Chapter 4: Good Morning, Swqn Princess

Maya's POV 

5:00 AM. Maaga pa, madilim pa. Pero, sa  silid ni Master Julian, hindi naman masyadong madilim dahil may chandelier na bukas, hindi pinatay ang  chandelier. My guess is  for Julian's safety and convenience. 

Ito yung schedule na binigay ni Manang Lita sa akin. Every 5 AM, kukunin ko yung labada ni Sir Julian. Kasi bukas lang lagi yung kwarto niya. Hindi siya nagsasara ng p***o ever since na-accident siya, para daw madaling makapasok si Manang at Manong kapag may emergency.

At ako na ngayon yun. Ang taga-emergency. Ang dilaw na nanny.

Dahan-dahan akong pumasok sa kwarto niya. Sobrang laki. Parang ballroom talaga. Yung king sized bed niya nasa gitna, yung wheelchair niya nasa tabi lang ng kama. Madilim, yung lamp lang sa gilid ang bukas, mahina.

"Master?" bulong ko. "Sir Julian? Tulog pa po ba kayo?"

Walang sumagot. Nakatalikod siya sa akin, nakakumot hanggang dibdib. Mukhang tulog na tulog pa.

Okay, safe.

Binaba ko yung laundry basket ko at sinimulan kong pulutin yung mga damit na nagkalat sa sahig sa gilid ng kama niya. Black shirts, puro black. Grabe, wala ba siyang ibang kulay? Puro black.

At dahil madilim pa at akala ko tulog pa talaga siya, at dahil antok pa ako at medyo baliw ako sa umaga — nag-hum ako.

"Ta da da da... ta da.. da.. da... ta da da daaaa... hmmn hmmn hmmn..."

Yung kanta sa Swan Princess. Yung Barbie version. Favorite ko nung bata ako. Si Odette.

At habang nag-hum ako, ewan ko ba, napasayaw ako. Kunti lang naman! Parang waltz. Sa gitna ng kwarto niya na ang lawak-lawak, nag-waltz ako mag-isa, hawak yung laundry basket na parang partner ko.

"Ta da da daaaa—"

"Anong ginagawa mo?"

"AY KABAYO KA!"

Muntik na akong atakihin sa puso!

Biglang may humila sa braso ko! Malakas!

Si Master Julian! Hindi pala tulog! Gising pala siya at nakatingin sa akin na parang baliw ako!

Sa sobrang gulat ko at sa lakas ng hila niya — kasi ang lakas pala ng upper body niya, akala ko mahina — na-out balance ako!

"Ay juskoo po! Akala ko ba tulog ka, Master!"

At bago pa ako makasigaw ulit...

BAGSAK.

Nahulog ako. Diretso. Sa kama niya.

At hindi lang sa kama — sa ibabaw niya mismo. Agad akong napapikit sa sobrang bigla at hiya! 

Nakapatong ako sa matigas na dibdib ni Julian.

"Masterr..."

Nanlaki ang mata ko. Sobrang lapit ng mukha namin. Yung ilong ko muntik na tumama sa ilong niya. Amoy mint siya, kakagising lang pero ang bango pa rin. Yung mata niya, grey-blue, gulat na gulat din, pero hindi na galit.

At yung kamay niya — nasa bewang ko, hawak ako para hindi ako tuluyang mahulog sa sahig. Mahigpit.

Namula ako. Ramdam ko, kaoag uminit ang mukha at tenga ko, alam ko na nag ba-blush na  ako. Lahat ng dugo sa katawan ko yata umakyat sa pisngi at tenga ko. Sobrang init ng mukha ko. Higit pa sa posisyon namin ang dahilan ng pagmumula ko, ito ay dahil sa matigas na bagay na tumutusok sa  hita ko! My goodness! tayong-tayo ang alaga ni sir sa umaga! 

"Anong... anong ginagawa mo sa kwarto ko ng alas singko ng umaga at sumasayaw ka na parang... parang..." kunyari pa si master, deadma niya ang alaga niyang malaking ulupong   na dumudungol dunggol sa aking puson! Inangkupo Maya Chen! 

"Swan Princess po!" mabilis kong sabi, para matakpan ang hiya ko. "Si Odette po! Nagwa-waltz po—"

"Swan Princess? Maya, 22 ka na, nanonood ka pa rin ng Barbie?"

"Eh mas maganda pa rin naman yun kaysa sa pagmumukha mong laging galit!"

