Apex of My Heart ปลายทางฝัน สนามรัก

บทที่ 1  เงาปริศนาใต้แสงไฟ (The Ghost Racer)

ท่ามกลางความเงียบสงัดของสนามแข่งเซอรกิตระดับโลกในยามค่ำคืน เสียงลมหวีดหวิวปะทะกับโครงเหล็กของอัฒจันทร์ที่ว่างเปล่า แสงไฟสปอร์ตไลท์บางส่วนยังคงเปิดทิ้งไว้สลัวๆ สะท้อนลงบนพื้นยางมะตอยสีดำสนิทที่ยังหลงเหลือรอยไหม้จากการแข่งขันในช่วงกลางวัน

วื้ดดด! บรึ้มมมม!

เสียงคำรามของเครื่องยนต์ V8 เทอร์โบดังสนั่นทำลายความเงียบ รถสปอร์ตคูเป้สีเทาเมทัลลิกพุ่งทะยานผ่านทางตรงยาวด้วยความเร็วทะลุ 280 กิโลเมตรต่อชั่วโมง หลังพวงมาลัยนั้นคือ ‘อคิน’ ชายหนุ่มผู้กุมบังเหียนทีมแข่งยักษ์ใหญ่และเป็นนักแข่งมือหนึ่งของโลก ดวงตาคมกริบของเขาจ้องเขม็งไปที่ท้ายรถสปอร์ตสีดำสนิทคันหนึ่งที่อยู่ข้างหน้าเพียงไม่กี่ช่วงตัว

"ใครกัน..." อคินสบถในลำคอ เส้นเอ็นที่หลังมือปูดโปนขณะบังคับพวงมาลัยอย่างมั่นคง

เขาแอบเข้ามาทดสอบสนามเป็นการส่วนตัวเพื่อหาจุดบกพร่องของผิวถนน แต่กลับพบว่ามี 'แขกไม่ได้รับเชิญ' กำลังใช้สนามของเขาเป็นที่ฝึกซ้อม และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... เขาไม่สามารถแซงรถคันข้างหน้าได้เลยแม้แต่น้อย

รถสีดำคันนั้นเข้าโค้งด้วยเทคนิค Late Braking ที่สมบูรณ์แบบ ท้ายรถปัดออกเพียงเล็กน้อยก่อนจะพุ่งออกจากโค้งด้วยแรงส่งมหาศาล มันเป็นการขับที่ทั้งดุดันและพริ้วไหวในเวลาเดียวกัน

"อยากเล่นเกมงั้นเหรอ?" มุมปากของอคินยกยิ้มอย่างท้าทาย เขาตบเกียร์ลงและเหยียบคันเร่งมิด รถของเขาพุ่งประชิดท้ายรถสีดำจนห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว

รถทั้งสองคันผลัดกันรุกผลัดกันรับไปตามทางโค้งที่คดเคี้ยว อคินพยายามจะแซงในโค้งใน แต่รถคันข้างหน้ากลับปิดทางได้อย่างน่าอัศจรรย์ เหมือนกับว่าเขารู้ล่วงหน้าว่าอคินจะขยับไปทางไหน

เอี๊ยดดดด! เสียงยางบดขยี้กับพื้นถนนดังระงมไปทั่วหุบเขา

เมื่อถึงทางโค้งสุดท้ายก่อนเข้าเส้นชัย รถสีดำกลับจงใจชะลอตัวลงเล็กน้อย เปิดโอกาสให้อคินตีคู่ขึ้นมาได้ จังหวะที่รถทั้งสองคันขนานกัน แสงไฟจากสปอร์ตไลท์สาดส่องเข้าไปในห้องโดยสารของรถสีดำ อคินหันไปมองหมายจะเห็นใบหน้าของคู่ปรับ แต่เขากลับพบเพียงหมวกกันน็อกสีเงินวาว และที่สำคัญกว่านั้นคือ... ดวงตาคู่หนึ่งที่มองสวนกลับมา

ดวงตาโตสดใสที่ดูนิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยประกายท้าทาย มันไม่ใช่แววตาของผู้ชายนักแข่งทั่วไปที่เขาเคยเจอ แต่มันกลับดูคุ้นเคยอย่างประหลาดจนหัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปครู่หนึ่ง

บรึ้มมม! รถสีดำเร่งเครื่องหนีหายไปในความมืดทันทีที่ผ่านเส้นชัย

อคินจอดรถสนิทที่หน้าพิตเลน เขาก้าวลงจากรถด้วยท่าทางหงุดหงิดผสมกับความสงสัย ลมกลางคืนปะทะใบหน้าหล่อเหลาที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาหันไปมองทางออกของสนามที่รถคันนั้นพึ่งจะหายลับไป

"บอสครับ! เกิดอะไรขึ้น ผมเห็นสัญญาณในเรดาร์ว่ามีรถอีกคัน" ภาม เลขาส่วนตัวและทีมงานคนสนิทวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา

"ไปเช็คกล้องวงจรปิด เดี๋ยวนี้" อคินสั่งเสียงเฉียบขาด "ฉันอยากรู้ว่ารถคันนั้นเป็นของใคร และใครเป็นคนขับ"

"เอ่อ... คือว่า กล้องวงจรปิดในโซนนั้นถูกปิดระบบชั่วคราวเพื่อซ่อมบำรุงครับบอส" ภามตอบเสียงอ้อมแอ้ม

อคินหันขวับมามอง "บังเอิญไปไหมภาม? มีคนแอบเข้ามาในสนามของฉัน ขับรถไล่บี้กับฉัน และระบบความปลอดภัยก็ดันมาเสียพร้อมกัน"

"ผมจะรีบตรวจสอบครับ แต่อคินครับ พรุ่งนี้มีประชุมกับทีมแพทย์สนามและฝ่ายบริหารตอนเก้าโมงเช้านะครับ คุณหมอคนใหม่ที่เข้ามารับตำแหน่งหัวหน้าแพทย์ฉุกเฉินจะเข้ามารายงานตัวด้วย"

"ฉันไม่สนเรื่องหมอ นายไปหาตัว 'ปีศาจสีเงิน' คันนั้นมาให้ได้" อคินทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ความสงสัยเกี่ยวกับดวงตาคู่นั้นวนเวียนอยู่ในหัว

เช้าวันต่อมา ณ ห้องประชุมบริหาร

บรรยากาศในห้องประชุมเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม อคินนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะในชุดสูทสีเทาเข้ม ท่าทางของเขาดูเป็นพญาเหยี่ยวที่พร้อมจะขย้ำทุกคนที่ทำตัวไร้ประสิทธิภาพ

"ขออนุญาตค่ะ" เสียงหวานนิ่งดังขึ้นที่หน้าประตู

ทุกคนในห้องหันไปมองเป็นตาเดียว ร่างบางในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่มั่นคง ผมยาวสลวยถูกรวบเป็นหางม้าอย่างเรียบร้อย ใบหน้าสวยนิ่งเฉยดูเย็นชาแต่กลับดึงดูดสายตาอย่างประหลาด

"ดิฉัน หมออารดา หรือ เอย หัวหน้าแพทย์ฉุกเฉินประจำสนามคนใหม่ค่ะ" เอยกล่าวแนะนำตัวสั้นๆ พร้อมกับวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ

อคินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย "หมออารดา? ดูจากประวัติคุณอายุยังน้อยมากสำหรับการรับผิดชอบสนาม F1 ที่มีความเสี่ยงสูงขนาดนี้"

เอยสบตากับอคินโดยไม่หลบเลี่ยง "ความสามารถไม่เกี่ยวกับอายุค่ะคุณอคินทร์ ดิฉันจบเฉพาะทางด้านเวชศาสตร์ฉุกเฉินจากเยอรมนี และมีประสบการณ์ดูแลสนามแข่งที่นู่นมาสามปี ถ้าคุณกังวลเรื่องประสิทธิภาพ... ดิฉันขอท้าให้คุณไปดูสถิติการกู้ชีพของดิฉันได้ค่ะ"

บทสนทนาที่เชือดเฉือนทำเอาคนในห้องประชุมพากันลุ้นจนตัวโก่ง อคินยกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูไม่เหมือนการผูกมิตร

"ผมไม่ได้ดูแค่สถิติในกระดาษหมอเอย... เพราะในสนามจริง ความผิดพลาดเพียงวินาทีเดียวหมายถึงชีวิตนักแข่งของผม และหมายถึงเงินหลายร้อยล้านที่ผมต้องเสียไป"

"งั้นเราก็มีความเห็นตรงกันค่ะ" เอยตอบกลับทันควัน "เพราะหน้าที่ของดิฉันคือรักษาชีวิต ส่วนหน้าที่ของคุณคือรักษาเงิน... ตราบใดที่คุณไม่ขับรถประมาทจนเกินขีดจำกัดของมนุษย์ งานของดิฉันก็น่าจะราบรื่น"

"คุณหมอปากดีกว่าที่ผมคิดนะ" อคินโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาคมจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ... และวินาทีนั้นเอง เขาก็ชะงักไป

ดวงตาคู่นี้...

ความรู้สึกเหมือนโดนไฟฟ้าช็อตเบาๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ดวงตาโตสดใสที่มีประกายลึกลับคู่นี้ เหมือนกับดวงตาภายใต้หมวกกันน็อกเมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยน

"มีอะไรติดหน้าดิฉันหรือเปล่าคะ?" เอยถามเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความกวนประสาทเล็กๆ

อคินรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "เปล่า... ผมแค่กำลังคิดว่า คุณหมอจะทนแรงกดดันในสนามของผมได้นานแค่ไหน"

"ดิฉันทนได้นานกว่าที่คุณคิดแน่นอนค่ะ... คิน"

