เข้าสู่ระบบช่วงที่พิมพ์ตะวันตั้งครรภ์ ทางครอบครัวของเพอร์ซุสตื่นเต้นกันเอามาก ๆ กับหลานคนแรกคุณอาพอชเช่ น้องชายของเพอร์ซุส ได้ซื้อของเตรียมไว้ให้หลานไม่หยุดหย่อน ขณะที่คุณปู่หรือพ่อของเพอร์ซุส ก็ยิ่งเห่อหลานไม่แพ้กัน ทั้งสองคนช่วยกันเลือกของใช้สำหรับทารก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า ของเล่น หรือแม้แต่ของตกแต่งห้องเด็
"ตั้งกล้องแล้ว ๆ เข้าไปในเฟรมได้..พี่ไพลอทขยับอีกนิด ๆ" เพียงฟ้าตั้งกล้องไว้ และจัดมุมองศาต่าง ๆ ตามสไตล์สาวจากนิเทศ เมื่อทุกคนอยู่ในเฟรมครบแล้วเธอก็รีบวิ่งเข้ามาสมทบทั้งหกคนยืนเรียงกันหน้ามหาลัยอเธน่า ที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความรักของทั้งสามคู่พวกเขาต่างยิ้มกว้างและจับมือกันแน่น เพอร์ซุสยืนข้าง
อาหารมื้อกลางวันนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยสนุกสนาน ทั้งสามคู่ลิ้มลองอาหารสเปนที่อร่อยและเป็นเอกลักษณ์ ในช่วงเวลานั้นพวกเขาลืมความเหนื่อยล้าและความเครียดจากการทำงานไปเสียหมดเมื่อถึงเย็น พวกเขาตัดสินใจไปเยี่ยมชมสวนรีไทโร (Retiro Park) ซึ่งเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่และสวยงามของมาดริด ท่ามกลางแ
ตอนรักมากเป็น..พิเศษ(มีภาพประกอบ) _______________"ฉันก็คิดถึงนาย..คิดถึงมาก ๆ เลย" พิมพ์ตะวันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะที่มือของเธอลูบหลังเขาเบา ๆ เพื่อปลอบโยนความเหนื่อยล้าของเขาทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมา เพอร์ซุสดึงคนตัวเล็กเข้ามาจูบอย่างแนบแน่นอย่างไม่สนใจสายตาของใครทั้
คนที่คิดถึงเธอ...นั่งมองฟ้าและคิดถึงวันเก่า..กี่ราตรีที่เลยผ่าน..แต่ละคืนช่างยาวนาน ..ทุกนาทีมันนาน ดั่งชั่วนิรันดร์...มีคนคิดถึงเธอ...เขามีแค่เธอยามตื่นหลับฝัน ..ทรมานเหลือเกิน ....เมื่อไรจะวันนั้นวันที่เธอจะกลับมา..วันที่ได้อยู่ข้างกันดอกไม้ที่รอฝน..ก็เหมือนคนทางนี้ที่รอเธอ______________
ตอนจบ (อ่านจบกดรีวิวให้ พิมพ์เพอร์กันเยอะ ๆ นะคะ อ้อน ๆ )120สิ้นสุดการรอคอย(มีภาพประกอบ) _______________(สี่เดือนต่อมา)ทางด้านของเพอร์ซุส(บทสนทนาทางโทรศัพท์ ที่คุยได้แค่เสียงเท่านั้น เพราะสัญญาณไม่ดีขนาดที่จะวิดีโอคอล)"หลังกลับงานที่สเปนเสร็จ....ฉันขอไปหาเธอนะ" เพอร์ซุสพูดอย่างเหงา ๆ"ขอเจอ
"เดี๋ยว!!..พี่มีอีกเรื่องที่ต้องคุยกับเรา!!" ฉันตะโกนผ่านโทรศัพท์บอกไปอีกครั้ง(โอ๊ยพี่พิมพ์...ก็รอพิ้งถึงบ้านก่อนไม่ได้รึไง..บอกว่าอยู่กับเพื่อน ๆ จะคุยอะไรหนักหนา)"กับเพื่อนหรือผู้ชายกันแน่?"(โอเค ๆ มีอะไรจะพูด ก็รีบพูดมาเลย..น่ารำคาญ) ยัยพิ้งบ่นใส่ฉันเสียงแผ่ว"เรื่องแรกเลย...พี่บอกหลายครั้งแล้
22ขอยืม..ไม่ได้เหรอ?"ดีใจจังเลย" ซัมพอโผล่เข้ากอดฉันแน่น จริง ๆ เราสนิทกันมากเลยเพราะห้องอยู่ใกล้กัน แต่พักหลังฉันเองก็เรียนหนัก และน้องก็เหมือนไม่ค่อยได้กลับมานอนที่หอ เลยไม่ค่อยได้เจอกันเท่านั้นเอง..กับซัมพอเนี่ยสนิทมากกว่าน้องสาวแท้ ๆ ซะอีก"ถ้ามีพี่พิมพ์ไปทำงานด้วยกันน่ะ....ซัมคงจะได้ไม่เหงาแล
"เรารีบออกไปจากที่นี่เถอะ" อาร์เดลหันมาบอกกับเราทั้งสองคน พลางเปิดประตูรถให้ฉันกับพิ้งพราวขึ้นรถไป และท้ายที่สุดเราทั้งสี่คนก็สามารถออกจากสนามแข่งรถนรกแห่งนี้ได้_______________วันต่อมา"พิ้ง..ตื่นได้แล้ว แม่โทรมาตามหลายสายแล้วนะ" ฉันเดินไปสะกิดเรียกน้องสาวที่นอนหลับสนิทไม่ยอมตื่นสักที ทั้ง ๆ ที่เว
20อาร์เดล(มีภาพประกอบ)"เห่ออ!!!" ฉันถอนหายใจออกมาสุดจะทนแล้วจริง ๆ"โอเคงั้นฉันจะ...พูดอีกครั้งก็แล้วกัน"และตั้งใจจะอธิบายใหม่อีกครั้ง เพราะอย่างน้อย ๆ ก็ถือว่ายังดีที่ไอ้บ้านี่ยังยอมรับฟังอยู่บ้าง"หรือว่า..จะเอาเป็นภาษาอังกฤษ?" ฉันทำหน้าเอือมระอาถามไอ้ผมน้ำตาลประกายทองไปเสียงแข็ง ๆ"ไม่ต้องอะ..







