LOGINเขาที่ยังรอคนรัก และไม่คิดจะเริ่มต้นใหม่กับใคร แต่ถูกพ่อบังคับให้แต่งงานกับเด็กในบ้านที่ไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลย "ฉันจะฝืนใจyเธอก็แล้วกันนะ ถือซะว่าyฆ่าเวลาไปพลางๆ"
View Moreแนะนำตัวละคร
คาลอส อายุ28ปี สูง187เซนติเมตร เป็นเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่มีอยู่ทั่วประเทศไทย รวมถึงเป็นเจ้าของบ่อนคาสิโนและเป็นเจ้าของผับหรูชื่อดังที่มีหลายสาขาในกรุงเทพมหานคร สเปคผู้หญิงของเขาคือสวยเซ็กซี่ ไม่ชอบผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวาน เพราะเขารู้สึกว่าจืดชืด "เธออย่าคิดนะว่าฉันจะหยุดอยู่ที่เธอคนเดียวเพราะแค่ใบทะเบียนสมรสโง่ๆนั่น" เรนนี่ (เรน) อายุ21ปี สูง160เซนติมตร สวย เรียบร้อย อ่อนหวาน เธอคลอดมาในคืนที่ฝนตกหนัก แม่จึงตั้งชื่อเล่นให้ว่าเรนนี่ . . . ตัวอย่าง "ถึงฉันกับเธอจะจดทะเบียนกันแล้ว แต่อย่าคิดนะว่าเธอจะได้เป็นเมียฉัน แล้วก็อย่ามโนไปเองว่าฉันเป็นผัวเธอ เข้าใจหรือเปล่า "เข้าใจค่ะ" "ห้ามไปบอกใครว่าเธอเป็นเมียฉัน แล้วก็ห้ามไปบอกใครว่าฉันเป็นผัวเธอ" "ค่ะ" "ถ้าใครถามก็ให้บอกไปว่าเธอเป็นคนใช้ที่ฉันจ้างให้มาทำงานบ้าน" "ได้ค่ะ" . . . . . "คืนนี้...เธอจะได้รู้ว่าการที่อยากแต่งงานกับฉันจะต้องเจอกับอะไร" "..." "อมให้ฉัน" "..." "เธอคงเห็นคนอื่นอมxxxให้ฉันบ่อยแล้วใช่ไหม..." "ฉันหวังว่าเธอจะทำเป็น และทำให้ฉันประทับใจนะ" . . . . . "กล้าดียังไงถึงขัดคำสั่งฉัน" "เรนมีเหตุผลค่ะ" "เหตุผลของเธอคืออยากนั่งเฝ้าชู้อย่างนั้นเหรอ" "..." "หึ ถ้าอยากหาผัวใหม่ก็เซนใบหย่าให้ฉันก่อนสิ..." "ตอนที่ฉันไม่อยู่บ้าน คงจะแอบนัดออกมาเจอกันหลายครั้งแล้วน่ะสิ" #พระเอกเลว #พระเอกไม่ได้นอนกับนางเอกแค่คนเดียว . . . . . . . . . . บ้านเรนนี่ หกปีก่อน เรนนี่ที่กลับมาจากโรงเรียนในเวลาเกือบหกโมงเย็นก็เห็นว่าบ้านของเธอถูกไฟไหม้พร้อมกับมีรถดับเพลิงฉีดน้ำเข้าไปในบ้านของเธอ เมื่อเห็นอย่างนั้นหัวใจของเธอก็เหมือนกับหล่นวูบลงไปอยู่ด้านล่าง เธอรู้สึกตกใจอย่างสุดขีดเมื่อคิดว่าพ่อกับแม่ของเธอติดอยู่ในนั้น เพราะช่วงเวลานี้ของทุกวันพ่อกับแม่ของเธอจะกลับมาบ้านแล้ว พ่อกับแม่ของเธอเป็นพนักงานในบริษัทแห่งหนึ่ง 'พ่อกับแม่หนูล่ะ' เธอเอ่ยถามกับเจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่บริเวณนั้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆและกลัว ก่อนเจ้าหน้าที่คนหนึ่งจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ 'พวกเราช่วยพ่อกับแม่หนูออกมาไม่ได้ เพราะตอนรถดับเพลิงมาไฟก็ลุกลามบ้านไปทั้งหลังแล้ว' 'พ่อ! แม่!' เธอตะโกนเรียกพ่อกับแม่ของเธออย่างสุดเสียงแล้ววิ่งตรงไปยังบ้านของเธออย่างลืมตัว แต่ถูกเจ้าหน้าที่จับตัวของเธอไว้ 'หนูอย่าเข้าไป! มันอันตราย!' 