Tahimik. Pareho kaming hinihingal na parang ewan!  Ako sa kaba, siya kasi nagulat.  Oh, Lord, bakit hindi pa niya ako binitiwan. Mabuti na lang at nakapag toothbrush na ako, lagot pag wala.  Ang lapit-lapit  pa naman ng aming mukha. 

Doon ko lang na-realize ang position namin. Nasa ibabaw ako ng amo ko. Yung bilyonaryo kong amo na nakahiga, walang t-shirt, kumot lang hanggang bewang, at ako nakadapa sa dibdib niya na parang... parang...

"Alis!" sabi niya, pero mahina lang, hindi galit.

"Ay oo! Sorry po! Sorry!"

Sinubukan kong tumayo pero yung paa ko naipit sa kumot niya, kaya bumagsak ulit ako pabalik sa dibdib niya. Pangalawang beses!

"Aw!"

"Maya Chen!"

"Sorry po talaga! Yung kumot niyo po kasi!"

This time, siya na mismo ang umalalay sa akin tumayo. Hinawakan niya yung braso ko at inalalayan ako makaupo sa gilid ng kama niya. Sobrang lakas ng braso niya, isang hila lang.

Nakaupo ako sa kama niya, pulang-pula, hindi makatingin sa kanya.

Tahimik lang siya. Tapos biglang...

"...Marunong ka palang kumanta?"

"Po?"

"Yung hina-hum mo. Maganda."

Lalong namula ako. "Master, wag niyo na nga pong pag-usapan! Sobrang embarrassing na! Pumasok lang po ako para sa labada!"

"Labada? Alas singko? At kailangan mo pang sumayaw para kunin yung labada ko?"

"Hindi po! Nagising lang po yung inner child ko!"

Tumingin siya sa akin, from head to toe. Naka-yellow pajama ako na may duck print. Buhaghag pa buhok ko.

At ngumiti siya. Hindi yung nakakainis na ngiti. Yung totoong ngiti, yung may dimple sa pisngi.

"You're so weird, Maya."

"Kayo po yung weird, Master! Bukas yung kwarto tapos gising pala kayo, nanghihila pa bigla! Akala ko multo!"

"My room is open for emergencies. Not for Swan Princess concerts."

"Eh emergency na rin po ito! Emergency ng puso ko! Muntik na akong mamatay sa kaba!"

Hinawakan ko yung dibdib ko na parang inaatake. Nagkunwari akong hihimatayin pabalik sa kama niya.

"Uy! Wag ka ngang—" natataranta siyang sinalo ulit ako bago pa ako bumagsak sa kanya.

At nung nasalo niya ako ulit, magkahawak kami. Yung kamay niya sa braso ko, yung kamay ko sa balikat niya. Ang init.

"Maya..."

"Po?"

"Bitawan mo ako."

"Ay kayo po nakahawak sa akin!"

"Bitawan mo yung balikat ko!"

"Ay sorry!"

Pareho kaming bumitaw na parang napaso.

Tumayo ako agad, kinuha yung laundry basket na nahulog kanina, at dali-daling pinulot lahat ng damit niya sa sahig kahit hindi ko na tinitingnan.

"Labada! Labada lang po! Kukunin ko lang po labada! Sorry po! Alis na po ako!"

"Wait."

Huminto ako sa p***o, hindi lumingon. Kasi pag lumingon ako, baka makita niyang kamatis na yung mukha ko.

"Next time you enter my room at 5 AM... knock. Even if it's open."

"Opo, Master."

"And... don't stop humming. It's... not bad. Mas maganda pa yan kaysa sa alarm ko."

Hindi na ako nakasagot. Tumakbo ako palabas ng kwarto niya, dala ang basket, at diretso sa laundry area.

Pagdating ko doon, napasandal ako sa washing machine.

Lord, ano yun?!

Nakapatong ako sa dibdib ni Julian  García.

At ang tigas ng dibdib niya! Parang pader! Nag-gym yata yun kahit naka-wheelchair!

At ang bango! At yung mata niya! At yung dimple!

Maya Chen, gumising ka! 80k lang habol mo! 80k!

Pero bakit parang yung tibok ng puso ko hindi na pang-80k? Pang...

Ay, wag na!

Sa loob ng kwarto niya, si Julian nakahiga pa rin, hawak ang dibdib niya kung saan ako bumagsak kanina.

At for the first time, hindi niya sinabi na "you're fired."

Ang sabi niya, mahina lang, habang nakatingin sa p***o kung saan ako lumabas...

"Good morning, Swan Princess."