CHAPTER 5

MAYA DELA TORRE POV

Eksaktong tatlumpung minuto. Ni isang segundo, hindi ako lumagpas.

Maingat kong bitbit ang silver tray na may nakapatong na umuusok na kape pabalik sa third floor. Habang naglalakad ako sa malawak at tahimik na pasilyo ng mansyon, hindi ko maiwasang mapaisip sa nangyari kanina sa play area. Grabe talaga ang shift ng mood ng boss ko. Isang segundo, nakangiti siya kay Baste at parang pinakamabait na tatay sa buong mundo. Tapos sa isang kurap, biglang naging yelo ulit ang mga mata niya nang bumaling sa akin. Parang may on and off switch ang pagiging tao niya.

Pagdating ko sa tapat ng malaking double doors ng opisina niya, akmang kakatok na sana ako nang marinig ko ang boses niya mula sa loob. Hindi lang ito basta nagsasalita, sumisigaw siya.

"I don't care about the board's excuses! Tell them if they can't finalize the acquisition by Monday, I'll replace every single one of them. Yes, fire them all!"

Napaatras ako nang bahagya at napakagat sa ibabang labi ko. Parang gusto ko na lang bumalik sa kusina at magtago sa loob ng refrigerator. Ang lakas ng boses niya, rinig na rinig hanggang sa labas kahit gawa sa makapal na mahogany ang p***o. Mukhang mainit na naman ang ulo ng bilyonaryo. Kaso, kapag na-late ako sa pag-deliver ng kape niya, baka ako naman ang masisante. Wala akong choice.

Kumatok ako nang tatlong beses. Tumigil ang pagsasalita niya sa loob.

"Come in," pamilyar at malamig niyang utos.

Pagbukas ko ng p***o, naabutan ko siyang nakatayo sa harap ng floor-to-ceiling na bintana. Nakatalikod siya sa akin habang hawak ang cellphone sa isang kamay, ang kabila naman ay sapo-sapo ang noo niya. Rinig ko ang mabigat niyang pagbuntong-hininga bago niya pinatay ang tawag nang walang paalam sa kausap niya. Ibinulsa niya ang phone at humarap sa akin.

Nakakunot na naman ang noo niya. Ang mga mata niyang kulay kape ay parang may bagyong nag-aabang.

"Your coffee, Sir Rafael. Ethiopian roast, just like you ordered," mahina pero malinaw kong sabi habang naglalakad palapit sa oak desk niya. Inilapag ko ang tray sa gilid ng laptop niya na bukas pa rin at puno ng mga graphs at numbers na hindi ko maintindihan.

Hindi siya sumagot agad. Lumapit siya sa lamesa, kinuha ang tasa, at inamoy ang kape. Sumandal siya sa gilid ng desk niya, malapit sa akin, at humigop ng kaunti. Pinanood ko ang paggalaw ng Adam's apple niya. Pasado ba? Sana naman pasado. Wala talaga akong balak mag-toothbrush ng swimming pool bukas ng umaga.

Ilang segundo siyang tahimik bago niya ibinaba ang tasa sa saucer.

"It's perfect," mahina niyang komento.

Nakahinga ako nang maluwag. "Salamat po, Sir. Kung wala na po kayong ibang ipapagawa, bababa na po ako para tapusin ang paglilinis sa—"

"Stay."

Natigilan ako sa paghakbang. Tiningnan ko siya nang may pagtataka. Kumuha siya ng tubig mula sa baso sa tray at uminom bago muling ibinaling ang matalim niyang paningin sa akin.

"How do you do it?" biglang tanong niya.

Kumunot ang noo ko. "Ang alin po, Sir? Ang pagtimpla ng kape? Sinundan ko lang po yung turo ni Luisa—"

"Not the coffee, Maya," putol niya. Ipinulupot niya ang mga braso niya sa kanyang dibdib. "I mean with Baste. Kaninang umaga, napakain mo siya ng agahan nang walang sigawan at iyakan. At kanina naman, nakita kong tuwang-tuwa siyang kalaro ka. That kid is usually stubborn and difficult to handle. Hindi siya basta-basta nagtitiwala sa mga bagong tao rito sa bahay."

Medyo nagulat ako sa tanong niya. Hindi ko inasahang makikipag-usap siya sa akin tungkol sa personal na bagay, lalo na tungkol sa pamangkin niya.

"Wala naman po akong ginagawang espesyal, Sir," tapat kong sagot. "Pito po kaming magkakapatid sa probinsya, at ako po ang panganay. Sanay na sanay po akong mag-alaga ng mga bata. Kailangan lang po nila ng pasensya at atensyon. Minsan po kasi, hindi naman laruan ang gusto nila, gusto lang nila ng may makikinig sa mga kwento nila kahit puro kalokohan lang."

Nang masabi ko iyon, bigla akong nakaramdam ng kaba. Baka isipin niya pinaparinggan ko siya dahil puro trabaho ang inaatupag niya imbes na samahan ang bata. Pero imbes na magalit, nakita ko ang paglambot ng ekspresyon ng mukha niya. Tumingin siya sa sahig na parang may malalim na iniisip.

