Chapter 2: Dilaw Na Bagyo

12:00 PM. Lunch.

Hindi pa fired si Maya. Which is a new world record sa bahay na yun.

Nasa kusina siya, pawis na pawis, suot ang bright yellow uniform na binigay ni Manang Lita. Mukha siyang school service.

"Manang, ano po favorite ulam ni Sir Julian?" tanong ni Maya habang naghihiwa ng sibuyas.

"Before? Steak. Medium rare. Pero  pagkatapos  ng aksidente,, wala na siyang gana. Kahit ano i-serve mo, sasabihin niyang maalat," bulong ni Manang habang umiiling. 

"Maalat? Eh di gawin nating super alat para may thrill?"

Natigilan si Manang Lita. " Babae, wag mo subukan. Masungit talaga yun. Masuwerte ka lang kanina na hindi nahampas sa pag-inom mo sa kaniyang kape." 

Pero si Maya, may plano na.

Dinala niya ang lunch sa garden, kung saan naka-park ang wheelchair ni Julian sa ilalim ng malaking acacia tree. Naka-laptop siya, pero hindi siya nagta-type. Nakatingin lang sa malayo. Yung mga binti niya may kumot.

"Master Julian! Lunch is ready po!"

Hindi siya lumingon. "I told you not to call me Master."

"Sorry po. Sir Master Julian?" Ani Maya na nag- beautiful eyes pa. 

Julian finally stare. At bahagyang nanlaki ang mata sa pagkurap ni Maya ng paulit-ulit na tila isang bata. Julian decided to ignore her.  Sa  tray siya nakatingin.  May kanin, sinigang na hipon, at pritong talong. Hindi steak. Hindi yung sosyal na pagkain na sanay siya.

"What is this?" tanong niya, nakakunot noo.

"Sinigang! Maasim, parang kayo," masayang sabi ni Maya at nilapag ang tray sa table niya. "Kain na po."

"I don't eat sinigang. Maasim." 

"Exactly! Kaya kailangan ninyong kainin. Para matauhan kayo. Sabi ni Manang puro steak kayo dati, pero ngayon puro black coffee na lang. Hindi healthy yun, Sir. Baka maging coffee bean na kayo."

Julian stared at her. "Are you insulting me?"

"No po! I'm... motivating you with food!"

Tinitigan niya ang sinigang. Mainit pa, umuusok. For two years, lahat ng pagkain niya dinala sa kwarto. Lahat walang lasa. Lahat kinakain niya mag-isa.

"Aalis ka ba o kailangan mo  pa panoorin akong kumain?" sabi niya.

"Ah, kailangan niyo po panoorin? Gusto niyo subuan ko pa kayo?"

"You're fired."

"You said that kaninang 9 AM pa. Bago naman po, Master." ngumiti ng matamis si Maya. 

Inis na kumuha si Julian ng kutsara. One small sip of  soap. Tahimik. She's damn annoying, Julian desperately thought. 

Maya held her breath.

"...Maalat," sabi niya.

"Hala! Hindi po maalat yun! Sakto lang!"

"Maalat. Take it away."

Maya crossed her arms. "Ayaw niyo lang talaga kumain, no? Hindi maalat. Ayaw niyo lang."

Nagulat si Julian. No one called him out like that.

"Alam niyo po, Sir," sabi ni Maya, biglang seryoso, umupo sa damuhan sa harap niya, hindi sa upuan. Para level sila. "Okay lang naman na malungkot kayo. Gets ko. Pero hindi okay na hindi kayo kumakain. Yung mga binti niyo hindi na gumagana, pero yung tyan niyo gumagana pa. So kainin niyo po ito, please."

Natahimik ang garden. Ang naririnig lang ay huni ng ibon.

Julian looked at the small girl sitting on the grass in her too-big yellow uniform. Walang awa  sa mata niya. Concern lang. Inis na concern. Inosente. 

Tahimik niyang kinuha ulit ang kutsara. Kumain siya. Isang subo ng kanin at hipon.

Maya's face lit up like Christmas.

"Kumakain siya! Manang! Kumakain si Sir!"

"Shut up! Ang ingay mo!" sigaw ni Julian, pero kumakain pa rin siya. At hindi niya alam, first time ulit siyang kumain sa garden in two years.