'หนูจะเข้าไปพาพ่อกับแม่หนูออกมา ฮึก ฮือ...' เธอขืนตัวเองให้ออกจากเจ้าหน้าที่ที่จับตัวของเธอไว้พร้อมปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาด้วยความเสียใจอย่างหนัก เจ้าหน้าที่พาเธอไปนั่งสงบสติอารมณ์แล้วปลอบขวัญให้กำลังใจเธอ จนกระทั่งผ่านไปหลายชั่วโมงเปลวเพลิงที่ลุกลามเมื่อครู่ก็มอดดับไป จากนั้นหน่วยกู้ภัยจึงเข้าไปในบ้านของเธอก็เจอกับสองร่างที่ไหม้เกรียมเป็นตอตะโกจนดูไม่ออกว่าใครเป็นใคร ด้านกฤตินที่ได้เห็นข่าวว่าเกิดเหตุไฟไหม้ก็ตกใจเป็นอย่างมากเมื่อรู้ว่าบ้านที่ถูกไฟไหม้นั้นเป็นบ้านของเขมกรซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเขาตั้งแต่เรียนอยู่มัธยมจนจบปริญญา หลังจากที่ตั้งสติได้กฤตินก็ขับรถหรูไปยังที่เกิดเหตุทันที จึงเห็นว่าหน่วยกู้ภัยกำลังลำเลียงร่างของเขมกรกับร่างของภรรยาออกมาพอดี ก่อนจะหันไปเห็นเด็กสาวที่กำลังนั่งร้องห่มร้องไห้อยู่ไม่ไกล กฤตินจึงรู้ได้ทันทีเลยว่าเด็กสาวคนนั้นคือลูกสาวของเขมกรนั่นเอง เพราะเขารู้ว่าเขมกรมีลูกสาวอยู่หนึ่งคน หลังจากนั้นงานศพก็ได้ถูกจัดขึ้นโดยกฤตินเป็นเจ้าภาพเองตลอดงาน และกฤตินก็บอกกับเรนนี่ว่า 'ลุงเป็นเพื่อนสนิทกับพ่อของหนูมาตั้งแต่มัธยมเลยนะ' พอฌาปณกิจศพของเขมกรกับภรรยาเสร็จ กฤตินกับภรรยาก็พาเรนนี่ออกมาคุย 'ไปอยู่กับลุงนะเรนนี่ ลุงกับป้าจะดูแลหนูแทนพ่อกับแม่หนูเอง' กฤตินบอกกับเด็กสาวที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความเศร้าโศกเสียใจจากการจากไปไม่มีวันกลับของพ่อกับแม่ของเธอ 'ค่ะคุณลุง' เรนนี่รับคำพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มของเธออย่างไม่ขาดสาย พลางคิดในใจว่าตอนนี้เธอก็ไม่มีบ้านให้อยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงคิดว่าควรไปอยู่กับคุณลุงคุณป้าจะดีกว่า เพราะญาติฝ่ายพ่อกับญาติฝ่ายแม่ของเธอที่มาร่วมงานก็ไม่ได้มีใครพูดว่าจะช่วยเหลือเธอ ดังนั้นจึงควรรับการช่วยเหลือจากคุณลุงคุณป้าคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ปัจจุบัน ตั่บ! ตั่บ! ปึก! ปึก! เสียงเนื้อกระทบเนื้อของเจ้าของความสูง187เซนติเมตรกับหญิงสาวที่มีใบหน้าสวยเซ็กซี่หุ่นเย้ายวนซึ่งดังสลับกับหัวเตียงที่กระทบกับผนังหนังห้องอย่างรุนแรงจากไฟสวาทที่เร่าร้อนของพวกเขา "อ้าขากว้างๆแล้วเด้งขึ้นมา" เสียงทุ้มบอกกับหญิงสาวที่นอนตัวสั่นคลอนอยู่ใต้ร่างของตัวเอง ก่อนที่เธอจะอ้าขาและแอ่นกลางกายยกขึ้นสูง จากนั้นแท่งร้อนยาวใหญ่ที่ถูกหุ้มด้วยถุงยางอนามัยยี่ห้อดังก็ได้แทงสวนเข้าไปในรูสวาทของเธออย่างดุเดือด จนกระทั่งลาวาร้อนที่อยู่ในกายของชายหนุ่มได้พวยพุ่งเข้าไปอยู่ในถุงป้องกันราคาแพงพร้อมกับเสียงครางอย่างสุขสมก็ได้ถูกเปล่งออกมาจากคนทั้งสอง "อ๊า อ๊า" "อ อาา" เมื่อได้ปล่อยน้ำกามเข้าไปอยู่ในถุงยางอนามัยจนหมดทุกหยาดหยดแล้ว