บทที่ 8 “พี่น้องไม่จริง”

เสียงร้องไห้โหยหวนดังก้องไปทั่วห้องนอนใต้ดินหรูที่ถูกออกแบบให้ดูสวยงามในรูปแบบคฤหาสน์ชั้นสูง หากแต่กลิ่นอายของการกักขังก็ยังไม่สามารถปกปิดได้หมด — โดยเฉพาะเมื่อคนที่ถูกขังอยู่คือเมลิน ผู้หญิงที่กำลังจะเสียสติเพราะถูกพรากลูกไป

“ปล่อยฉันออกไป! ได้ยินไหม! ฉันต้องไปหาน้องน็อต! ลูกฉันกำลังป่วย!” เสียงร้องของเธอปนเปื้อนด้วยน้ำตาและความเจ็บปวด มือทุบประตูอย่างสิ้นหวัง

บนชั้นบน ลิซ่า เลขาคนสนิทที่ฟื้นขึ้นมาเรียบร้อย เดินตรงเข้าไปหานายของตนที่ยืนกอดอกอยู่ปลายเตียง มองดูเด็กชายตัวน้อยที่นอนดิ้นไปดิ้นมาไม่ยอมให้หมอตรวจอยู่กลางเตียงด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

“ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เด็กอาจจะไม่รอดนะคะคุณคีรินทร์” ลิซ่าพูดตรง ๆ แม้จะรู้ว่าอาจโดนสายตานั้นเฉือนให้เลือดซึม

“…”

คีรินทร์ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ลึกลงไปในอกมีบางอย่างกระตุกวูบ ความรู้สึกที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ใต้บาดแผลของความแค้นพลันถูกรบกวน

“พาเธอมาหาลูก” เขาออกคำสั่งเสียงเบาแต่เฉียบขาด

ไม่นานนัก เมลินก็ถูกพาตัวมายังห้องนอนใหญ่ เด็กชายเงยหน้าขึ้นมาทันทีที่เห็นแม่ เสียงร้องเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นเบา ๆ น้ำตาไหลเปื้อนแก้ม

“น็อต! แม่อยู่นี่แล้ว แม่อยู่นี่!” เธอวิ่งเข้าไปกอดลูกแน่น เด็กโผซุกอกแม่จนตัวสั่น มือเล็กกำเสื้อเธอแน่นราวกับกลัวเธอจะหายไปอีก

แต่ก่อนที่เธอจะได้กอดลูกนานกว่านั้น ร่างของเธอก็ถูกกระชากออกไปด้านข้างด้วยแรงของคนที่แข็งแรงกว่า

“ปลอบลูกของเธอให้ยอมให้หมอรักษา ไม่อย่างนั้น ถ้าเด็กเป็นอะไรขึ้นมา…อย่าคิดจะโทษฉันเด็ดขาด”

เสียงต่ำเย็นเยียบกระซิบข้างหูเมลิน ขณะที่คีรินทร์ยืนประชิดหลังเธอ ดวงตาคมสอดส่องราวกับดาบปลายแหลม เขาไม่ได้ตะคอก แต่ประโยคของเขาทำให้เธอสะอึก

“ก็ได้… ฉันจะทำ” เธอพูดเบา ๆ ในลำคอ หยาดน้ำตายังคงไหลไม่ขาดสาย

เมื่อเธอกลับไปหาลูก เด็กก็เริ่มสงบลงในอ้อมแขนแม่ หมอจึงสามารถตรวจได้เต็มที่ ก่อนจะวินิจฉัยว่าเป็นไข้หวัดใหญ่ และควรเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลทันทีเพราะเด็กยังเล็ก

“ไม่ต้องย้าย รักษาที่นี่” คีรินทร์พูดโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองหมอที่ตกใจอยู่ชั่วครู่

เมื่อเป็นเช่นนั้น หมอจึงทำได้แค่ให้น้ำเกลือและฉีดยาลดไข้ก่อนจะปล่อยให้เด็กหลับไปภายใต้การดูแลของพยาบาลที่เพิ่งเรียกตัวมาใหม่

และในตอนที่เมลินกำลังจะนั่งลงข้างเตียงของลูก เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“กลับไปที่เดิมได้แล้ว”

“ฉันขออยู่ดูแลลูกได้ไหมคะ ฉันสัญญาว่าจะไม่หนี จะไม่ทำอะไรทั้งนั้น แค่ขออยู่กับลูก—”

“เธอไม่ได้มาอยู่ที่นี่เพื่อเลี้ยงลูก เธอมาเพื่อชดใช้ความผิดในอดีต และเธอไม่มีสิทธิ์ต่อรองใด ๆ ทั้งนั้น”