คำว่า 'คิน' ที่หลุดออกมาสั้นๆ แม้จะเบามากจนแทบไม่ได้ยิน แต่ทำให้อคินถึงกับเบิกตากว้าง เอยรีบขยับปากแก้ทันที "ดิฉันหมายถึง... คุณอคินทร์ค่ะ ขอตัวนะคะ ดิฉันต้องไปเตรียมทีมกู้ภัยเพื่อรอรับการฝึกซ้อมรอบเช้า"

เอยหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อคินนั่งนิ่งอยู่กับที่ หัวใจของเขากำลังเต้นแรงอย่างไม่ทราบสาเหตุ ชื่อเล่นที่เธอเผลอเรียกออกมานั้น... มีเพียงไม่กี่คนที่รู้จัก และมีเพียง 'เธอคนนั้น' ในความทรงจำที่เรียกเขาแบบนั้น

ณ บริเวณพิตเลน (Pit Lane)

เอยเดินออกมาสูดอากาศข้างนอกสนามแข่ง เธอถอนหายใจยาวพลางลูบหน้าอกตัวเองเบาๆ "เกือบไปแล้ว..." เธอบ่นพึมพำ

"หมอเอยครับ! มีนักแข่งจากทีมคู่แข่งมาดักรอพบครับ" เจ้าหน้าที่สนามวิ่งมาบอก

เอยขมวดคิ้ว เมื่อเดินไปถึงเธอก็พบกับ ลูคัส นักแข่งหนุ่มจอมเจ้าชู้ชาวอิตาลีที่ขึ้นชื่อเรื่องการตามตื้อสาวๆ เขาพิงรถสปอร์ตสีแดงเพลิงพร้อมกับช่อดอกไม้โต

"Bella! (คนสวย)" ลูคัสตะโกนทักทาย "ผมได้ยินว่าปีนี้เรามีคุณหมอที่สวยที่สุดในโลกมาประจำสนาม ผมเลยต้องรีบมาทำความรู้จักไว้ก่อน"

เอยยืนนิ่ง เว้นระยะห่างจากเขาอย่างชัดเจน "ขอบคุณสำหรับดอกไม้ค่ะคุณลูคัส แต่ดิฉันไม่รับของขวัญจากนักแข่ง และรบกวนถอยออกไปจากเขตหวงห้ามของทีมแพทย์ด้วยค่ะ"

"โถ่... อย่าเย็นชานักเลยครับ แค่ทานข้าวเที่ยงด้วยกันมื้อเดียวเอง" ลูคัสพยายามจะเอื้อมมือมาจับไหล่เธอ

พรึ่บ!

ยังไม่ทันที่มือของลูคัสจะถึงตัวเอย อคินที่เดินมาจากไหนไม่รู้ก็คว้าข้อมือของลูคัสไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้ลูคัสถึงกับหน้าเหยเก

"สนามของฉันมีกฎห้ามบุคคลภายนอกเข้ามายุ่มย่ามกับบุคลากรในเวลาปฏิบัติงาน นายลืมกฎข้อนี้ไปแล้วเหรอ ลูคัส?" อคินกล่าวเสียงต่ำ บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีคุกคามออกมาอย่างรุนแรง

"โอเคๆ อคิน ฉันแค่มาทักทายคุณหมอเอง" ลูคัสรีบสะบัดมือออกและถอยห่าง "ไว้เจอกันนะคุณหมอเอย"

เมื่อลูคัสไปแล้ว อคินหันมามองเอยที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง "ทำไมไม่รู้จักป้องกันตัวเอง? ปล่อยให้มันเข้ามาใกล้ขนาดนั้นได้ยังไง"

เอยเลิกคิ้วมองเขา "ดิฉันป้องกันตัวเองได้ค่ะคุณอคินทร์ เมื่อกี้ถ้าคุณไม่เข้ามา มือของเขาคงบิดไปอยู่หลังคอแล้ว ดิฉันสายดำยูโดนะคะ ไม่ใช่ตุ๊กตากระเบื้อง"

อคินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแค่นหัวเราะ "งั้นเหรอ? เก่งไปซะทุกอย่างเลยนะ ทั้งเรื่องหมอ เรื่องป้องกันตัว... แล้วเรื่อง 'ขับรถ' ล่ะ หมออารดา คุณเก่งด้วยหรือเปล่า?"

คำถามนั้นทำให้เอยใจเต้นรัว แต่เธอเเชิดหน้าตอบอย่างท้าทาย "ถ้าคุณอยากรู้... ก็รอให้ฉันไปช่วยคุณในสนามแข่งสิคะ หวังว่าวันนั้นคุณคงจะไม่เสียฟอร์มจนจำหน้าฉันไม่ได้นะ"

เอยเดินจากไป ทิ้งให้อคินยืนมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกที่หนักแน่นขึ้นเรื่อยๆ ว่าคุณหมอคนนี้มี 'ความลับ' บางอย่างที่ซ่อนอยู่ และเขาจะกระชากหน้ากากนั้นออกมาให้ได้... ไม่ว่าจะต้องใช้ความเร็วแค่ไหนก็ตาม