Chapter 3: The Physical Therapy War

Day 3 pa lang si Maya sa Maria Luisa Estate pero feeling niya 3 years na siya doon.Dagdag oa na magkahalong kaba at excitement ang naramdaman niya kada segundo. Paano ba naman, hindi niya mahulaan ang ugali ni Sir Julian. Lakas ng loob at kapal ng pagmumukha na lang talaga ang kaniyang puhunan.

Pero, bakit siya parang three years na? Kasi may bagong mission si Manang Lita sa Bumilis naman ang tibok ng Kaniyang dibdib pero hinsi siya nagpatalo.

"Ano po iyun, Manang Lita?" nakangiti niyang tanong.

"Anak, please, pilitin mo si Sir Julian mag-physical therapy," bulong ni Manang habang nagluluto sila ng breakfast. "Two years na siyang hindi nag-therapy. Sabi ng doctor niya, may chance pa na lumakas ang legs niya, pero ayaw niya. Ayaw niyang umasa."

Maya looked at the schedule on the fridge. PHYSICAL THERAPY - TUESDAY AND FRIDAY, 10 AM. Pero laging naka-cross out.

"Anong ginagawa niya pag pumupunta yung therapist?"

"Sinisigawan. Last time, binato niya ng unan. Yung pobreng therapist, kawawa, umiyak."

Maya laughed. "Bagay sa kanya."Bigla namang sinarado ni Maya ang bunganga ng makita ang reaksyon ni Manang Lita.

"Anak, seryoso!" pinandilatan  siya ng mata ni Marang Lita. "Sige ka, ikaw din, sayang din ang otsenta mil mo!" 

Lumunok ng laway si Maya, hindi biro ang malampasan ang three days. At pagkasabi ng otsenta mil, nag heart shaped ang mata ni Maya. 

"Sige po, Manang. Ako bahala. Ako yung dilaw na bagyo, di ba?"

"Dilaw na bagyo?"

"Hindi na bale, Manang." Ngumiti si Maya. Sa kanila lang iyun ni Sir Julian. Dahil iyun sa yellow.

10 AM. Dumating ang therapist — si Doc Rosapa, mabait at nasa edad 40 ito. 

Si Julian nasa library, naka-wheelchair, nagbabasa. Nang makita niya si Doc Rosapa at si Maya na magkasama, alam na niya agad.

"No," sabi niya kaagad.

"Sir, 30 minutes lang po," sabi ni Maya.

"No."

"Master—"

"I said NO, Maya. Lumabas kayo."

Si Doc Rosapa parang sanay na. "Sir Julian, 15 minutes lang. Konting stretch lang—"

"GET OUT!"

Sumigaw siya nang malakas. Si Doc Rosapa napaatras. Pero si Maya hindi gumalaw.

Tumingin siya kay Doc Rosapa. "Doc, pwede po bang pakihintay sa labas ng 5 minutes? Ako na po kakausap." She leaned and whispered to the therapist. 

Lumabas si Doc Rosapa. Naiwan silang dalawa.

Tahimik.

"Why are you still here? I said get out," malamig na sabi ni Julian, hindi tumitingin sa kanya.

Maya didn't answer. Instead, she walked to his bookshelf, kinuha yung pinakamataas na libro na hindi niya maabot nung nahulog siya last time.

"Ano ginagawa mo?" tanong niya.

"Kinukuha yung libro niyo. Yung hindi niyo maabot."

Binigay niya kay Julian. It was a photo album.

Julian froze.

"Manang said this is your wife? Si Ma'am Claire?" tanong ni Maya, dahan-dahan.

Binuksan ni Julian ang album. First picture — si Claire, nakangiti, maganda, nakaupo sa  damuhan, katabi ni Julian, naglalaro sila. Both laughing.

"She loved this garden," bulong ni Julian. "Sabi niya, sa hardin na ito, maglalakad at tatakbo ang mga anak namin   dito."

Maya sat on the floor again, same level as him. "Eh bakit ayaw niyo mag-therapy, Sir? Paano kayo maglalakad ulit dito kung ayaw niyo subukan?"

Julian's jaw tightened. "You don't understand. Wala nang pag-asa. Sabi ng doctor sa America, permanent na. Why would I try? Para lang madisappoint ulit?"

"Hindi," sabi ni Maya. "Para kay Ma'am Claire. Para sa sarili niyo. Kahit hindi na kayo makalakad, Sir, at least lumakas kayo. At least hindi na kayo mahuhulog sa sahig pag mag-isa kayo. Kasi next time na mahulog kayo, wala ako, paano na?"

Julian looked at her. Those big brown eyes, no pity. Just honesty.

"30 minutes lang, Master," Maya whispered. "After that, hindi na kita pipilitin. Promise. Pero please, 30 minutes lang ngayon. Para sa akin. Para hindi ako kabahan every night na baka mahulog kayo ulit."

For a long minute, Julian didn't speak.  He impossibly stared at her. 

Then he sighed, super inis.

"Fine. 15 minutes. And you will do it with me. If I suffer, you suffer."

"Ha? Ako?"

"Yes. You said 'we'. So we will stretch."

Maya's mouth dropped. "Sir, naka-dress ako!"

"Then change. Now." Mabilis na tumayo si Maya, tagumpay. Eh ano naman kung magmukha siyang katawa-tawa, at least, pumayag si Master. 

After 5 minutes, bumalik si Maya naka-jogging pants at yellow t-shirt. Si Doc Rosapa  bumalik din, gulat na gulat na pumayag si Julian.

Sa sahig ng library, may yoga mat. Si Julian nasa mat, tinatanggal ni Doc ang kumot sa legs niya. Maya could see — his legs were thin, maputla, may scars.

"Okay, Sir Julian, let's start with ankle rotation," sabi ni Doc.

"Si Maya muna," sabi ni Julian.

"Ako?!"

"Yes. You first. Para fair."

Napilitan si Maya mag-ankle rotation. Si Julian nakatingin, medyo natatawa.

"Ang tigas mo," pang-aasar niya.

"Excuse me, flexible kaya ako! Kaya ko mag-split!"

"Prove it."

"Master!"

After 15 minutes of stretching, pawis na pawis si Maya, pero si Julian — kahit pawis din at halatang nahihirapan at nasasaktan — tuloy lang.

"Good job, Sir Julian! May improvement sa knee response!" sabi ni Doc Rosapa, excited.

"Kita mo na, Master," kumindat si Maya. "Ako talaga ang iyong konsensya.." 

Julian didn't answer. He was looking at his own legs, parang ngayon lang ulit niya nakita.

Si Maya, humihingal na  umupo sa tabi niya sa mat.

"See? Hindi naman masakit masyado, di ba?" sabi niya.

"Masakit," sabi ni Julian, honest.

"Pero kinaya niyo."

Julian looked at her — sweaty, messy bun, yellow shirt, smiling at him like he did something amazing.

"Ikaw ang kinaya ko," bulong niya, mahina lang na hindi narinig ni Maya.

"Po? Ano yun, Master?"

"Wala. Sabi ko, you're fired for being sweaty."

"Grabe siya! Pawis niyo rin naman ah!"

That night, Julian didn't lock his bedroom door. And for the first time in two years, he set an alarm for 10 AM on Friday. Kahit malayo pa ito. 

For therapy.

And Maya, in her small room, wrote in her diary:

Day 3: He did 15 minutes. He didn't fire me. Progress. 

P.S. Ang gwapo niya pala pag hindi masungit. Wag mo isipin yan, Maya! 80k lang habol mo!