BAD GUY ex-husband แหวนของดิน

‘ที่ผ่านมาดินไม่เคยให้แหวนเข้าไปอยู่ในโลกของดินเลยใช่ไหม’

‘…’ ไม่เคยมีคำตอบ หรือคำพูดดี ๆ หลุดจากปากเขาแล้วทำให้ฉันรู้สึกดีสักครั้ง คำพูดของเขาที่พูดกับฉันแทบจะนับครั้งได้ ทั้งที่เราอยู่ด้วยกันมาก็หลายปี

‘แหวนนี่ก็โง่นะ รู้ทั้งรู้ก็ยังถาม ทั้งที่รู้ว่าถามไปดินก็ไม่ตอบ’

‘พูดจบหรือยัง’ สายตาที่แสดงออกถึงความรำคาญกำลังมองมาที่ฉัน

การมองแบบนี้ฉันเห็นมาตลอดทุกครั้งที่ฉันจู้จี้จุกจิกใส่เขา

ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะว่าเขาเบื่อหน่าย และรำคาญฉันมาก

ฉันรู้มาตลอด รู้เรื่องของเขาแทบทุกเรื่อง

รู้ว่าเขามีคนที่เขารัก

รู้ว่าเขาเกลียดวิธีที่ฉันทำกับเขา

และรู้ว่าเขาอยากได้อิสรภาพที่ฉันเป็นคนจองจำเขาไว้

คนไม่รัก ทำดีให้ตายยังไงเขาก็ไม่มีทางรักเรา

ตื๊อเท่านั้นถึงจะได้มาครอบครอง นิยามนี้ใช้กับผู้ชายคนนี้ไม่ได้ เขาไม่ใช่ผู้ชายใจอ่อน หรือโลเล ไขว้เขวเหมือนคนอื่น

‘ยัง’ ฉันตอบและเผยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

ยิ้มสมเพชตัวเองไง

‘…’ ดินชักสีหน้าเฉยชา นั่นหมายความว่าเขากำลังรำคาญฉันหนักมาก

‘ไปเซ็นใบหย่าให้แหวนหน่อย แหวนเหนื่อยกับความพยายามที่สูญเปล่าแล้ว แหวนคืนอิสรภาพให้ดิน’

‘มารยาขั้นไหนอีก’

‘ไปเจอกันที่อำเภอนะ แหวนมีเวลาไม่มาก’ ฉันเลือกที่จะไม่สนคำพูดเหน็บแนมของเขา

ในวันนี้ฉันคิดว่าฉันควรพอ ควรที่จะปล่อยเขาไป ควรเลิกรั้งคนที่ทำยังไงก็ไม่มีทางจะรักเรา

ฉันเหนื่อยที่จะสู้ เหนื่อยกับการรอคอยให้เขาหันกลับมาสนใจ

และเพิ่งคิดได้ว่าไม่อยากเสียเวลาชีวิตอีกต่อไป

“เฮ้ ทางนี้ ๆ” สาวผมยาวปลิวสวยสยาย ร่างบอบบางโบกมือเรียกฉัน ทำให้ฉันละทิ้งความทรงจำในวันเก่าที่มันผุดเข้ามาในหัวโดยอัตโนมัติเมื่อตัวฉันกลับมาเหยียบผืนแผ่นดินของประเทศไทย

“ไงแก” ฉันเอ่ยทักพร้อมรอยยิ้มสดใส สาวสวยผมยาวคนนี้เป็นคนที่เสนอตัวมารับฉันที่สนามบิน ทั้งที่งานของนางยุ่งมาก ๆ แต่นางก็พยายามเคลียร์คิวเพื่อฉัน

“ไงแกคืออะไร อย่ามาเด๋อ” ฟองเพื่อนที่ฉันสนิทด้วยทำหน้ากวนประสาท

“ปากร้ายเหมือนเดิม กี่ปีก็ไม่เปลี่ยนสันดานเลยเนอะ”

“เปลี่ยนได้ไง สันดานเปลี่ยนยากนะจ๊ะ ว่าแต่แกเถอะ ทำไมด้วยเปรี้ยวดูมีออร่าเรียกผู้จังวะ” ฟองจับตัวของฉันหมุน ๆ แทนการกอดทั้งที่เราไม่ได้เจอกันเป็นเวลาเกือบ 2 ปี ความจริงต้องกอดนะ

“ก็แค่ตัดผมสั้น แต่งตัวให้เข้ากับลุค ดูเปรี้ยวตรงไหน”

“ดูแปลกตาเลยล่ะ ก็ปกติแกรักผมแกยิ่งกว่าอะไร” จริงอย่างที่ฟองพูด ฉันรักผมของฉัน แต่บางทีคนเรามันก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้าง อะไรที่เคยจมปลักก็ต้องสละมันทิ้งไปเมื่อถึงเวลาที่ต้องทิ้ง

“อะไรไม่ดีก็ต้องตัดทิ้งสิ จะเก็บไว้ทำไม”

“ตัดผมที่รักกับตัดใจจากคนใจร้ายอะไรทำง่ายกว่ากัน” ถึงแม้เรื่องของฉันกับอดีตสามีที่ไม่รักฉันจะจบกันไปนานแล้ว แต่ว่าเพื่อนของฉันก็ยังชอบพูดถึง ชอบเอามาจิกกัดฉันอยู่บ่อย ๆ

พวกเพื่อนสนิทของฉันชอบหาว่าฉันโง่งมงาย บ้ารักผู้ชายที่เขาไม่รัก แถมยังชอบด่าว่าฉันทำตัวไร้ค่า

“ขึ้นแท็กซี่กลับง่ายกว่าอะ” ฉันแกล้งทำเป็นงอน

“ทำน้อยใจไปได้น่า เพื่อนแค่หยอกเอง ปะ ปะกลับกัน เดี๋ยวเพื่อนพาเลี้ยงข้าวปลอบใจน้า”

“ปลอบใจอะไรของแก”

“แกก็จับผิดคำพูดของฉันอีกแล้วนะแหวน”

“ก็แกกับไอ้ญ่าชอบแว้งกัดฉันบ่อย ๆ นี่นา”

“กินปูนร้อนท้องเองรึเปล่า”

“พอแล้วฟอง ฉันอยากพักละ ไม่อยากมาเถียงกะแก” ให้เถียงเรื่องของคนที่เป็นอดีตของฉันเถียงให้ตายยังไง ฉันก็ไม่มีทางชนะ