Chapter 4

Chapter 4-A

Isang linggo makalipas ang insidente sa resort.

Nasa loob sila ng Modelling Agency sa Ayala.

"Hindi ka lang kasi marunong mag-grab ng opportunity...

...

Kung ako ang nakatagpo ng ganoon kagwapong lalaki, lagot sya sakin dahil never ko na syang pakakawalan." ani Samantha.

"Sam, tama na nga iyan." saway ni Angeline sa kaibigan.

Natahimik silang lahat nang bumukas ang opisina ng kanilang boss.

Dumungaw ang binata at mestisuhing may-ari ng Dy'Calderon Modelling Agency.

Tumingin ito sa kanilang lahat bago itinuloy ang tingin kay Angeline.

"May kailangan ka, Dylan?"

First name basis na ang tawagan nila nito, dahil naging malapit na rin sila sa isa't isa mula noong inihinga nito sa kanya ang matindi nitong sikreto.

"Yes. Kung wala kang ginagawa." ani Dylan.

Napabuntong-hininga si Dylan pagpasok nila sa opisina nito.

Inalok nito ang isang silya sa kanya bago naupo sa swivel chair.

"Problem?" ani Angeline.

"Uhumm.. Yes!" sagot nito.

"At hindi ko alam kung pano ko ba sosolusyunan ito, nang hindi ko na kailangan pang ipagtapat sa papa

na-- ganito ako." ani Dylan.

"Hindi ba mas maganda, Dylan. Kung sasabihin mo na hanggang maaga pa ang totoo?"

"Ang totoo? Na may anak syang--

--BAKLA? Sa katauhan ko?"

Mapait na napangiti si Dylan.

"You don't even know, kung gaano kalaki ang galit ng papa sa mga bakla."

"Hindi mo kasi nasaksihan kung paano nya ginulpi noon ang baklang nagpapa-charming sa kanya...

..Halos hindi makabangon sa bugbog ang baklang iyon, dahil lang sa paghalik nya sa pisngi ng papa."

"Bata pa ako noon, pero hanggang ngayon ay nasa isip at puso ko pa rin ang takot." mahabang litanya ni Dylan.

"Surely...?"

"Angeline, ayoko!" may diing sagot nito.

"I know you just want to help me, pero alam kong makakasama lang iyon."

"Kung ganon, hindi iyon ang pinoproblema mo?" ani Angeline.

"Much worse than that!"

Naihilamos nito ang kamay sa mukha.

"Angeline, gusto ng papa na ipakasal ako kay Ayu."

Hindi na nya ikinagulat pa ang bagay na iyon, dahil noon pa man ay nabanggit na sa kanya ni Dylan na ipinagkasundo na ito sa isa nitong kababata.

"Mabait si Ayu,"

"At inaamin kong, kung naging tunay na lalaki lang ako, ay sya rin ang baba...eng pipiliin kong maging kabiyak."

"Pero BAKLA ako, Angeline. At hindi makakaya ng konsensya kong ikulong sya sa matrimonyo, gayong ang sexual appetite ko, eh directed sa tulad kong lalaki." ani Dylan.

Sandaling namayani ang katahimikan sa pagitan nila.

Na si Dylan din ang bumasag.

"Hindi ko maililigtas si Ayu nang nag-iisa, Angeline. And i need your help."

"Dylan, wala akong maisip na paraan para tulungan ka. Liban na lang syempre kung aaminin mo sa papa mo ang totoo." anang dalaga.

"Meron akong naisip," singit ni Dylan.

"This would be very much effective. I know it."

Hinawakan ni Dylan ang kamay nya.

"Angeline, we can pretend that we have agreed to marry each other."

"Dylan, that's absurd!"

"It's perfect!"

"Yeah. Perfect! A perfect absurdity."

Hindi sya makapaniwalang maiisip ni Dylan iyon.

He is brilliant always.

Forever the big brains of the agency.

"I'm serious. In fact, that's the most serious thing i've ever thought of in my entire life."

"My gosh! Seryoso ka nga."

Hindi makapaniwalang anang ng dalaga.

"Angeline, there's no big deal about it naman. Kunyari lang itong gagawin natin.

Palalabasin lang natin na hindi na pwedeng pakasal pa kami ni Ayu, dahil may iba na akong mahal."

"And that's me!"

"Yes, saka i'm already one hundred percent sure na maniniwala ang pamilya ko, dahil kaibig-ibig ka namang talaga."

"Dylan, Stop it!" saway

nya.

"Hindi ako marunong umarte no! Saka ayokong manloko ng tao. Mamaya nyan mahalata pa ako, eh di sira ang career ko sa pagmomodelo."

"Hindi naman tayo pahuhuli eh!"

"Ofcourse. Kung manloloko tayo, hindi talaga tayo papayag na mahuli.

Pero ang tanong, ganon ba sila katanga para mapaglalangan natin?"