จากนั้นเขาจึงถอนแก่นกายยาวใหญ่ออกมาจากร่องสวาทของเธอแล้วทิ้งตัวนอนลงไป ก่อนเสียงของหญิงสาวลูกครึ่งไทยอังกฤษที่มีชื่อว่ามิเกลจะเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายั่วยวน "แรงคุณดีไม่มีตกเลยนะคะคุณคาลอส" "..." เขานิ่งไม่ได้ใส่ใจเจ้าของร่างเย้ายวนเปลือยเปล่าที่นอนอยู่ข้างๆ "งั้นวันนี้มิเกลขอตัวกลับก่อนนะคะคุณคาลอส ถ้าคุณคาลอสอยากเรียกใช้มิเกลอีกก็เรียกได้ตลอดเวลาเลยนะคะ มิเกลพร้อมเสมอค่ะสำหรับคุณคาลอส" พูดจบเธอก็ลุกไปล้างเนื้อล้างตัวแล้วออกมาสวมใส่เสื้อผ้า จากนั้นจึงออกจากโรงแรมไป คาลอสลุกจากเตียงไปอาบน้ำแล้วออกมาสวมใส่เสื้อผ้า ก่อนจะลงไปขึ้นรถหรูที่จอดอยู่หน้าโรงแรมซึ่งมีลูกน้องสองคนนั่งรออยู่ในรถ ลูกน้องที่นั่งเบาะข้างคนขับ เมื่อเห็นเจ้านายเดินออกมาจากโรงแรมจึงรีบลงจากรถแล้วเปิดประตูด้านหลังให้คนเป็นนายเข้าไปนั่ง ร่างสูงหยิบบุหรี่แบรนด์นอกออกมาคาบไว้ที่ปาก คนเป็นลูกน้องหยิบไฟแช็กมาจุดบุหรี่ให้เจ้านายด้วยท่าทีนอบน้อม นิ้วเรียวยาวกดปุ่มเลื่อนกระจกลงแล้วพ่นควันบุหรี่สีขาวเทาออกไปนอกรถด้วยท่าทีผ่อนคลาย นัยน์ตาคมที่มีสีเทาทอดมองออกไปนอกรถ ก่อนที่ลูกน้องอีกคนซึ่งนั่งอยู่หลังพวงมาลัยจะออกรถแล้วขับมุ่งหน้าไปยังเพ้นท์เฮ้าส์หรูของเจ้านายหนึ่งปีต่อมาเป็นเวลาหนึ่งปีแล้วที่คาลอสจะเข้าออกในคอนโดของเรนนี่ เขาเข้ามาอยู่กับเธอในคอนโดทุกวัน พอสามสี่ทุ่มเขาจึงกลับขึ้นเพ้นท์เฮาส์ของเขาไปหนึ่งปีที่ทั้งคู่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ทั้งสองจะไปไหนมาไหนด้วยกัน ซึ่งใครมองก็คงคิดว่าเป็นแฟนกัน คาลอสคิดอยู่ทุกวันว่าอยากจะขอเธอแต่งงาน แต่ก็รู้สึกเกรงใจคนตัวเล็ก เขายังมีความเกรงกลัวเธออยู่ไม่น้อย เนื่องจากตัวเองเคยทำไม่ดีกับเธอมาก่อนในระยะเวลาหนึ่งปีที่เธอกลับมาเจอเขา เธอมีความรู้สึกดีๆต่อเขามากกว่าเมื่อสี่ปีก่อน เพราะเขาปฏิบัติดีต่อเธอจนทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวกับเขา เธอจึงอยากให้โอกาสและกลับไปใช้ชีวิตกับเขาอีกครั้งเธอคิดว่าคนเราต่างก็เคยทำผิดมาแล้วทั้งนั้น จะผิดมากหรือผิดน้อยแล้วแต่คน แต่เธอเชื่อแน่ว่าทุกคนเคยทำผิดพลาด แต่ถ้าใครที่รู้ว่าตัวเองทำผิดแล้วพร้อมจะกลับตัวและแก้ไข นั่นสิคือสิ่งสำคัญ แต่ถ้ารู้แล้วว่าตัวเองผิดแต่ไม่เปลี่ยนแปลงตัวเอง คนแบบนั้นสิไม่ควรให้อภัยห้องนั่งเล่นคาลอสที่นั่งอยู่ข้างคนตัวเล็กรวบรวมความกล้าแล้วหันหน้าไปหายังร่างบางที่เหมือนกับคิดอะไรบางอย่างอยู่ก็เอ่ยออกไปด้วยท่าทีที่ยังเกรงใจเธออยู่"เรน...""คะ" เธอที่ก
