เข้าสู่ระบบช่วงที่พิมพ์ตะวันตั้งครรภ์ ทางครอบครัวของเพอร์ซุสตื่นเต้นกันเอามาก ๆ กับหลานคนแรกคุณอาพอชเช่ น้องชายของเพอร์ซุส ได้ซื้อของเตรียมไว้ให้หลานไม่หยุดหย่อน ขณะที่คุณปู่หรือพ่อของเพอร์ซุส ก็ยิ่งเห่อหลานไม่แพ้กัน ทั้งสองคนช่วยกันเลือกของใช้สำหรับทารก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า ของเล่น หรือแม้แต่ของตกแต่งห้องเด็
"ตั้งกล้องแล้ว ๆ เข้าไปในเฟรมได้..พี่ไพลอทขยับอีกนิด ๆ" เพียงฟ้าตั้งกล้องไว้ และจัดมุมองศาต่าง ๆ ตามสไตล์สาวจากนิเทศ เมื่อทุกคนอยู่ในเฟรมครบแล้วเธอก็รีบวิ่งเข้ามาสมทบทั้งหกคนยืนเรียงกันหน้ามหาลัยอเธน่า ที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความรักของทั้งสามคู่พวกเขาต่างยิ้มกว้างและจับมือกันแน่น เพอร์ซุสยืนข้าง
อาหารมื้อกลางวันนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยสนุกสนาน ทั้งสามคู่ลิ้มลองอาหารสเปนที่อร่อยและเป็นเอกลักษณ์ ในช่วงเวลานั้นพวกเขาลืมความเหนื่อยล้าและความเครียดจากการทำงานไปเสียหมดเมื่อถึงเย็น พวกเขาตัดสินใจไปเยี่ยมชมสวนรีไทโร (Retiro Park) ซึ่งเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่และสวยงามของมาดริด ท่ามกลางแ
ตอนรักมากเป็น..พิเศษ(มีภาพประกอบ) _______________"ฉันก็คิดถึงนาย..คิดถึงมาก ๆ เลย" พิมพ์ตะวันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะที่มือของเธอลูบหลังเขาเบา ๆ เพื่อปลอบโยนความเหนื่อยล้าของเขาทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมา เพอร์ซุสดึงคนตัวเล็กเข้ามาจูบอย่างแนบแน่นอย่างไม่สนใจสายตาของใครทั้
คนที่คิดถึงเธอ...นั่งมองฟ้าและคิดถึงวันเก่า..กี่ราตรีที่เลยผ่าน..แต่ละคืนช่างยาวนาน ..ทุกนาทีมันนาน ดั่งชั่วนิรันดร์...มีคนคิดถึงเธอ...เขามีแค่เธอยามตื่นหลับฝัน ..ทรมานเหลือเกิน ....เมื่อไรจะวันนั้นวันที่เธอจะกลับมา..วันที่ได้อยู่ข้างกันดอกไม้ที่รอฝน..ก็เหมือนคนทางนี้ที่รอเธอ______________
ตอนจบ (อ่านจบกดรีวิวให้ พิมพ์เพอร์กันเยอะ ๆ นะคะ อ้อน ๆ )120สิ้นสุดการรอคอย(มีภาพประกอบ) _______________(สี่เดือนต่อมา)ทางด้านของเพอร์ซุส(บทสนทนาทางโทรศัพท์ ที่คุยได้แค่เสียงเท่านั้น เพราะสัญญาณไม่ดีขนาดที่จะวิดีโอคอล)"หลังกลับงานที่สเปนเสร็จ....ฉันขอไปหาเธอนะ" เพอร์ซุสพูดอย่างเหงา ๆ"ขอเจอ
35แฉะไปทั้งตัว(มีภาพประกอบ)"รถนายเป็นไรอะ?" พิมพ์ตะวันเอ่ยถามด้วยความสงสัย"ไม่แน่ใจวะ เดี๋ยวฉัน" เพอร์ซุสพยายามสตาร์ทรถของเขาซ้ำ ๆ แต่มันก็ติดสักพักก็ดับเช่นเดิม"เปิดกระโปรงรถดิ เดี๋ยวฉันลงไปดูให้" พิมพ์ตะวันไม่พูดเปล่าแต่เดินเปิดประตูตากฝนลงไปดูทันทีเพอร์ซุสมองตามแผ่นหลังของเธอไปด้วยความรู้สึ
"ได้!! ฉันเดินกลับเองก็ได้!" หลังจากพูดจบร่างบางก็เดินกระแทกไหล่ผ่านผมและตรงไปที่ประตูทางออกคอนโดท่ามกลางฝนที่เทกระหน่ำและความมืดมิด"เธอนี่มัน..นิสัยโคตรแย่เลยจริง ๆ พิมพ์ตะวัน" ผมตะโกนไล่ตามหลังของพิมพ์ตะวันที่ค่อย ๆ เดินฝ่าฝนและความมืดไกลจากผมไปอย่างช้า ๆ"ช่างแม่ง!" ผมยกมือลูบใบหน้าของตัวเองก่อน
หอพักนักศึกษาไลน์กลุ่มวิศวะปิโตเลี่ยม (5 คน) พิมพ์ตะวัน : วันนี้ฝนตกหนักไม่ต้องมากันนะพิมพ์ตะวัน : กูอยู่คนเดียวได้สบายมาก ๆพิมพ์ตะวัน : อีกอย่างหอพักเปลี่ยนยามคนใหม่แล้ว ขึ้นหอได้ยากกว่าเดิมเยอะพิมพ์ตะวัน : ปลอดภัยล้านเปอร์เซ็นต์ฉันพิมพ์ทิ้งไว้เพียงแค่นั้น เพราะเรื่องของฉันทำให้พวกเพื่อนหัวหม
29ตกเบ็ดล่อเหยื่อ(มีภาพประกอบ) "ขอโทษ ๆ ๆ พอดีกูเพิ่งได้งานพาร์ทไทม์ที่ใหม่น่ะ""วันนี้ก็เลยวุ่น ๆ จนแทบไม่ได้จับโทรศัพท์เลย" หลังจากเข้ามาฉันเอ่ยขอโทษพวกมันไปหลังจากที่โดนทั้งสี่คนสวดชุดใหญ่เพราะดันพิมพ์ข้อความไปทิ้งไว้แค่นั้นแล้วก็ไม่ได้ตอบอะไรพวกมันต่ออีกเลย"พวกมึงอย่าโกรธกูเลยนะ" ฉันถอนหายใ







