บทที่ 7 “แทงข้างหลัง”

ใต้ดิน…ในห้องนอนที่ดูหรูหราแต่ไร้ซึ่งความรู้สึกอบอุ่น เมลินยังคงถูกขังไว้ที่นั่น วันที่เท่าไรแล้วเธอไม่รู้ รู้เพียงว่าทุกเช้าและเย็น คีรินทร์จะเปิดประตูเข้ามาพร้อมแววตาแข็งกร้าว

"บอกฉัน…ว่าเธอทำไปทำไม"

ประโยคนั้นซ้ำซากราวกับบทสวด คีรินทร์ยังคงสงสัยว่าเมลินมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของน้องชายเขาเมื่อหลายปีก่อน เขาเชื่อว่าเธอคือจุดเชื่อมโยงกับสปายที่ทำให้ทุกอย่างพัง

เมลินเงียบ…ดวงตานิ่งสงบซ่อนแผลในใจเอาไว้ เธอไม่เคยตอบอะไรมากไปกว่าเดิม

"ฉันไม่ได้เกี่ยวข้อง ฉันแค่ต้องไป…เพราะมีเหตุผลของฉัน"

ทุกเย็น เขาจะพาเธอไปยังห้องกระจกอีกห้องหนึ่ง ที่ซึ่งเธอจะได้มองลูกชายของเธอ—น้องน็อต—ผ่านกระจกหนา เด็กน้อยนั้นผอมลงทุกวัน เธอเห็นได้จากเงาร่างที่เคยสดใส เริ่มหม่นหมองลงอย่างชัดเจน เขาไม่พูด ไม่เล่น เพียงนั่งเหม่อจ้องออกไปอย่างเงียบงัน

เมลินเจ็บ…เจ็บจนแทบขาดใจ

“นายมันอำมหิต!” เสียงเธอสั่นพร่า “แค่เพราะความเชื่อที่ไม่มีหลักฐาน นายถึงกับพรากแม่ออกจากลูก?”

คีรินทร์ขบกรามแน่น ดวงตาสีเข้มจ้องเธออย่างกดดัน

“แล้วทำไมเธอถึงหายไป? ถ้าไม่มีอะไรปิดบัง ทำไมต้องหลบหน้าฉัน?”

“เพราะฉันไม่มีทางเลือก!” เธอเผลอตะโกนออกไป ก่อนจะกัดปากแน่น

“แต่เรื่องของนายกับน้องชาย นายไม่มีสิทธิ์โยงฉันไปกับมัน…อยากกล่าวหา ก็หาหลักฐานมาด้วย!”

นั่นคือประโยคที่ทำให้คีรินทร์นิ่งไป…

เขาเดินออกจากห้องนั้นด้วยหัวใจที่เริ่มสั่นคลอน ความแข็งกระด้างเริ่มแตกร้าว ในใจมีบางอย่างร้องบอกว่า…อาจจะมีบางอย่างผิดพลาด

เขาเริ่มสืบ…ย้อนกลับไปถึงรายงานต่าง ๆ ในช่วงเวลาก่อนเกิดเหตุในอดีต

จนในที่สุด เขาพบคำบอกเล่าของอดีตลูกน้องคนหนึ่ง ที่เคยได้ยินชื่อของเมลินจากใครบางคนในองค์กร—ว่ามีความเคลื่อนไหวแปลก ๆ ก่อนเธอจะหายตัวไป

"ใครเป็นคนพูดเรื่องนั้น?" คีรินทร์ถาม

“คุณภาคินครับ…เขาบอกว่าเห็นคุณเมลินคุยกับคนแปลกหน้าหลายครั้งก่อนหนีไป”

ชื่อที่ได้ยินทำให้เลือดในกายเย็นวาบ ภาคิน…เพื่อนสนิทที่เขาไว้ใจที่สุด คนที่เขาเป็นคนพาเข้ามาในองค์กรเองกับมือ คนที่ได้รับสิทธิ์รู้ข้อมูลความลับเกือบทั้งหมด