ห้างสรรพสินค้าเมื่อชายหนุ่มลงจากรถ ขายาวก็เดินอ้อมรถมาทางฝั่งที่ร่างบางยืนอยู่ มือใหญ่เอื้อมไปจับมือเล็กพลางสอดปลายนิ้วของตัวเองเข้าไประหว่างนิ้วของเธอและประสานเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่น เรนนี่เงยหน้ามองคนตัวสูงพร้อมระบายยิ้มอ่อนๆ ก่อนที่ทั้งสองจะพากันเข้าไปในห้างสรรพสินค้าชื่อดังคาลอสพาหญิงสาวที่ตัวเองรักเข้าไปในร้านอาหาร เขาจัดแจงให้เจ้าของร่างบอบบางนั่ง จากนั้นเขาจึงหย่อนกายนั่งลงข้างๆ ชายหนุ่มหยิบเมนูขึ้นมาเปิดดูแล้วหันถามยังร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างตัวเองด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยความเอาใจใส่"เรนเลือกเลยว่าอยากกินอะไร" คาลอสเอ่ยพร้อมกับยื่นเมนูอาหารให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างตัวเองด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล มือสวยรับเมนูไปดูแล้วเปิดทีละหน้าไปเรื่อยๆพลางกวาดสายตามองรายการอาหารอย่างช้าๆ ในขณะที่นัยน์ตาคมของร่างสูงจดจ้องไปยังใบหน้าสวยหวานอย่างไม่อยากจะละสายตา จนกระทั่งเรนนี่ได้เจอของกินที่ตัวเองถูกใจจึงผละสายตาออกจากเมนูหญิงสาวหันไปมองร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างตัวเองก็พบว่าเขาจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยแววตานิ่งที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและเสน่หาอยู่ในนั้น คนถูกมองที่เห็นอ
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาคาลอสกลับมาอยู่เพ้นท์เฮาส์ได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว ส่วนเรนนี่ก็อยู่ในห้องคอนโดของเธอที่กฤตินเป็นคนจัดแจงให้ แต่เธอไม่ได้รู้เลยว่า ชายหนุ่มก็อาศัยอยู่ในเพ้นท์เฮาส์ซึ่งอยู่ในคอนโดนี้เหมือนกันหลังจากที่เขากลับมาจากโรงพยาบาล นี่ก็หนึ่งอาทิตย์แล้วที่เขาไม่ได้เจอคนตัวเล็ก จนกระทั่งวันนี้เขาที่อยากเห็นหน้าเธอจึงลงมาหาเธอที่อยู่ชั้นเก้า ส่วนเพ้นเฮ้าส์ของเขาอยู่ชั้นยี่สิบก๊อก ก๊อกเรนนี่ที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัว เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูจึงเดินออกมาดู เธอส่องตาแมวจึงเห็นว่าเป็นร่างสูงที่ยืนอยู่ เมื่อเห็นดังนั้นหญิงสาวจึงเปิดประตูแล้วเอ่ยถามออกไป"คุณมีธุระอะไรกับเรนเหรอคะ""พี่จะต้องมีธุระด้วยเหรอถึงจะมาหาเธอได้" ยิ้มอ่อนโยน"ก็ใช่ไงคะ""ขอพี่เข้าไปในห้องของเธอหน่อยได้ไหม""..." เธอมีท่าทีลังเล พลางคิดในใจว่าถ้าเขาเข้ามาทำอะไรเธอเหมือนตอนที่อยู่อพาร์ทเม้นท์ครั้งนั้นอีกล่ะคาลอสที่เห็นท่าทีลังเลของคนตัวเล็กจึงเอ่ยออกไปให้เธอสบายใจ"พี่จะไม่ทำอะไรเธอเหมือนกับตอนนั้นที่อพาร์ทเม้นท์อีกแล้ว""ถ้าคุณทำแบบนั้นอีก เรนก็จะไม่คุยกับคุณไปตลอดชาติเลยค่ะ" เธอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง"พี่จะไม่ทำแ