ประโยคนั้นเปรียบดั่งมีดกรีดกลางใจเมลินจนเลือดไหลไม่หยุด เธอมองเขาด้วยสายตาสั่นไหว น้ำตาหยดสุดท้ายร่วงเงียบก่อนที่เธอจะหันหน้าหนี

“สักวันหนึ่ง… คุณจะต้องเสียใจที่ทำกับฉันแบบนี้”

เธอพูดแค่นั้น ก่อนจะเดินออกไปโดยไม่มีคำพูดอะไรอีก ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมบรรยากาศระหว่างทั้งสองอย่างหนักอึ้ง

คีรินทร์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองประตูที่เธอเพิ่งจากไป ดวงตาคมที่เคยแน่วแน่พลันสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที…

ใช่ เขาเคยรักเธอมาก รักจนยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ และนั่นคือเหตุผลที่เขาแค้นเธอมากกว่าใคร—เพราะเธอคือคนที่เขาไว้ใจที่สุด และก็เป็นคนที่ทรยศเขาเจ็บที่สุดเช่นกัน

แสงไฟสลัวในห้องทำงานส่วนตัวของคีรินทร์ส่องกระทบใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ข้อมูลและแฟ้มเอกสารจำนวนมากกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อดี ทุกอย่างเกี่ยวกับเมลินที่เขาเคยเชื่อเริ่มสั่นคลอน

เมื่อหลักฐานล่าสุดจากแหล่งข่าวในยุโรปยืนยันชัดว่า คริส น้องชายต่างมารดาของเขา—ผู้ชายที่เขาเคยไว้ใจที่สุด กลับเป็นคนปล่อยข่าวเท็จทั้งหมด

“เป็นไปไม่ได้...” คีรินทร์พึมพำ น้ำเสียงแหบพร่า มือหนากำแฟ้มแน่นจนข้อขาว ซีดีวงเล็กที่บันทึกเสียงสนทนาระหว่างคริสกับใครบางคนยังคงเปิดเล่นซ้ำไปซ้ำมา

—“ถ้าฉันไม่ได้เมลิน ก็อย่าให้มันได้เหมือนกัน!”—

เสียงนั้นแหลมสูง แฝงความแค้น ความริษยาที่ซุกซ่อนไว้เบื้องลึก กัดกินเขาจนคีรินทร์แทบหยุดหายใจ

เขาไม่เคยรู้... ว่าคริสหลงรักเมลินมากขนาดนี้ และเขาไม่เคยรู้... ว่าความตายของน้องชาย อาจเป็นผลพวงจากความแค้นที่ตนเองหลงเชื่อมาตลอดหลายปี

ภาพหนึ่งผุดขึ้นในหัวคีรินทร์อย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย — ภาพที่เขาเคยมองข้ามไปด้วยความไม่ใส่ใจ

ครั้งหนึ่ง...เขาจำได้ว่าเคยพาเมลินไปดินเนอร์ในร้านอาหารเงียบ ๆ บนดาดฟ้าส่วนตัว และเมื่อเขาเดินออกไปคุยโทรศัพท์เพียงครู่เดียว...

คริสก็โผล่มา — ไม่ได้เดินเข้ามาหา แต่แอบยืนอยู่ในเงามืดมุมตึกฝั่งตรงข้าม มองเธอราวกับนักล่าที่จับจ้องเหยื่อ

ตอนนั้นเขาไม่คิดอะไร คิดว่าแค่คริสผ่านมา หรือบังเอิญ แต่ตอนนี้...ภาพนั้นกลับชัดเจนเหลือเกิน

เขาจำได้อีกครั้ง... เมลินเคยเล่าให้ฟังว่ามีใครบางคนชอบส่งของขวัญแปลก ๆ มาให้ — ดอกลิลลี่แห้งในกล่องไม้หอม จดหมายนิรนามที่บรรยายความรักอย่างหลอนประสาท

เธอคิดว่าเป็นพวกแฟนคลับโรคจิตจากงานเดินแบบ แต่คีรินทร์กลับหัวเราะแล้วไม่ใส่ใจ

ทว่า...ลายมือในจดหมายนั้น — มันคล้ายกับลายเซ็นต์คริสในเอกสารหลายฉบับที่เขากำลังอ่านอยู่ตอนนี้...