After lunch, akala ni Maya tapos na ang pagsubok. Hindi pa pala.

"Manang said you will give me a bath," sabi ni Julian nang pabalik na sila sa loob, with a smirk.

Nabilaukan si Maya. "Po?! Ligo?!"

"Yes. Part of your job description. Nanny. You bathe me. 2 PM every day."

Namula si Maya hanggang tenga. "Sir! Hindi po kasama yun sa... I mean, kaya niyo naman po mag-isa di ba? Yung upper body niyo malakas naman!"

"So you refuse? You're fired."

"Wait! Hindi! Hindi ako nagre-refuse! Pero... pero..."

Julian laughed. First time. A short, cold laugh, but a laugh. "Joke. Manang Lita does it with a male nurse. I just wanted to see your face. You look like a tomato in yellow."

"Master Julian! Ang sama niyo!"

"And you're still here. Congratulations, you lasted 5 hours. New record."

Dinala siya ni Manang Lita sa magiging kwarto niya — maliit pero malinis, katabi ng library. May sariling CR. Mas maganda pa kaysa sa apartment niya sa Mandaue na may daga.

"Maya, anak, magtiis ka ha," bulong ni Manang. "Mabait yan si Sir Julian dati. Sobrang bait. Mahal na mahal niya asawa niya. Nung namatay, sinisi niya sarili niya kasi siya nagda-drive. Kaya nagkaganyan. Hindi na siya lumalabas. Hindi na nagwo-work." 

Natuwa si Maya ng mag open si Manang Lita sa kaniya, akala kasi niya istrikta ito. At dahil alam niya na ang history kung bakit nagbago ang ugali ni Master Julian, may idea pa siya kung ano ang dapat niyang gawin. 

Maya looked towards the hallway, where Julian was alone, staring at the rain starting to fall.

"Sige po, Manang. Hindi ako aalis."

Gabi na, 10 PM. Tapos na lahat ng gawain si Maya. Pagod na pagod siya. Hihiga na sana siya nang may narinig siyang kalabog.

Malakas na kalabog mula sa master bedroom.

Tumakbo siya. Bukas ang p***o. Si Julian nasa sahig. Nahulog siya mula sa wheelchair niya. Sinubukan niyang abutin yung libro sa taas ng shelf, mag-isa.

"Sir! Sir Julian!"

"Don't touch me!" sigaw niya, pawis na pawis, nahihiya, galit sa sarili. Hindi niya maigalaw ang mga binti niya para tumayo.

Pero hindi nakinig si Maya. Lumuhod siya. Hindi siya  naawa  kay Julian na yung parang kawawa ito. Sa bagkus ay nainis pa siya. Alam niya ang kalagayan niya, aabutin pa ang taas ng shelf? 

"Ano ba! Sabi ng wag kayo mag-isa! Bakit ba ang tigas ng ulo niyo! Akala niyo superman kayo?"

Pinilit niyang buhatin si Julian. Mabigat siya, pero malakas din si Maya — sanay sa pagbubuhat ng timba ng tubig dati.

"You can't carry me," mahinang sabi ni Julian, napapagod.

"Watch me, Master."

At sa liit niyang yun, naitayo niya si Julian at naibalik sa wheelchair. Hingal na hingal silang dalawa. Magkaharap. Sobrang lapit ng mukha nila. Amoy coffee si Julian, amoy baby powder si Maya.

Julian stared at her, his grey-blue eyes not cold for once, kundi nagulat. 

"...You are so stubborn," bulong niya.

"Kayo po yung stubborn! Mana lang ako sa inyo, Master!"

For a second, walang nagsalita. Tapos biglang umiwas si Julian.

"Go to sleep. You're annoying."

"Opo, Master. Goodnight. Wag na po kayo mahulog ulit, ha? Kung mahulog kayo, mahuhulog din ako, pareho pa tayong may pasa."

Lumabas si Maya, isinara ang p***o. Naiwan si Julian mag-isa, hawak ang armrest ng wheelchair niya nang mahigpit.

Pero for the first time, hindi niya sinabi na fired siya.

At sa kwarto niya, humiga si Maya, pagod pero nakangiti.

Day 1 — survived.

80,000 pesos — still hers.