บทที่ 12

“ก็กู กู...” นั่นสินะ แล้วฉันจะต้องสนใจทำไม

“เอ่อ กู กูอยากรู้” บ้าเอ๊ย ทำไมฉันต้องหลบตามันด้วยวะ

“จริงเหรอ” ฉันรู้สึกเหมือนมันเลื่อนหน้าใกล้เข้ามา เสียงยังนิ่งๆเหมือนเดิม แต่อ่อนลงนิดนึง แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าหัวใจฉันมันเต้นแรงทำไม

“อือ อืม” ฉันพยักหน้า พยายามเหลือบมองมันเต็มๆตา ถึงจะไม่ค่อยกล้าเท่าไหร่ก็เถอะ

“แล้วทำไมถึงต้องอยากรู้”

“ก็มันค้างคา” ตอนนี้ฉันบอกมันได้แค่นี้แหละ ในเมื่อไอ้ความรู้สึกอื่น ฉันก็ไม่รู้ว่ะ อธิบายไม่ถูก

“แค่นั้น”

“อืม”

“งั้นก็สบายใจได้ ไม่มีอะไร” มันเอามือฉันออกเบาๆ แล้วหันไปทางพวงมาลัย แต่ถึงมันบอกว่าไม่มีอะไร ฉันก็ดูออกอยู่ดีว่าสายตามันแปลกๆ ดูยังไงก็เหมือนมีอะไรในใจอยู่ดี เห้อ งั้นคราวนี้ฉันถามตรงๆเลยก็ได้วะ เป็นไงเป็นกัน ยอมหน้าแหก ดีกว่าต้องทนแบกความค้างคา

“มึงงอนกูเหรอ!” ได้ผลแฮะ มันหันมา

“กว่าจะรู้” คำตอบมันทำฉันหน้าเหวอไปเลยเอาจริงดิ

“นิ่งทำไม รู้แล้วก็ง้อดิ”

“ง้อยังไง ง้อไม่เป็นเว้ย” บอกตามตรงว่าถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่อยากจะเชื่อ มาเฟียอย่างมัน ...งอนเป็นด้วย? แถมยังจะให้ง้ออีก ไม่ๆๆๆ ไม่เอาดีกว่า ไม่อยู่บนรถกับมันแล้ว ปรับอารมณ์ไม่ทัน

หมับ!

มันจับแขนฉันแล้วดึงไปนั่งบนตัก แถมกอดซะแน่นเลย

“เห้ยปล่อย ทำไร”

“ให้เธอง้อไง”

“บอกแล้วไงง้อไม่เป็น ปล่อย เดี๋ยวคนเห็น” ฉันพยายามผลักอกมัน จะเอาตัวเองออกจากอ้อมกอด แต่มันก็ไม่ยอมปล่อย

“ไม่มีหรอก ตรงนี้มุมลับตาไม่เห็นเหรอ” คราวนี้ฉันเห็นมันยิ้มมุมปากนิดๆ คือจากสายตาหดหู่ ตอนนี้ดูเลวผสมกวนตีนซะงั้น ไอ้นี่มันเป็นบ้าจริงๆหรือไงวะ

“ยังไงก็ยังไม่อยากอยู่ในสภาพแบบนี้เคป่ะ ปล่อยได้แล้ว จะไปเรียน” ฉันจับคอเสื้อมัน จะดันออกไป

“ไม่ให้ไป เธอต้องง้อฉันก่อน”

“ไม่”

“ใจดำ”

“เออ! แล้วไง”

“ไม่แล้วไง ก็ได้ ไม่ง้อก็ไม่ง้อ แค่เธอรู้ก็พอ คราวหลังจะได้ไม่ทำให้ฉันต้องทำสันดานเหมือนผู้หญิงแบบนี้อีก”

“ไอ้บ้า”

“หึ” โดนด่า แต่มันยิ้มมุมปากซะงั้น ก่อนฉันจะเห็นว่ามันมองฉันเหมือนสำรวจอะไรสักอย่าง

“มองไร!”

“จะไปเรียนทั้งๆที่มีหลักฐานว่าเพิ่งโดนเอามางี้อ่ะเหรอ แดงซะรอบคอขนาดนี้ หึ” มันจับคอฉัน ลูบเบาๆ แต่มันจั๊กกะจี้ไง จั๊กกะจี้จนฉันย่นคอหนีแทบไม่ทัน แต่ก็จริงของมัน แล้วฉันควรทำไงวะ

“สาแก่ใจมึงแล้วสิ!” ฉันมองจิกมันไปทีนึงแล้วเอามือขึ้นมาจับๆคอ เครียดขึ้นมาซะงั้น แล้วอยู่ดีๆไอ้ธีมันก็จับมือฉัน

“ทางแก้มันง่ายนิดเดียว เพิ่งรู้ว่าเก่งทุกเรื่อง แต่ดันตกม้าตายเรื่องนี้”

“ว่ากูโง่เหรอ” ฉันถลึงตาใส่มัน ถึงจะรู้ตัวว่าโง่ก็เถอะ แต่ก็ไม่ชอบให้ใครด่าอ่ะจะทำไม

