Chapter 2

Chapter 2

Sinundan Ko Ang Bilyonaryo

Tina's POV

Nakakalaya na ako.

Malaya.

Libre.

Hindi nakakulong.

Hindi natutulog sa presinto.

Hindi nakikipag-agawan ng kumot sa mga kriminal.

At ang lahat ng iyon ay dahil sa isang tao.

Si Mister Sungit.

Si Mister Gwapo.

Si Mister Mukhang Mayaman.

Si Mister Nagbayad-ng-Multa-Ko.

Kaya naman...

"Hoy!"

Sigaw ko habang tumatakbo palabas ng presinto.

Huminto ang matangkad na lalaki sa tabi ng itim na sasakyan.

Napapikit pa siya.

Parang alam na niya kung sino ang sumunod.

Unti-unti siyang lumingon.

At tama nga.

Mukha na naman siyang naiirita.

"Ano?"

Tanong niya.

Ngumiti ako.

Yung pinakamalaking ngiti ko.

"Salamat."

Tahimik.

"..."

"..."

"..."

"Okay."

Sabay talikod.

Napakurap ako.

Yun na yun?

Ganun lang?

Parang robot naman.

Agad akong humabol.

Naglakad siya.

Naglakad din ako.

Humakbang siya.

Humakbang din ako.

Huminto siya.

Huminto rin ako.

Napalingon siya sa akin.

Bumagsak ang tingin niya sa malaking sako na bitbit ko.

Tapos bumalik sa mukha ko.

"Bakit sinusundan mo ako?"

Diretsahan niyang tanong.

Napakamot ako sa ulo.

"Kasi ikaw lang kilala ko."

"..."

"At saka ikaw lang din ang mabait."

Naningkit ang mga mata niya.

"Hindi ako mabait."

"Oo nga pala."

"..."

"Medyo masungit ka."

Parang may ugat na umusli sa noo niya.

Feeling ko gusto niya na akong ibalik sa presinto.

"Pwede ka nang umalis."

Sabi niya.

Tumango naman ako.

"Okay."

Tahimik.

Hindi ako umalis.

Tatlong segundo.

Apat.

Lima.

"Bakit nandito ka pa rin?"

Tanong niya.

Napanguso ako.

"Wala kasi akong pupuntahan."

Natahimik siya.

Sa unang pagkakataon ay hindi agad siya nakasagot.

Tiningnan niya ako.

Tapos ang dala kong sako.

Tapos ulit ang mukha ko.

Ngayon ko lang napansin na medyo mahapdi pa rin ang labi ko.

Siguro dahil sa sabunutan kanina.

May natuyo ring dugo sa gilid ng labi ko.

Nakikita kong napadako roon ang tingin niya.

Mabilis naman akong nagpahid.

"Okay lang yan."

Sabi ko.

"Hindi naman masakit."

Kahit masakit talaga.

Pero sanay naman ako.

Maraming beses na akong nasugatan noon sa ampunan.

Napabuntong-hininga siya.

"Umuwi ka na."

Sabi niya.

Ngumiti ako.

"Wala nga akong uuwian."

"..."

"Wala rin akong trabaho."

"..."

"Wala rin akong matutuluyan."

"..."

"Wala rin akong kakilala."

"..."

"Wala rin akong—"

"Tama na."

Agad akong natahimik.

Ang sungit talaga.

Pero hindi pa rin ako sumusuko.

Dahil may naisip na akong magandang plano.

Lumapit ako sa kanya.

At bahagya siyang umatras.

Parang natatakot na naman sa mga sasabihin ko.

"Sir."

"Ano?"

"Pwede ba akong sumama sa'yo?"

Agad siyang napatingin sa akin.

Parang mali yata ang pagkakasabi ko.

Kaya mabilis akong nagpaliwanag.

"Hindi yung ganun!"

Nanlaki lalo ang mga mata niya.

"Anong ganun?"

"Ewan."

Napakamot ako sa ulo.

Bakit ko ba sinabi yun?

"Ano bang gusto mo?"

Tanong niya.

Huminga ako nang malalim.

At ngumiti.

"Babawi ako."

"Kailangan ko ba ng kabayaran?"

"Oo."

"Hindi."

"Pero gusto ko."

Napakurap siya.

"Ano?"

"Gusto kong bayaran yung ginastos mo sa akin."

"Kalimutan mo na."

Umiling ako.

"Hindi pwede."

"Bakit?"

"Kasi utang yun."

"Tina."

"Sister said na masamang tao yung hindi nagbabayad ng utang."

Natahimik siya.

Mukhang hindi niya alam kung paano ako sasagutin.

Kaya tinuloy ko.

"Isama mo ako."

"Hindi."

"Tutulungan kitang maghanap ng trabaho."

"Hindi."

"Magbubuhat ako ng gamit."

"Hindi."

"Maglilinis."

"Hindi."

"Maglalaba."

"Hindi."

"Magluluto."

Lalo siyang napatingin sa akin.

"Marunong ka?"

Tahimik ako.

Mga dalawang segundo.

"...Hindi."

Napapikit siya.

Mukhang nagsisisi na talaga siya sa pagtulong sa akin.

Pero hindi pa rin ako sumusuko.

Hinawakan ko ang strap ng sako ko.

At tumingin sa kanya.

"Please?"

Tahimik.

"Please?"

Tahimik ulit.

"Pleaseeeee?"

Mas lalo akong ngumuso.

Parang batang nanghihingi ng ice cream.

Napabuntong-hininga siya nang mahaba.

Yung tipong parang nawawalan na siya ng pag-asa sa buhay.

Pagkatapos ay tumingin siya diretso sa mga mata ko.

At hindi ko alam kung bakit...

pero biglang natahimik ang paligid.

Hindi siya nagsasalita.

Nakatingin lang.

At ako naman ay nakatingin din.

Parang may hinahanap siya sa mga mata ko.

Hindi ko alam kung ano iyon.

At hindi ko rin alam kung bakit...

pero may kakaibang pakiramdam na naman siyang naramdaman.

Yung pakiramdam na kanina pa niya pilit binabalewala mula nang magkita kami sa presinto.

"Tina."

"Po?"

"Seryoso ka bang wala kang matutuluyan?"

Tumango ako.

"Wala."

"Seryoso ka bang wala kang trabaho?"

Tumango ulit ako.

"Wala."

"Seryoso ka bang wala kang kakilala rito?"

Tumango ulit.

"Wala."

Napapikit siya.

Pagmulat niya ay para bang may desisyon na siyang ginawa.

Tahimik siyang naglakad papunta sa sasakyan.

Ako naman ay nakatitig lang.

Binuksan niya ang pinto.

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

"Sumakay ka."

Nanlaki agad ang mga mata ko.

Talaga?

Talagang gumana?

Napangiti ako nang napakalaki.

Yung tipong abot hanggang tenga.

At bago pa siya magbago ng isip...

tumakbo na ako papunta sa sasakyan.

Hindi ko alam noon...

na ang pagsakay kong iyon sa kotse ng isang estranghero...

ang magiging simula ng pinakakakaibang kabanata ng buhay ko.

To be continued...

Oh my gosh HAHAHAHHAHAHAHHA ito na nga ba Ang sinasabi ko. simula na kaya ito ng love story ng dalawa o mag aaway bati muna sila?