เขาไม่เคยสงสัยเลย…จนกระทั่งตอนนี้

ไม่กี่วันหลังจากคำพูดนั้นในอดีต…น้องชายของเขาก็ถูกฆ่าตายในการลอบสังหารโดยสายลับของฝั่งตรงข้ามอย่างโหดเหี้ยม

คำถามเริ่มผุดขึ้นในใจ ถ้าทุกอย่างที่เมลินพูดเป็นจริง…แล้วภาคินล่ะ? พูดเรื่องเมลินให้ใครฟังทำไม? เห็นเธอคุยกับใคร? แล้วทำไมถึงตรงกับช่วงเวลาที่มีการรั่วไหลของข้อมูล…

ภาพอดีตและเศษชิ้นส่วนของความทรงจำเริ่มเชื่อมโยง

เขากำมือแน่น — ใบหน้าคมเข้มเครียดขรึม แววตาเย็นเฉียบ แต่ภายในเดือดพล่าน

“ภาคิน…” เขาพึมพำชื่อนั้นราวกับคำสาป

เสียงกริ๊กของแก้วกระทบโต๊ะในห้องรับรองเงียบงัน ร่างสูงสง่าของคีรินทร์นั่งไขว่ห้างอย่างสงบ แต่สายตาคมลึกกลับไม่ปล่อยให้คนตรงหน้าได้หายใจคล่อง ภาคิน... เพื่อนสนิทของเขา ผู้ที่เคยยืนเคียงข้างในวันที่โลกโหดร้ายที่สุด กำลังตกอยู่ในวงล้อมของคำถามที่แทงทะลุถึงกระดูก

“ฉันจะถามอีกครั้ง—แกเห็นเมลินไปติดต่อกับใคร ก่อนวันที่คริสตาย...ใช่หรือไม่?” น้ำเสียงเรียบของคีรินทร์แฝงแรงกดดันมหาศาล

เมื่อโดนคาดคั้นหนัก ๆ เข้า สุดท้ายภาคินทำได้แค่เม้มปาก รอยยิ้มจางๆ แตกร้าวเหมือนกำแพงที่กำลังร้าวลึก

“ฉัน...ฉันก็แค่ได้ยินมาจากคนใน...ไม่ได้เห็นกับตา...”

“วันไหน?” คีรินทร์ถามทันควัน ดวงตาไร้แววแต่เย็นยะเยือก

“ฉัน...ไม่แน่ใจ...มันหลายวันก่อนเมลินหายไป—”

เสียงปังจากแก้วน้ำที่ถูกฟาดลงบนโต๊ะดังสะท้อนทั่วห้อง รอยร้าวบนผิวแก้วแสดงถึงความอดกลั้นที่ถึงขีดสุด

“แกทำให้ฉันเกือบฆ่าเธอ...จากคำพูดที่ไม่มีมูลความจริง?”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ!” ภาคินเสียงสั่น

“ตอนนั้นสถานการณ์มันตึงเครียด และจู่ ๆ เธอก็หายไป ฉันก็เลยแค่—”

“แค่พูดเรื่องที่คนอื่นเล่ามา โดยไม่คิดจะตรวจสอบ?”

คีรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทอดเงาดำปกคลุมร่างของเพื่อนสนิท ใบหน้าเย็นชาราวกับไม่เคยมีมิตรภาพระหว่างกัน ภาคินหน้าซีดเผือด ก่อนจะถูกปล่อยให้เดินจากไป—อย่างไม่ไว้วางใจแม้แต่น้อย

แต่สิ่งที่คีรินทร์ไม่รู้ คือในเงามืดของค่ำคืนนั้น ภาคินต่อสายไปหาหญิงสาวลึกลับชื่อ “มายด์” ด้วยเสียงต่ำ

“คีรินทร์เริ่มเคลื่อนไหวสืบสวนเรื่องนั้นอีกครั้ง...ที่สำคัญ....เมลินกลับมาแล้ว”

