CHAPTER 4

MAYA DELA TORRE POV

Salamat sa Diyos at umabot din ako sa pinakahihintay kong dalawang oras na break. Pagkapasok na pagkapasok ko sa maliit pero maayos na kwarto ko sa likurang bahagi ng mansyon, pabagsak akong humiga sa kama. Parang naging jelly ang mga binti ko sa dami ng tinakbo ko kaninang umaga hanggang tanghali. Mula sa paglilinis ng study room, pag-aasikaso ng mga damit ni Sir Rafael, hanggang sa pagtulong sa kusina, pakiramdam ko ay sumabak ako sa isang triathlon na walang premyo kundi pahinga.

Ipinikit ko ang mga mata ko. Gusto ko sanang umidlip kahit saglit para makabawi ng lakas. Wala pa sigurong limang minuto akong nakahiga nang biglang may kumatok sa pinto ng kwarto ko.

Sunod-sunod na katok ito, mabilis pero mahina. Parang hindi gawa ng isang matanda.

Napabuntong-hininga ako at pilit na ibinangon ang mabigat kong katawan. Binuksan ko ang pinto at bumungad sa akin si Baste. Nakasuot na siya ng simpleng t-shirt at maong shorts, hawak-hawak pa rin ang paborito niyang brown teddy bear sa isang kamay, habang ang kabila ay may bitbit na isang malaking kahon ng Lego.

"Ate Maya! Play with me," nakangiting bungad ng bata.

Napakurap ako. Tiningnan ko ang pasilyo kung may kasama siyang yaya o kahit si Manang Rosa, pero mag-isa lang siya.

"Baste, nasaan ang yaya mo? Bakit ka nandito sa quarters ng mga kasambahay?" mahina kong tanong habang nakaluhod para magpantay ang tingin namin.

Sumimangot siya at nag-pout. "Yaya is boring. She just wants me to sleep or read books. I want to build a spaceship. Sabi mo kanina you will play with me."

Napakamot ako sa ulo. Oo nga pala, sinabi ko iyon kaninang umaga habang nagmamadali akong pakainin siya ng pancake para lang tumahimik siya. Hindi ko naman inakalang seryosohin ng bata at hahanapin pa talaga ako sa oras ng pahinga ko. Kung ibabalik ko siya sa yaya niya, baka umiyak at makarating pa sa halimaw kong boss na pinaiyak ko ang pamangkin niya.

"Sige na nga. Pero dito lang tayo sa play area mo, ha? Baka hanapin ka sa itaas," pagpayag ko.

Lumiwanag agad ang mukha ni Baste. Hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako papunta sa malawak na living room sa second floor kung saan may nakalatag na makapal at malambot na carpet. Wala ang yaya niya roon, malamang ay nagpunta sa kusina para kumuha ng meryenda.

Umupo kami sa carpet at binuksan niya ang kahon ng Lego. Tuwang-tuwa siya habang ibinubuhos ang mga maliliit na bloke sa sahig. Nagsimula kaming magbuo. Inutusan niya akong gawin ang mga pakpak ng spaceship habang siya raw ang gagawa ng engine. Nakakatuwa ang batang ito. Napakatalino at bibo, malayo sa ugali ng tiyuhin niyang laging nakakunot ang noo at parang pinasan ang daigdig.

Habang nagkakabit ako ng mga pulang Lego bricks, hindi ko naiwasang magtanong. "Baste, nasaan ba ang mommy at daddy mo? Bakit si Tito Raf mo ang kasama mo rito?"

Hindi man lang siya tumigil sa ginagawa niya. "Mommy and Daddy are in heaven. That's what Tito Raf said. Kaya dito na 'ko nakatira. Tito Raf is my daddy now, but he is always busy with his computer."

