Chapter 1: Ang Nanny Ng Bilyonaryo

Nang makita ni Maya Chen yung job posting, akala niya typo lang.

WANTED: NANNY FOR PRIVATE RESIDENCE IN CEBU. 80K A MONTH. LIVE-IN. NO KIDS.

Binasa niya ng tatlong beses habang nakapila sa 7-Eleven, hawak ang huling 200 pesos niya. Eighty thousand? Nanny pero walang bata? Scam yata 'to. Pero due na ang rent niya bukas, katok na nang katok si Aling Nena na landlady niya, at hindi pa bayad yung tuition niya sa nursing kaya  natigil na siya sa pag-aaral. 

Nag-apply pa rin siya kahit may palagay siyang scam ang job hiring. 

After two hours, nag-ring yung phone niya. Formal na boses ng babae.

"Is this Maya Chen? Can you come to Maria Luisa Estate tomorrow, 9 AM, for an interview?"

Muntik na mahulog ni Maya ang cellphone niya.

Maria Luisa Estate. Doon nakatira ang mga bilyonaryo sa Cebu. Yung mga bahay doon may elevator sa loob.

Kinabukasan, sinuot ni Maya ang pinaka-maayos niyang damit — white blouse, lumang jeans, at puting sneakers. Naka-ponytail ang mahaba niyang black hair. Mukha siyang estudyante, hindi professional nanny. Pagdating niya sa gate, tinignan ng guard yung ID niya tapos siya, parang nagtataka.

"Sa Garcia residence po?" tanong ng guard.

"Opo."

Bumukas ang gate at naglakad si Maya ng almost five minutes bago makarating sa mismong bahay. Sobrang laki. Puti, puro glass, at yung garden parang resort. May naghihintay na babae — mid-50s, mukhang strikta.

"Ako si Manang Lita, head housekeeper. Ikaw ba yung para kay Sir Julian?" 

Tumango si Maya.  "Opo." 

Tinitigan siya ng head housekeeper, "huh! tingnan ko lang kung tatagal ka ng limang minutos." 

"Po,?" pero hindi na sumagot si Manang Lita. "Andito na po ba si baby?" Tanong ni Maya Chen. 

Tumigil si Manang Lita sa paglalakad. "Baby? Walang baby. 31 years old na si Sir Julian."

Napakurap si Maya. "Po? Pero nanny po yung nakalagay..."

"Oo. Hindi na kami nagpo-post ng 'caregiver' kasi sinisibak niya in one hour. 'Nanny' kasi naiinis siya, at least two hours bago niya sisibakin."

Kinabahan si Maya. "So... yung aalagaan... matanda po? Adult?"

"That you cannot handle." 

Isang malamig at malalim na boses ang sumagot mula sa likod nila.

Lumingon si Maya.

Nandoon siya, sa tabi ng malaking bintana sa living room. Isang lalaki na naka-black custom wheelchair. Kahit nakaupo, matangkad at nakakatakot ang dating. Malapad ang balikat, malakas ang braso, magulo ang dark brown hair, may konting balbas, at yung mata niya — grey-blue, sobrang lamig at pagod tingnan. Gwapo siya, yung gwapong masakit sa puso, parang artista na hindi natutulog. Naka-black long-sleeve siya.

Si Julian García. Nakita na siya ni Maya dati sa news — tagapagmana ng García Hotels, na biglang nawala pagkatapos mamatay ang asawa niya sa car accident two years ago.

Tiningnan siya ni Julian mula ulo hanggang paa, tapos wala nang gana.

"You. You're number twenty-one," sabi niya, malamig ang boses. "How old are you? Twelve?"

"24 na po ako!" sagot ni Maya.

"You look 12. And you failed nursing school. It says here you cried during your clinical duty because your patient cried. How professional."

Binigay pala ni Manang Lita yung resume niya. Namula si Maya.

"May empathy po ako, which yung 20 caregivers before me wala, Sir."

Tumaas ang kilay ni Julian, medyo naaliw sa sagot niya. "I don't need empathy. I need you to leave. Manang, give her 500 for transportation and get her out."

"Actually, naglakad lang po ako from bus stop so hindi ko na kailangan ng 500," mabilis na sabi ni Maya. "And with all due respect, Sir, hindi niyo pa po ako ma-fa-fire. Hindi niyo pa nga po ako na-ha-hire."

Tahimik. Si Manang Lita parang gusto nang maglaho.

Tinitigan siya ni Julian, tapos ngumiti ng malamig. "Fine. You're hired."

Nanlaki mata ni Maya. "Talaga po?"

"Yes. Start now. First task, make me coffee. Black, no sugar, 90 degrees. Pag mainit masyado o malamig, you're fired."

Gusto tumalon ni Maya. 80k! Tumakbo siya papuntang kusina.

After ten minutes, bumalik siya dala yung tasa, maingat na hindi matapon. Nilagay niya sa table ng wheelchair niya.

Isang higop lang ni Julian, kumunot na agad noo niya. "It's too sweet."

"Hindi ko po nilagyan ng sugar!" sabi ni Maya.

"Then your hands are sweet. Disgusting. You're fired."

Natulala si Maya. "Hindi naman po... hindi pa nga..."

"You're fired. Manang, call the next one."

"No!" Kinuha ni Maya yung mug pabalik. Tinikman niya. Mapait. Perfectly black. "Hindi naman matamis! Nagdadahilan lang kayo!"

Nagulat si Julian. Wala pang nangahas kumuha ng kahit ano sa kamay niya dati.

"You drank from my cup. Now I have to disinfect it. You're fired twice."

"Ikaw yung pinaka-imposible, masungit, spoiled—" Pinigilan ni Maya sarili niya. Kailangan niya ng trabaho. Huminga siya ng malalim. "Sir Julian, please po. Kailangan ko po talaga ng work na 'to. Due na po rent ko. Kahit ano gagawin ko. Marunong po ako magluto, maglinis, magtulak ng wheelchair, kahit manahimik. Kaya ko pong manahimik."

"I doubt that. Ang daldal mo."

"Kaya ko pong manahimik!" At nag-zip siya ng bibig.

Tinitigan siya ni Julian. For the first time in two years, may taong hindi nakatingin sa mga binti niya. Diretsong sa mata niya nakatingin, galit, desperada, at walang awa o pity.

Napabuntong-hininga siya, inis. "Fine. You can stay until lunch. Pag ininis mo ako before 12, you're out."

Ngumiti nang malaki si Maya. "Thank you po, Master!"

"Don't call me Master."

"Ano po itatawag ko?"

"Sir Julian."

"Okay po, Master Julian."

Pumikit si Julian, parang nagsisisi na agad siya. "Manang, show her the kitchen. And give her a yellow uniform. Mukha siyang multo sa puti."

"Favorite ko po ang yellow!" masayang sabi ni Maya.

"Kung gayon, bagay para sa iyo, gusto kong makita kang nagdurusa suot yun."

Sumunod si Maya kay Manang Lita papuntang kusina, nakangiti pa rin. Naka-survive siya ng 15 minutes. Mas matagal na yun kaysa kay number 20, na 10 minutes lang tinagal.

Sa likod niya, pinanood ni Julian yung ponytail niyang umaalog habang naglalakad. Gumulong siya palapit sa bintana, malamig ulit ang mukha. Isa na naman. Lahat naman umaalis. Lahat napapagod sa sungit niya, sa wheelchair niya, sa dilim niya.

Aalis din 'to. Before lunch.

Sigurado siya