมาชวนคุณไปทานมื้อเที่ยงด้วยกัน” หญิงสาวบอกพร้อมกับส่งยิ้มอ้อนชายหนุ่ม“เอส มีงานอะไรเร่งด่วนหรือเปล่า” ตินภพหันไปถามเลขาคนสนิทอย่างเอสทันที“ไม่มีครับนาย แต่ว่าถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้สั่งมาทานที่นี่จะดีกว่า” เอสบอกเพราะห่วงความปลอดภัยของร่างสูง“ไม่นะคะติน หลินอยากออกไปทานข้างนอกกับคุณมากกว่า” หญิงสาวอ้อนชายหนุ่มทันที“เฮ้อ แล้วถ้าเป็นใกล้ ๆ นี้ละ” ตินภพถามเพราะเขาก็ไม่อยากขัดใจเหมยหลินเท่าไรและอีกอย่างพาไปให้มันจบ ๆ เพราะเขาเองก็ชักจะเริ่มรำคาญแล้วเหมือนกัน“
อ่านเพิ่มเติม
สัมพันธ์ครั้งที่ 9
ตินภพเองพอแอลออกจากห้องไปก็ไม่ได้ลุกไปไหนยังนั่งอยู่ที่เดิม จนเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วไม่รู้ประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง เป็นนนท์นั้นเองที่เดินเข้ามา“ไงได้ข่าวว่าเอาระเบิดมาลงจนไอ้แอลอยู่ไม่ได้เลยเหรอ” นนท์ถามอย่างขำ ๆ เมื่อนึกถึงสีหน้าและน้ำเสียงของเจ้าของห้อง“แล้วมันไปไหน” ตินภพถามถึงเจ้าของห้องที่ตัวเองนั่งอยู่“อยู่ข้างล่าง เป็นไรวะปกติไม่เห็นทะเลาะกัน เมื่อเช้าก็ยังดีดีกันอยู่” นนท์ถามแต่ไม่รู้รายละเอียดอะไรมากนักก็แค่ลองเดาดูเพราะมองจากรูปการณ์แล้วน่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับเลขาคนสนิท“ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันหรอก ก็แค่วันนี้มันไม่ได้ดังใจเลยหงุดหงิดนะ” ตินภพบอกอย่างไม่สบอารมณ์นัก“หงุดหงิดจากอีกคนก็อย่ามาลงกับอีกคนสิวะ” นนท์บอก เพราะตัวเขาเองก็ให้คนช่วยตามดูแลเพื่อนคนนี้อยู่ห่าง ๆ เลยพอรู้อะไรมาบ้าง“หึ แต่อีกคนที่แกว่าก็ไม่เคยขัดใจฉันเปล่าวะ” ตินภพพูดอย่างหงุดหงิด“อาจจะเพราะสถานการณ์ตอนนี้มันเลยทำให้เขาเครียดก็ได้มั้ง”“ถ้าเครียดมันก็ต้องปลดปล่อยเปล่าวะ” ตินภพพูด นนท์ได้แต่มองหน้าเพื่อนนิ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย“เขาไม่ใช่แกไอ้บ้าตินภพ” นนท์หมดคำจะพูดกับเพื่อนตัวเองแ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status