Natigilan ako. Biglang may kumurot sa puso ko. Kaya pala ganoon na lang kagaan ang loob ni Sir Rafael sa bata kaninang umaga kahit na gaano pa siya kasungit sa ibang tao. Siya ang tumatayong magulang ng batang ito. Kahit pala bilyonaryo at parang walang pusong yelo ang boss ko, may soft spot din siya pagdating sa pamangkin niya.

"Wow, look, Ate Maya! It's flying!" masayang sigaw ni Baste sabay iwinagayway sa ere ang nabuo naming spaceship. Sinabayan ko siya ng pagtawa dahil nag-umpisa na rin siyang gumawa ng mga sound effects na parang sumasabog na bulalakaw.

"Oh no, Captain Baste! May alien na paparating!" sakay ko sa laro niya, kinuha ko ang teddy bear niya at ginawang kunwaring kalaban. Tumawa siya nang malakas, yung tawang galing sa tiyan na nakakahawa.

"What is going on here?"

Halos mapatid ang litid ko sa leeg nang mabilis akong lumingon sa pinanggalingan ng boses. Nakatayo sa may hamba ng pasilyo si Sir Rafael. Tapos na siyang magtrabaho sa study room siguro dahil nakapambahay na lang siya—isang simpleng kulay abong v-neck shirt at itim na sweatpants. Magulo ang buhok niya, pero kahit sa ganoong ayos, mukha pa rin siyang naglalakad na advertisement ng mga sikat na pabango.

Nawala ang tawa ko. Agad akong tumayo mula sa pagkakaupo sa carpet at pinagpag ang palda ko.

"S-Sir Rafael. Hinanap po kasi ako ni Baste, gusto raw po niyang maglaro ng Lego—"

"Tito Raf! Look! Ate Maya and I made a super fast spaceship! It can defeat the aliens!" masayang pagmamalaki ni Baste. Tumakbo ang bata palapit sa tiyuhin niya at itinaas ang laruan.

Inaasahan kong magsusungit na naman siya, na papagalitan niya ako dahil hindi ko ginagamit ang oras ng break ko sa pagtulog o pagpapahinga tulad ng napagkasunduan namin. Pero laking gulat ko nang yumuko siya para pantayan ang taas ni Baste. Ginulo niya ang buhok ng bata at tipid na ngumiti. Isang totoong ngiti.

"That's a very nice spaceship, buddy. You did a great job," malambot na sabi ni Sir Rafael sa bata.

Bumangon siya at ibinaling ang tingin sa akin. Biglang nawala ang ngiti sa mga labi niya at napalitan iyon ng pamilyar na seryosong ekspresyon, pero kakaiba ang kislap ng madilim niyang mga mata ngayon. Tiningnan niya ako mula sa magulo kong buhok dahil sa paglalaro hanggang sa pagkakakapit ng mga kamay ko sa laylayan ng uniform ko.

"I thought you asked for a two-hour break to rest. Why are you playing on the floor?" tanong niya, mababa at kalmado ang boses.

"Okay lang po, Sir. Na-miss ko rin pong mag-alaga ng bata. Masaya naman po kasing kalaro si Baste kaya hindi rin po ako napagod," mabilis kong sagot.

Hindi siya sumagot agad. Tinitigan niya lang ako nang ilang segundo na para bang may binabasa siya sa mukha ko. Ang bigat ng titig na iyon, pakiramdam ko ay biglang uminit ang buong paligid kahit naka-todo ang aircon sa living room.

"Alright," pagbasag niya sa katahimikan. Ibinalik niya ang atensyon kay Baste. "Playtime is almost over, buddy. Wash your hands."

Bumaling muli siya sa akin. Wala na ang malambot na aura niya kanina. Bumalik na siya sa pagiging striktong bilyonaryo.

"When you're done playing pretend, make sure his toys are completely kept away. And Maya," huminto siya at tiningnan ako nang diretso, "bring a cup of that Ethiopian roast to my study room in exactly thirty minutes."

"Masusunod po, Sir," sagot ko habang pinapanood siyang tumalikod at tahimik na maglakad pabalik sa opisina niya.