Se connecterช่วงที่พิมพ์ตะวันตั้งครรภ์ ทางครอบครัวของเพอร์ซุสตื่นเต้นกันเอามาก ๆ กับหลานคนแรกคุณอาพอชเช่ น้องชายของเพอร์ซุส ได้ซื้อของเตรียมไว้ให้หลานไม่หยุดหย่อน ขณะที่คุณปู่หรือพ่อของเพอร์ซุส ก็ยิ่งเห่อหลานไม่แพ้กัน ทั้งสองคนช่วยกันเลือกของใช้สำหรับทารก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า ของเล่น หรือแม้แต่ของตกแต่งห้องเด็
"ตั้งกล้องแล้ว ๆ เข้าไปในเฟรมได้..พี่ไพลอทขยับอีกนิด ๆ" เพียงฟ้าตั้งกล้องไว้ และจัดมุมองศาต่าง ๆ ตามสไตล์สาวจากนิเทศ เมื่อทุกคนอยู่ในเฟรมครบแล้วเธอก็รีบวิ่งเข้ามาสมทบทั้งหกคนยืนเรียงกันหน้ามหาลัยอเธน่า ที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความรักของทั้งสามคู่พวกเขาต่างยิ้มกว้างและจับมือกันแน่น เพอร์ซุสยืนข้าง
อาหารมื้อกลางวันนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยสนุกสนาน ทั้งสามคู่ลิ้มลองอาหารสเปนที่อร่อยและเป็นเอกลักษณ์ ในช่วงเวลานั้นพวกเขาลืมความเหนื่อยล้าและความเครียดจากการทำงานไปเสียหมดเมื่อถึงเย็น พวกเขาตัดสินใจไปเยี่ยมชมสวนรีไทโร (Retiro Park) ซึ่งเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่และสวยงามของมาดริด ท่ามกลางแ
ตอนรักมากเป็น..พิเศษ(มีภาพประกอบ) _______________"ฉันก็คิดถึงนาย..คิดถึงมาก ๆ เลย" พิมพ์ตะวันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะที่มือของเธอลูบหลังเขาเบา ๆ เพื่อปลอบโยนความเหนื่อยล้าของเขาทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมา เพอร์ซุสดึงคนตัวเล็กเข้ามาจูบอย่างแนบแน่นอย่างไม่สนใจสายตาของใครทั้
คนที่คิดถึงเธอ...นั่งมองฟ้าและคิดถึงวันเก่า..กี่ราตรีที่เลยผ่าน..แต่ละคืนช่างยาวนาน ..ทุกนาทีมันนาน ดั่งชั่วนิรันดร์...มีคนคิดถึงเธอ...เขามีแค่เธอยามตื่นหลับฝัน ..ทรมานเหลือเกิน ....เมื่อไรจะวันนั้นวันที่เธอจะกลับมา..วันที่ได้อยู่ข้างกันดอกไม้ที่รอฝน..ก็เหมือนคนทางนี้ที่รอเธอ______________
ตอนจบ (อ่านจบกดรีวิวให้ พิมพ์เพอร์กันเยอะ ๆ นะคะ อ้อน ๆ )120สิ้นสุดการรอคอย(มีภาพประกอบ) _______________(สี่เดือนต่อมา)ทางด้านของเพอร์ซุส(บทสนทนาทางโทรศัพท์ ที่คุยได้แค่เสียงเท่านั้น เพราะสัญญาณไม่ดีขนาดที่จะวิดีโอคอล)"หลังกลับงานที่สเปนเสร็จ....ฉันขอไปหาเธอนะ" เพอร์ซุสพูดอย่างเหงา ๆ"ขอเจอ
"เทอมหน้า..ฉันอาจจะไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วน่ะ" พิมพ์เม้มปากเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจอธิบายเรื่องราวทั้งหมดกับเพอร์ซุสไปตรง ๆ"…." ร่างสูงขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ"คือฉันเพิ่งได้รับจดหมายตอบรับเรื่องที่ฉันเคยขอฝึกงานที่แท่นสำรวจและขุดเจาะปิโตรเลียมกลางทะเล" คนตัวเล็กค่อย ๆ เงยหน้ามองใบหน้าของเขานิ่ง ๆ"ตลอดเ
99ให้รอ..คงไม่ไหว"เพอร์ซิอัส" ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นมานั่งชันเข่าและเหลือบมองหน้าเพอร์ซุสด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาได้จริง ๆ"ฉันเองก็คน..ไม่ใช่หิน ดิน ทรายอะไร ที่จะไม่หวั่นไหวกับผู้ชายที่นอนด้วยกันทุกคืนหรอกนะ" เธอลูบใบหน้าของเพอร์ซุสเบา ๆ พลางสารภาพความรู้สึกไปแบบอ้อม ๆ แต่เข้าใจได้อย่างชัดเจน"…"
98ขย้ำ ฟาด กระแทก(มีภาพประกอบ)แผล๊บ..จ๊วบๆ เสียงปลายลิ้นร้อนตะกละตะกลามทั้งเลียทั้งแหย่เข้ากลางร่องรัก ก่อนจะกระดกขึ้นและขบริมฝีปากเม้มดูดดึงกลีบรักของเธอเน้น ๆ"ซี้ด..อะ..โอ่ว..โอ๊ย" คนตัวเล็กนั่งเกร็งแผ่นหลังตรงพร้อมกับร่อนเอวกระแทกใส่ใบหน้าของเขาเน้น ๆ โดยมีกระโปรงนักศึกษาที่คุมใบหน้าหล่อร้ายข
"อะไรนะ / โห่ / ม่ายยยย / อาจารย์พวกเราไม่แข่งกีฬาสีไม่ได้นะ /กีฬาสีมันสำคัญมากนะจาน!!" เสียงนักศึกษาทุกคนในห้องโอดครวญขึ้นมาอีกครั้งตุ๊บ ๆ ๆ อาจารย์ทุบโต๊ะเสียงดังสนั่นเพื่อให้ทุกคนกลับมาอยู่ในความสงบอีกครั้ง"แต่มันคือความรับผิดชอบที่เราทุกคนในวิศวะ จำต้องยอมรับมันให้ได้""คราวหน้าคราวหลังจะทำอะไ