เสียงจากซีดีดังซ้ำอีกครั้ง

—“ถ้าฉันไม่ได้เมลิน ก็อย่าให้มันได้เหมือนกัน!”—

คำพูดนั้นสะท้อนในหัวของเขาอย่างบ้าคลั่ง คิ้วของเขาขมวดแน่น มือหนากำแฟ้มแน่นขึ้นจนได้ยินเสียงกระดาษยับ

นี่ไม่ใช่แค่ความรักข้างเดียวธรรมดา แต่มันคือ...ความหลงที่บิดเบี้ยวจนพร้อมจะทำลายทุกอย่างเพื่อครอบครอง

เสียงประตูห้องทำงานเปิดออก ลิซ้าเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน

“บอส...เด็กยังไม่ยอมให้หมอเข้าใกล้เลยค่ะ เขาร้องไห้หาคุณเมลินตลอดเวลา ไข้ก็สูงขึ้นเรื่อย ๆ ถ้ายังเป็นแบบนี้ เด็กอาจช็อกจากไข้ได้”

“บอสคะ...บางทีคุณเมลินอาจไม่ได้ทำผิดอย่างที่ใครบางคนบอกคุณไว้”

ลิซ่าเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงที่แฝงแววกังวลทำให้เขาหันขวับมาด้วยสายตาเย็นเฉียบ แต่เธอไม่หลบ...เป็นครั้งแรก

คีรินทร์เงียบไป เขายืนนิ่ง ท่ามกลางเสียงคำเตือนที่ดังก้องในหัว ความดื้อรั้นเริ่มไหวเอน เมื่อเขาเห็นแววตาน่าหวาดหวั่นของลิซ่า และนึกถึงภาพใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงซ่านเพราะพิษไข้

“พาเธอมา” เขาเอ่ยเสียงต่ำ แต่เฉียบขาด

ไม่นาน เมลินก็วิ่งพรวดเข้ามาในห้องที่ลูกน้อยถูกวางตัวอยู่บนเตียงขนาดเล็ก ใบหน้าของน้องน็อตแดงจัด เปลือกตาหนักอึ้ง และริมฝีปากเล็ก ๆ สั่นระริก

“น็อต! แม่อยู่นี่ลูก แม่มาแล้ว...”

เด็กชายตัวเล็กเบิกตาขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงแม่ เขาพยายามยกแขนขึ้นกอดเธอ แม้แรงจะอ่อนจนแทบไม่มี

“ช่วยเขาทีเถอะค่ะ คุณคีรินทร์...ฉันขอร้อง เขายังเด็กมาก เขาไม่ไหวแล้ว” เสียงเมลินสั่นเครือ ดวงตาเปียกชื้นเปล่งประกายวิงวอนจับใจ

คีรินทร์มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่ม ชั่วขณะหนึ่ง เขาแทบไม่อยากยอมรับว่าตัวเองกำลังลังเล แต่เมื่อเห็นแขนเล็ก ๆ ของเด็กชายที่เริ่มเกร็งกระตุก เขาก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงได้อีกต่อไป

เขาเคยคิดว่าความอ่อนโยนคือความอ่อนแอ แต่ตอนนี้...เขากำลังรู้สึกกลัว กลัวว่าหากเขายังยืนเฉยอยู่ตรงนี้ เด็กคนนี้—เลือดเนื้อของเขา—อาจจะไม่ได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

“เตรียมรถ พาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ ฉันไปด้วย”

เมลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาของเธอสั่นไหวด้วยความโล่งใจและความตกตะลึง คีรินทร์ไม่พูดอะไรอีก เขาเดินนำออกไป ประคองอ้อมแขนเล็ก ๆ ของลูกชายไว้แนบอกแน่นอย่างไม่รู้ตัว

ลิซ่าสั่งการให้ลูกน้องเตรียมรถและขบวนคุ้มกันทันที เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำในความมืด เมลินนั่งแนบลูกไว้ในรถ หัวใจของเธอยังเต้นแรงจากความหวาดกลัวและความรัก เธอมองไปยังชายที่นั่งข้างเธอ—ชายที่เคยผลักไสเธอออกจากชีวิตอย่างไม่ไยดี

คีรินทร์นั่งเงียบ มือที่เคยเย็นชา บัดนี้กลับลูบศีรษะของลูกอย่างเบามือ ใจเขากำลังปะทะกันระหว่างความแค้นในอดีต กับความจริงที่เริ่มเปิดเผย...ว่าอาจมีบางอย่างผิดไปตั้งแต่ต้น

และเมลิน...เธออาจไม่ใช่คนที่เขาควรเกลียดเลยแม้แต่น้อย

ไฟส่องสว่างทะลุม่านกลางคืนขณะรถแล่นฝ่าความมืดไปยังโรงพยาบาล ทิ้งคำถามมากมายไว้ให้ชายผู้แสนเย็นชา...ผู้ซึ่งหัวใจอาจเริ่มละลายโดยไม่รู้ตัว