"I try my best to give him everything he needs," mahinang sabi niya, na parang kinakausap niya ang sarili niya kaysa sa akin. "He lost his parents last year. My brother and his wife died in a car accident. Ako na lang ang pamilya niya. I buy him the best toys, the best clothes, but... I admit, I don't know how to be a father to a five-year-old. I only know how to run a company."

Hindi ko alam kung bakit niya sinasabi sa akin ito. Ako lang ang maid niya, isang empleyadong kinuha niya lang kaninang umaga para magtimpla ng kape at maglinis. Pero sa mga sandaling ito, hindi ko nakikita ang nakakatakot na bilyonaryong CEO. Nakikita ko ang isang lalaking pagod na pagod at nahihirapang magbalanse ng responsibilidad niya.

"Hindi naman po nabibili ang pagmamahal, Sir," banayad kong sagot bago ko pa mapigilan ang bibig ko. "Nararamdaman po 'yon. At base po sa nakita ko kanina nang purihin niyo yung spaceship na ginawa niya, mahal na mahal po kayo ni Baste. Kailangan niyo lang pong maglaan ng mas maraming oras para sa kanya."

Biglang nag-angat ng tingin si Sir Rafael at tumitig sa akin. Matalim na naman ang mga mata niya. Napatakip ako nang bahagya sa bibig ko. Nasobrahan yata ako sa daldal.

"Sorry po, Sir. Ang daldal ko po. Bababa na po ako—"

"Where is his nanny?" mabilis niyang tanong, pinuputol ang paghingi ko ng tawad.

Napakurap ako. "Po? Ah, hindi ko po alam, Sir. Wala po akong nakitang yaya kanina habang naglalaro kami ni Baste. Akala ko po sinabihan niyo siyang magpahinga."

Isang malamig na ngisi ang sumilay sa labi niya. "I didn't tell her to rest. I checked the security cameras when I saw Baste bothering you during your supposed break time. The nanny was fast asleep in her room while my nephew was wandering around the house alone."

Nanlaki ang mga mata ko. "P-Po?"

"I fired her twenty minutes ago. Pinalayas ko na siya sa mansyong ito," malamig at walang pusong pahayag niya. Umayos siya ng tayo at naglakad palapit sa akin. Huminto siya nang halos isang dangkal na lang ang pagitan namin. Amoy na amoy ko ang mamahaling pabango niya na humahalo sa amoy ng kape. "I don't tolerate incompetence, Maya. Especially when it comes to my nephew's safety."

Napaatras ako nang isang hakbang sa sobrang gulat. Tinanggal niya talaga ang yaya nang ganun-ganun lang?

"S-Sino na po ang mag-aalaga kay Baste ngayon?" nag-aalangan kong tanong.

Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. "You."

"Po?!" halos mapasigaw ako. "Pero Sir, personal maid niyo po ako! Ang dami-dami ko pong gagawin sa schedule niyo, idadagdag niyo pa po ang pag-aalaga sa bata?"

"I will adjust your schedule. But right now, we have a bigger problem," seryosong sabi niya. Tumingin siya sa suot kong uniform na may puting apron. "Baste saw a commercial about a new limited-edition dinosaur set. He threw a massive tantrum earlier. Sabi ko dadalhin ko siya sa mall ngayon para bilhin 'yon para tumigil na siya sa pag-iyak."

"Eh di maganda po! Mabibilhan niyo na siya, makakapag-bonding pa kayo," nakangiti kong sagot, umaasang makakalusot na ako sa bagong responsibilidad na gusto niyang ibigay sa akin.

"He refuses to go with me," mabilis niyang dugtong, at kitang-kita ko ang inis sa mukha niya. "Sabi niya, hindi raw siya sasakay sa kotse kung hindi ka namin kasama. He wants you there, Maya."

Gusto kong himatayin sa kinatatayuan ko. Ako? Kasama ng isang bilyonaryo at ng makulit niyang pamangkin na pupunta sa isang mamahaling mall?

"Sir, nakakahiya po. Maid lang po ako, baka ano pang isipin ng mga tao kapag nakita nila akong kasama niyo—"

"I don't care what people think," matigas niyang utos. Tiningnan niya ang relos niya. "You have exactly fifteen minutes to go to your room and change out of that uniform. Wear something decent. We are leaving at exactly 3:00 PM. Don't make us wait."

Tumalikod na siya at bumalik sa pag-upo sa harap ng laptop niya, hudyat na tapos na ang usapan at wala na akong karapatang umangal.

Natataranta akong tumakbo palabas ng opisina at halos magkandarapa pababa ng hagdan. Decent clothes? Paano ako maghahanap ng maayos na damit sa loob ng labinlimang minuto, eh halos puro lumang t-shirt at maong pants lang ang dala ko mula sa probinsya!