วันต่อมาเรนนี่มาถึงสนามบินในเวลาตอนเที่ยงวัน จากนั้นเธอก็เดินทางไปยังคอนโดหรูที่กฤตินได้จัดแจงไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวาน หลังจากที่รู้ว่าเธอจะกลับมาวันนี้เมื่อหญิงสาวเอาข้าวของเข้าไปไว้ในคอนโดเรียบร้อยแล้ว จากนั้นจึงเดินทางไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่เขานอนพักรักษาตัวอยู่ห้องพักฟื้นร่างเล็กเปิดประตูเข้ามาในห้องพักฟื้นจึงได้เห็นร่างสูงคุ้นเคยที่ไม่ได้เห็นมาสามปีแล้วนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง โดยมีสายน้ำเกลือติดอยู่บนหลังมือหนา เธอที่เห็นอย่างนั้นถึงกับลมหายใจสะดุด กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากด้วยความรู้สึกสงสารเมื่อเห็นร่างกำยำต้องมานอนนิ่งๆไม่ตอบสนองอะไรอยู่บนเตียงเป็นเวลาสองเดือนแล้ว"อ้าวเรนนี่ มาแล้วเหรอ" มยุริญที่นั่งอยู่ข้างกฤตินหันมาเห็นร่างบอบบางของเรนนี่ที่อยู่ในชุดเดรสเรียบหรูดูแพงจึงเอ่ยออกไปทันที ก่อนหญิงสาวจะดึงสติแล้วหันไปยกมือไหว้ผู้มีพระคุณที่เลี้ยงดูเธอมาเป็นอย่างดีด้วยความนอบน้อม"สวัสดีค่ะลุงติน ป้ายุ"กฤตินกับมยุริญพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนที่กฤตินจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงใจดีอบอุ่นอย่างที่เคย"นั่งเครื่องบินมาเหนื่อยๆ อันที่จริงหนูค่อยเข้ามาพรุ่งนี้ก็ได้นะ""เรนไม่เห
สองปีต่อมาพู่ว!"สุขสันต์วันเกิดนะเรนนี่ วันนี้เธออายุครบยี่สิบสี่ปีแล้วสินะ ฉันขอให้เธอมีความสุขและได้พบเจอกับสิ่งที่ดีๆนะเรนนี่ ฉันขอให้เธอสมหวังกับสิ่งที่เธอปรารถนา" เสียงของคาลอสกล่าวอวยพรไปถึงหญิงสาวที่ตัวเองรัก หลังจากเป่าเทียนที่มีตัวเลขยี่สิบสี่ปักอยู่บนขนมเค้กขนาดสองปอนด์เป็นเวลาสองปีแล้
"พ่อมึงโทรไปบอกพวกกูว่ามึงเมาหัวราน้ำมาหลายเดือนแล้ว แล้วทำไมมึงถึงได้เมาแบบนี้วะ" โดมยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มแล้วหันถามยังคาลอสที่นั่งอยู่ด้านข้าง ก่อนเสียงทุ้มของคาลอสจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ใบหน้าหม่นหมอง"กูถูกเมียทิ้งเพราะทำตัวเลว กูเป็นผัวที่เหี้ยมาก เมียก็เลยทิ้งไปแบบนี้ไง""เมียคนไหนของม
อพาร์ทเม้นท์ วันต่อมาคาลอสที่นอนกอดคนตัวเล็กอยู่บนเตียงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้วก้มมองใบหน้าเรียวสวยที่ซุกอยู่ในอกแกร่งของเขาพลางระบายยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเมื่อนึกไปถึงเมื่อคืนที่เขาได้มอบความสุขให้เธอและให้ตัวเองไปหลายรอบ เขาปล่อยเข้าไปในตัวเธอห้ารอบจนน้ำในกายแห้งเหือดเมื่อก่อนเขาป้องกันทุกครั้ง
คาลอสหยิบจานข้าวมาถือไว้แล้วตักของกินป้อนให้เธอ เธอทำหน้าแหยๆแล้วหันหน้าไปทางอื่นเพราะไม่รู้สึกอยากอาหาร"เรนไม่หิวค่ะ""กินหน่อยนะ เดี๋ยวจะได้กินยา" ปากหนาบอกออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"เรนรู้สึกคลื่นไส้ค่ะ" เธอมีท่าทีพะอืดพะอม"อยากอาเจียนเหรอ""ไม่ค่ะ แค่รู้สึกคลื่นไส้ คงจะเห็นของกินค่ะก็เลยคลื่นไ