Chapter 1

Chapter 1

Ang Baliw sa Presinto

Tina's POV

"Naku po..."

Iyon lang ang nasabi ko habang nakaupo sa matigas na bakal na upuan sa loob ng presinto.

Masakit ang anit ko.

Masakit ang braso ko.

Masakit din ang labi ko dahil sa pagkakatama ko kanina sa semento nang magkasabunutan kami ni Ate na hindi marunong tumanggap ng prank.

At higit sa lahat...

Gutom na gutom na ako.

"Ano bang pangalan mo?" tanong ng pulis na nakaupo sa harapan ko.

"Chelestine Batumbakal."

"Edad?"

"Eighteen."

"Tirahan?"

Napakurap ako.

"Tirahan?"

"Oo."

Napakamot ako sa ulo.

"Yun nga rin po ang hinahanap ko."

Napatitig sa akin ang pulis.

Ako naman ay ngumiti.

Hindi nga lang siya ngumiti pabalik.

Ang sungit naman.

"May permanent address ka ba?"

"Bahay ampunan."

"Ngayon?"

"Wala."

Napabuntong-hininga ang pulis.

Pakiramdam ko ako na ang dahilan kung bakit siya tumatanda nang mas mabilis.

"Minor offenses. Public disturbance. Panlilinlang. Pakikipag-away."

"Ang dami naman."

"Kasalanan mo."

"Eh bakit po kasama yung panlilinlang? Acting lang naman yun."

"Yun nga ang panlilinlang."

"Oh."

Mukhang may punto siya.

Nang marinig ko ang halaga ng multa ay parang lumabas ang kaluluwa ko sa katawan.

"Ano pong sabi niyo?"

Inulit ng pulis.

Mas lalo akong nanlumo.

Agad kong hinugot ang wallet kong halos kasinlaki na ng panyo dahil sa nipis.

Binilang ko ang pera.

Isang libo.

Eksakto.

At yun na lang ang natitira sa buong buhay ko.

Kapag binayad ko iyon...

Wala na akong kakainin.

Wala na akong pang-bedspace.

Wala na akong panghanap ng trabaho.

"Ayoko."

Sabi ko.

Napatingin sa akin ang pulis.

"Hindi puwedeng ayaw."

"Ayaw ko talaga."

"Magbabayad ka."

"Ayaw."

"Ikukulong ka."

Napatayo ako.

"Ayaw din!"

Napahawak sa noo ang pulis.

Mukhang sumasakit na naman ulo niya sa akin.

Habang nag-iisip ako ng paraan para makaligtas ay napadako ang tingin ko sa lalaking kakapasok lang.

Yung gwapo.

Yung mukhang mayaman.

Yung mukhang kaya bumili ng sampung presinto.

Agad akong napangiti.

Parang nakakita ng tagapagligtas.

At bago pa makapigil ang kahit sino...

Tumakbo na ako.

"Sir!"

Napahinto siya.

"Sir!"

Mas mabilis pa akong lumapit.

Napaatras pa ang assistant niyang kasama.

Nakatitig lang siya sa akin.

Parang iniisip kung bakit may paparating na sakuna sa direksyon niya.

Huminto ako sa harapan niya.

At ngumiti nang napakalaki.

"..."

"..."

"..."

"May kailangan ka?" malamig niyang tanong.

"Meron po."

"Ano?"

"Tulungan niyo ako."

"Ha?"

"Tulungan niyo po ako."

"Ano bang tulong?"

Tinuro ko ang sarili ko.

"Ako po."

Lalong kumunot ang noo niya.

"Ano'ng ibig sabihin niyan?"

"Wala po akong pera."

"..."

"At ikukulong nila ako."

"..."

"At ayoko pong makulong."

Tahimik siya.

Tinitigan niya lang ako.

Ako naman ay nakangiti.

Parang batang nanghihingi ng kendi.

"At bakit ako ang nagsosolve ng problema mo?"

Napakurap ako.

Magandang tanong.

Hindi ko rin alam.

Siguro dahil mukha siyang may pera.

"Opo."

Napakurap siya.

"Anong opo?"

"Mukha po kasi kayong mayaman."

Tahimik ulit.

Narinig ko ang pagpigil ng tawa ng isang pulis sa likod.

"At dahil mayaman po kayo..."

"Oo?"

"Pwede bang bayaran niyo muna?"

Parang hindi makapaniwala ang lalaki.

Ako naman ay kumapit pa sa manggas niya.

"Please?"

"Tigilan mo nga ako."

"Pleaseeeee?"

"Hindi."

"Pleaseeeeeeeee?"

"Hindi."

Mas lalo kong hinila ang manggas niya.

"Isang beses lang naman."

"Hindi."

"Promise babayaran ko."

"Paano?"

"Kapag mayaman na rin ako."

Napatitig siya sa akin.

"At kailan mangyayari iyon?"

Napaisip ako.

"Tingnan natin."

Napapikit siya.

Parang humihingi ng pasensya sa lahat ng santo sa langit.

Nakita kong may bahid ng dugo ang labi ko sa repleksyon ng salamin sa gilid.

Marahil napansin niya rin iyon.

Pati ang gasgas ko.

Pati ang malaking sako kong halos mas malaki pa sa akin.

Pati ang luma kong sapatos.

Unti-unting nawala ang iritasyon sa mukha niya.

Napalitan iyon ng kung anong hindi ko mabasa.

"Ano pangalan mo?"

"Tina."

"Surname?"

"Batumbakal."

"Taga-saan ka?"

"Wala."

"Ano?"

"Wala nga po akong bahay."

Tahimik.

Muli siyang tumingin sa akin.

Sa pagkakataong ito ay mas matagal.

Parang sinusuri niya kung nagsisinungaling ako.

Pero wala naman akong talent sa pagsisinungaling.

Maliban na lang kapag prank.

Pagkaraan ng ilang segundo ay napabuntong-hininga siya.

Pagkatapos ay tumingin sa pulis.

"Magkano ang multa?"

Nanlaki agad ang mga mata ko.

Parang nanalo sa raffle.

At sa sandaling iyon...

Hindi ko pa alam na ang lalaking kakahingi ko lang ng pambayad...

ang magiging dahilan kung bakit magbabago ang buong buhay ko.

t o b e c o n t I n u e d