Chapter 4-B

"Sarili mong pamilya iyon, Dylan. Higit kaninuman sila ang makakaalam kung kailan ka nagsasabi nang totoo o hindi." ani Angeline.

"Nagdadahilan ka lang kasi, kaya ayaw mong pumayag."

"Exactly! Buti naman nahalata mo."

Lumungkot na naman ang mukha ni Dylan.

Nawala na ang excitement na biglang lumarawan sa mukha nito kanina.

"I thought you're my bestfriend," himig pangungunsensyang sabi nito.

"Wait, wait, wait! Don't ever try to use that I-THOUGHT-YOUR-MY-BESTFRIEND, Mr. Dylan Calderon. Hindi ako maaapektuhan nyan.

Kung gusto mo, tutulungan na lang kitang maghanap ng pwedeng pumapel na love-of-your-life mo."

"Sino?"

"Si... S-si... Mag-iisip tayo kung sino ang pu-pwede."

"May maiisip nga kaya tayo, Angeline?" ani Dylan.

"Sa agency na ito, ikaw lang ang nakakaalam na closet queen ako. Alam ng lahat na macho ako at isang eligible bachelor." dugtong pa nito.

Nawalan ng kibo ang dalaga.

Totoo ang sinabi ni Dylan.

At kung hindi nga lang nya ito nakita noon sa isang 'gay bar' na nadaanan nya ay hindi rin nya iyon malalaman.

Muling hinawakan ni Dylan ang kanyang mga kamay.

"Angeline, sa ngayon ikaw lang ang taong pinagkakatiwalaan ko.

Ayokong mag-suffer si Ayu. Baka isipin pa nyang hindi sya desirable sa mata ng isang lalaki. That would ruin her self-confidence." madamdaming pahayag ni Dylan.

"Dylan, ganon na rin ang kalalabasan non kapag basta mo na lang ako iuuwi roon. Iisipin nyang..."

"I helplessly fell inlove with you."

Pangunguna ni Dylan sa idudugtong pa sana nya.

"That would sound a little romantic and not a cold-blooded na syang mangyayari kapag tinanggihan ko sya nang wala namang babaeng involved."

Hindi sya nakasagot.

May katwiran si Dylan sa sinabi nito at kahit konti ay nagsisimula na syang makumbinsi nito.

"Hindi lang ako ang matutulungan mo kapag pumayag ka sa plano ko.

You can also save Ayu from pain. Yes, i admit na masasaktan din sya sa gagawin natin, but the pain would be more bearable kung ikukumpara sa ibang alternative."

"You told me once na maunawain si Ayu, Dylan. Why don't you tell her ang totoong dahilan, kung bakit hindi pwedeng makasal kayo?" ani Angeline.

Natahimik ang binata.

Naghanap ng tamang sagot.

"Because it's not the right thing to do. I knew it, and still i do."

Umiwas si Angeline ng tingin.

---

Isang linggo ang nakalipas nang sunduin ni Dylan si Angeline sa bahay nito.

Hanggang sa mga oras na iyon, ay parang alanganin pa rin ang dalaga sa naging desisyon nya, pero heto na.

Napapayag na sya at patungo na sila ngayon sa Laguna, para ipaalam sa mga taong hindi pa nya kailanman nakita, na sya ang kasintahan ni Dylan.

"You're an angel, you know, Angeline!"

Halos maluha pa si Dylan nang mahigpit sya nitong yakapin sa labis na katuwaan noong mapapayag sya nito.

Nadama nya kung gaano nya ito napaligaya sa simpleng pagpayag lang nyang iyon.

Para bang sa desisyon nya, nakasalalay ang buo nitong kaligayahan.

"Are you sleepy?" ani Dylan.

Umiling sya.

"Kinakabahan.." anang dalaga.

Napangiti si Dylan.

"Kapag nagkita kayo ng buo kong pamilya, maaalis din ang kaba mo. Gentleman naman si papa at ang kuya ko.

Pareho silang mabiro, pero there were times na nagiging mainitin din ang ulo nila."

"Eh, paano naman ang mama at mga ate mo?"

"Wala na akong mama at dalawa lang kami ni Kuya Jericho. He is now thirty. Two years older than me." anang binata.

"You made it sound noon, na isang angkan ang naninirahan sa mansyon ninyo, Dylan."

"Ah, wala akong sinabing ganyan. Sinabi kong marami kaming kasambahay, pero karamihan sa kanila ay mga katiwala lang."

"Dapat sinabi mo agad, para hindi naman ako masyadong ninerbyos.

One week din akong nag-expect ng isang istriktong ina, na titingin sa akin mula ulo hanggang paa, sabay sasabihin sa aking, hindi ako nababagay sa inyong pamilya.

Na-imagine ko rin ang isang ate na masama ang tingin habang sumusubo ako."

"Now you know, at wala nang reason para sa mga worries mo."

At natawa ito.

"Nakuha mo pa ngayong tumawa."

Pinandilatan nya ito.

Itutuloy…