Lahat ng Kabanata ng Mahal na Kita, Señorito: Kabanata 1 - Kabanata 8

"Children without families are the most valuable people in the world" Lagi kung tinatatak sa isip ko na kakaiba ako, na malakas ako dahil wala akong mga magulang. Pero habang tumatagal, habang tumatanda ay parang sinasampal na ako ng katutuhanang......ang gaya ko...ay walang karapatang mabuhay sa mundo.Nang lumabas ako ng bahay ampunan dahil nasa legal age na ako, dun ako mas namulat sa kahirapang mamuhay sa mundo.Saan man ako tumitingin, may nakikita akong magpapamilya. Mga batang babae at lalaki, kasama ang kanilang mga magulang.Habang ako heto, hila-hila ang aking malaking sakong bag kung saan nakalagay ang aking mga gamit galing pang ampunan.Andito ako ngayon sa syudad at naghahanap ng matutuluyan, tanging 1,000 pesos lamang ang binigay sa akin ni Sister na budget para sa bedspace, kaya kailangan ko talagang humanap ng trabaho.“Mommy look...ohhh... Kadiri yung babae” Sabi ng batang babae na nasa sampong taong gulang at naka pink pa na bistida. Diring diri talaga sa aking a

Chapter 2Sinundan Ko Ang BilyonaryoTina's POVNakakalaya na ako.Malaya.Libre.Hindi nakakulong.Hindi natutulog sa presinto.Hindi nakikipag-agawan ng kumot sa mga kriminal.At ang lahat ng iyon ay dahil sa isang tao.Si Mister Sungit.Si Mister Gwapo.Si Mister Mukhang Mayaman.Si Mister Nagbayad-ng-Multa-Ko.Kaya naman..."Hoy!"Sigaw ko habang tumatakbo palabas ng presinto.Huminto ang matangkad na lalaki sa tabi ng itim na sasakyan.Napapikit pa siya.Parang alam na niya kung sino ang sumunod.Unti-unti siyang lumingon.At tama nga.Mukha na naman siyang naiirita."Ano?"Tanong niya.Ngumiti ako.Yung pinakamalaking ngiti ko."Salamat."Tahimik."...""...""...""Okay."Sabay talikod.Napakurap ako.Yun na yun?Ganun lang?Parang robot naman.Agad akong humabol.Naglakad siya.Naglakad din ako.Humakbang siya.Humakbang din ako.Huminto siya.Huminto rin ako.Napalingon siya sa akin.Bumagsak ang tingin niya sa malaking sako na bitbit ko.Tapos bumalik sa mukha ko."Bakit sin

Chapter 4Bakit Ka Na Laging Umuuwi?Tina's POVTatlong linggo.Tatlong linggo na akong nakatira sa mansion.At sa loob ng tatlong linggong iyon...Tatlong beses pa lang ako muntik masibak.Para sa akin achievement na iyon.Talaga."Tina!"Napalingon ako.Nasa kusina ako at kasalukuyang nakikipag-usap sa microwave."Hindi ko kasalanan."Sabi ko rito.Tumunog ang microwave.Parang sumagot."Kita mo? Naiintindihan niya ako.""Tina!"Mas malakas na sigaw.Napalingon ako sa may pintuan.At nakita ko si Rhylle.Nakatayo.Nakasimangot.At mukhang nawawalan na naman ng pasensya."Ano na naman ginawa mo?"Tanong niya.Tinaasan ko siya ng kilay."Wala.""Talaga?""Opo."Tumuro siya sa likod ko.Paglingon ko ay nakita ko ang toaster.May usok.Maraming usok.Napakamot ako sa ulo."Nagulat din ako diyan.""Tina.""Hindi ko talaga alam paano nangyari.""Tina.""Siguro kusang nasunog.""Tina.""Okay na, ako na may kasalanan."Napapikit siya.Muli.Napansin kong halos araw-araw na siyang napapapiki

Chapter 6Ang Hinala ni LolaThird Person POVTahimik ang loob ng ancestral mansion ng pamilya Roxwell.Sa ikalawang palapag, magkatabing nakatayo sa harap ng malaking bintana sina Magnus at Celestine Roxwell—ang mga magulang ni Rhylle. Pareho silang nakatanaw sa hardin habang sari-saring posibilidad ang tumatakbo sa kanilang isipan."Sigurado ka bang may babae?" mahinang tanong ni Magnus habang hinihigop ang kaniyang mainit na kape.Hindi agad sumagot si Celestine.Ngunit hindi rin nawala ang makahulugang ngiti sa kaniyang mga labi."Hindi ako sigurado..." aniya. "Pero bilang ina niya... may kutob ako.""Kutob?"Tumango ito."Dalawampu't siyam na taon ko nang kilala ang anak natin. Hindi siya uuwi sa mansion nang halos gabi-gabi kung walang dahilan."Napabuntong-hininga si Magnus."Pero bakit hindi niya sinabi sa atin?""Dahil kilala mo rin ang anak mo."Napatawa nang bahagya ang lalaki."Tama ka."Hindi palasalita si Rhylle.Hindi rin iyon mahilig magbahagi ng personal na buhay.Sa