“พูดเพราะๆหน่อย”

“กูก็เป็นของกูแบบนี้”

“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้”

“อื้อ!” อยู่ๆมันจูบฉันเฉยเลย ทำไมอ่ะ จูบทำไม ไอ้บ้า เหม็นบุหรี่ก็เหม็น กลิ่นยังติดลิ้นมันอยู่เลย

จุ๊บๆ จ๊วบ จุ๊บ! แล้วมันก็ถอนจูบ

“ไอ้สัส อะไรของมึงวะ ไอ้...อื้อ!” มันจูบอีกแล้ว อะไรกัน ไอ้นี่มันโรคจิตจริงๆเลย จูบเอาๆ จูบอยู่ได้ ดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่หลุด แถมนอกจากจะไม่หลุด มันยังล้วงมือเข้าไปขยำนมฉันด้วย

“อื้ออออ!!!” ฉันพยายามเปล่งเสียงในคออย่างแรง เพราะพูดไม่ได้ ลิ้นมันสอดเข้ามาเต็มๆ แถมควานไปทั่วปากฉันเลย มันจูบดูดดื่มจนฉันแทบจะหมดแรงอยู่แล้ว แล้ว แล้วมันจูบทำไม???

“ไอ้เหี้ย มึง...”

“ถ้ามึงอีกคำ คราวนี้ฉันปล้ำแน่” มันขยับปากพูดเกือบติดๆกับปากฉัน แววตาข่มขู่ชัดเจน เหมือนเอาจริง ประมาณว่าชัดจนฉันเริ่มเกร็งไปทั้งตัว ก็ลมหายใจร้อนๆของมันเป่ารดฉันอยู่ถี่ๆแถมใกล้ขนาดนี้ มือมันก็กอดฉันแน่น เนื้อแนบเนื้อเกินไปแล้ว

“คิด คิดว่ากลัวเหรอ” ฉันทำใจดีสู้เสือไปงั้น และฉันก็รู้แล้วด้วยว่าเมื่อกี้มันจูบฉันทำไม ไอ้สัส ใช้วิธีนี้ตลอด

“ไม่กลัวก็ลองดิ เธอจะได้รู้ว่าสมควรกลัวมั้ย” มันเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้อีก ไอ้บ้า แค่นี้ก็ใกล้จนจะสิงกันได้อยู่แล้ว

“เงียบคือรู้แล้วใช่มั้ยว่าสมควรกลัว” ฉันไม่ตอบมัน แต่พยายามเม้มปากกัดฟัน แล้วหายใจให้เบาที่สุด และฉันสมควรจะเปลี่ยนเรื่องได้แล้วว่ามั้ย ก่อนภัย(หื่น)จากมันจะคุกคามฉันอีก

“จะไปเรียนแล้ว มึง เอ้ย นะ...นายปล่อยได้ยัง” ฉันดันอกมันเบาๆ

“ค่อยลื่นหูหน่อย” จุ๊บ! มันจุ๊บปากฉันเฉยเลย ไอ้ ไอ้ ไอ้คนฉวยโอกาส นี่ฉันจะตบะแตกอยู่แล้วนะ มันจะทำให้ฉันเป็นผู้หญิงให้ได้เลยรึไง ไม่ได้ๆ ท่องไว้ ฉันเกลียดมัน! ไอ้โรคจิต ไอ้มาเฟียโหด ไอ้เจ้าหนี้เฮงซวย

“นินทาในใจฉันก็ไม่อนุญาต” อะไรวะ นี่ขนาดด่าในใจ มันก็ยังเสือกได้ยินอีกเหรอ???

“เออ จะไม่คิดไม่พูดอะไรแล้ว พอใจรึยัง ถ้าพอใจแล้วก็ปล่อย จะไปเรียน”

“ไปเรียนทั้งคอแดงอย่างนี้?” มันขมวดคิ้ว มองฉันแปลกๆ แถมยังไม่เลิกกอดฉันสักที สงสัยขาดความอบอุ่น จริงสิ ลืมไป ว่านินทาในใจมันก็ได้ยิน

“ก็จะให้ทำไงอ่ะ”

“หึ” มันยิ้มนิดๆ ก่อนฉันจะรู้สึกว่ามันแกะยางมัดผมฉันออกเบาๆ

“ปล่อยผม แล้วก็ใส่เสื้อนี่” ฉันได้ยินมันหยิบอะไรออกจากถุงกระดาษ ...เสื้อกันหนาว?

“ช่วยได้เหรอ”

“มันปิดถึงคอ มองไม่เห็นหรอก รอยส่วนใหญ่มันก็อยู่เกือบๆตรงอก ใส่นี่ปิดไว้ก็น่าจะโอเค”

“แต่อากาศมันร้อนป่ะ”

“ไม่หนาขนาดนั้นซะหน่อย ดีกว่าให้ใครเห็น อ้อ! แต่ถ้าอยากให้ใครเห็นก็ได้นะ ใส่แต่เสื้อนักศึกษาพอ ทั้งหญิงทั้งชายจะได้รู้ว่าเธอมีผัวแล้วเมื่อคืนนี้”

“ไอ้บ้า”

“หึ” มันยิ้มมุมปาก

“เห้ย ทำไร” มันกางเสื้อออกแล้วทำท่าจะใส่ให้ฉัน

“ใส่เสื้อให้”

“ไม่ต้อง ฉันใส่เอง” ฉันเอื้อมมือไปจะเอาเสื้อ แต่มันก็หลบมือฉัน

“ฉันใส่ให้ อยู่นิ่งๆ”

“แต่...”