ทางด้านเมลิน นั่งกอดเข่าบนพื้นห้องใต้ดิน ลมหายใจติดขัดตั้งแต่ได้ยินคำพูดจากลิซ่า—เลขาสาวที่เข้ามาเยี่ยมเธอในยามค่ำ

“คุณเมลิน...น้องน็อตไม่สบายค่ะ เป็นไข้สูง หมออคินไปประชุมต่างประเทศ...ไม่มีใครรักษาได้ตอนนี้”

หัวใจของเมลินเหมือนถูกบีบรัด

“ได้โปรด พี่ลิซ่า ฉันขอแค่ได้ไปดูเขา...ฉันเป็นแม่ของเขา”

ลิซ่าลังเล แต่มองดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดของหญิงตรงหน้าแล้วก็ใจอ่อน

เธอพาเมลินแอบขึ้นมาบนชั้นบน และเดินลัดทางลับออกมาทางหลังบ้าน

เด็กชายตัวน้อยนอนซมอยู่บนเตียง ดวงตาแดงเรื่อ ไข้สูงจนตัวร้อนจี๋ เมลินทรุดลงข้างเตียง น้ำตาไหลพราก

“แม่...แม่อยู่ตรงนี้นะลูก” เมลินพร่ำเรียก มือบางไล้เส้นผมเปียกเหงื่อของเด็กชายอย่างเบามือ น้ำตาไหลผสมเสียงสะอื้น

“อย่าหลับนะลูก ได้โปรด…ลูกต้องลุกขึ้น…แม่อยู่ตรงนี้...”

”แม่อยู่นี่แล้วลูก...เดี๋ยวเราจะไปหาหมอกันนะ”

เธอหันไปสบตาลิซ่า “ได้โปรด...พาเราไปโรงพยาบาล”

“ไม่ได้ค่ะ ถ้าไม่มีคำสั่งคุณคีรินทร์ ฉัน—”

แต่ก่อนที่ลิซ่าจะกดโทรออก เมลินคว้าของเล่นเหล็กที่พื้นอย่างสิ้นหวัง แล้วฟาดไปที่ท้ายทอยของลิซ่าจนร่างเธอทรุดลง

“ขอโทษนะ...แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้ลูกต้องเป็นอะไรไปอีกแล้ว...”

เธออุ้มน้องน็อตออกมาถึงหน้าบ้าน พร้อมหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวังว่าจะได้พาเขาไปรักษา แต่สิ่งที่รออยู่ไม่ใช่แสงเช้า

หากเป็นร่างสูงของคีรินทร์ ที่ยืนอยู่กับลูกน้องกว่าเจ็ดคน พร้อมแววตาราวกับน้ำแข็ง

“จะหนีอีกครั้งเหรอ เมลิน?” เสียงเขาเย็นยะเยือก

เขาเห็นน้ำตาเธอ เห็นเด็กชายในอ้อมแขนเธอหน้าแดงจัดอาจจะเกิดจากตัวร้อนจนแทบหายใจไม่ออก...และบางอย่างในอกเขาก็สั่น

แต่ความโกรธ...ความแค้น...มันยังแน่นอยู่ในใจ

“อย่าพยายามอ้อนวอนในเมื่อเธอคือคนที่ทำให้ฉันไม่ไว้ใจ”

“ฉันไม่ได้จะหนี! น็อตป่วย เขาไข้ขึ้นสูงมาก ฉันแค่จะพาเขาไปหาหมอ!” เธออ้อนวอน

แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือคำสั่งเฉียบขาด

“เอาตัวเธอกลับห้องขังเดิม...ถ้าเด็กป่วยจริง....ให้เรียกหมอมาดูเด็กที่นี่”

เมลินกอดลูกแน่น ขณะที่น้ำตาไหลอาบสองแก้ม เสียงร้องไห้ของเด็กชายเป็นบทสรุปของค่ำคืนที่โหดร้าย

และในขณะที่ร่างเธอถูกแยกจากลูก เสียงของคีรินทร์ก็กระซิบต่ำ “เธอจะไม่ได้โกหกฉันอีก...ไม่อีกแล้ว เมลิน”