“หรืออยากโดนปล้ำ” มันขู่อีกแล้ว

“เออ! ใส่ก็ใส่ดิ” จำต้องยอมมันเพราะสู้มันไม่ได้ไง อีกอย่าง ถ้าโดนมันปล้ำจริง ฉันคงตายแน่ ประมาณว่าแผลเก่ายังไม่หายเลย

“หึ เมียต้องเชื่อฟังผัวนั่นแหละถูกแล้ว”

“ฉันไม่ใช่...”

“อย่าแม้แต่จะคิด” มันชี้หน้าฉันแล้วใส่เสื้อให้ แถมจัดทรงให้เสร็จสรรพ อารมณ์เหมือนเป็นตุ๊กตาให้มันแต่งตัวยังไงอย่างงั้น เห้อ ชีวิตฉัน ไม่คิดว่าจะเป็นไปได้ขนาดนี้

“ใส่เสร็จแล้ว ไปได้ยัง” ฉันเพิ่งจะมีโอกาสได้กลับมานั่งตรงเบาะข้างๆมัน

“อืม แล้วก็เลิกเรียนมารอตรงนี้ ฉันมารับ แล้วถ้าไม่มา...”

“เออ มา มาๆๆๆๆ พอใจยัง” ฉันรีบแทรก เพราะเริ่มรู้ละว่ามันน่ะเป็นไอ้มาเฟียจอมขู่ ขืนขัดคำสั่งมัน เดี๋ยวมันก็ขู่ฉันอีก ดีไม่ดี เดี๋ยวน้องทอมน้อยของฉันก็ได้เดือดร้อน

“พอใจแล้ว” ฟอดดดด... อยู่ๆมันก็พุ่งตัวมาหอมฉันดังฟอด เต็มปอดเลยมั้งไอ้คนฉวยโอกาส!

“นายนี่มัน...!” ฉันเอามือขึ้นมาจับแก้ม รู้สึกได้ว่าพฤติกรรมผู้หญิงๆมันเริ่มรุกรานฉัน นี่ฉันจะตบะแตกแล้วจริงๆเหรอ ไม่เอา ไม่ได้นะ

“มันอะไรเหรอ” มันยิ้มอยู่ตรงหน้าฉัน ยิ้มได้น่าข่วนให้หมดหล่อมากบอกตามตรง แล้วถ้าหากฉันยังนั่งให้มันยิ้มให้บวกส่งสายตาชวนให้ไม่ค่อยมีแรงแบบนี้ต่อไปนะ มีหวัง ฉันต้องบ้าตายแน่ๆ

“จะไปเรียนแล้ว!” ฉันกระแทกเสียงใส่มันแล้วลงจากรถทันที แต่มันก็ยังไม่ขับไปนะ ฉันเดินมาไกลแล้ว มันก็ยังไม่ไป ไม่รู้จะรอดูอะไร คงสะใจมากสิ ที่ทำให้ฉันเสียความเป็นตัวของตัวเองได้มากขนาดนี้!!

-ROSE END

ผมมองตามโรสไปไกลจนสุดความสามารถที่จะมองเห็นนั่นแหละ ผมถึงขับรถออกมา บอกตรงๆว่าอยากเห็นแต่หน้ามัน วันนี้ที่ลงทุนไปรับมันถึงบ้านก็เพราะ เพราะ เอ่อ เพราะคิดถึงนี่แหละ และเพราะนึกขึ้นได้ว่าควรรับผิดชอบเรื่องรอยที่คอมัน ถึงผมจะอยากแสดงความเจ้าของ แต่ก็ไม่ได้อยากให้เมียผมมันต้องอายคนหรือโดนใครล้อหรอกนะ แบบนั้นผมไม่ยอม ผมหวงมัน ห่วงมัน แต่มันก็ทำให้ผมทำอะไรงี่เง่าลงไปจนได้ ผมยอมรับว่าเมื่อกี้ผมงอนมันเรื่องแชทไลน์ ผมไม่ชอบที่มันเห็นผมไม่สำคัญ แต่ก็คงจะใช่ เพราะผมมันไม่ใช่คนดีอะไร ได้แค่นี้ก็ดีแล้ว แค่มันสนใจความรู้สึกผมนิดนึงผมก็โอเค อาจจะน่าแปลกหน่อยๆที่ผมหายงอนมันง่ายจัง งั้นผมขอตอบตรงนี้เลยว่า ผมไม่อยากเสียเวลา ไม่รู้จะงอนนานๆไปทำไม ทุกวินาทีสำหรับผมมันมีค่า เพราะคนเลวๆที่ชีวิตเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้ายอย่างผม มันจะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

-T END