LOGINMas lalong hindi inaasahan, si Isabela pa mismo ang kusang-loob na tumawag sa kanya ng “asawa,” paulit-ulit at tila walang pag-aalinlangan.
“Talagang napakabait ni aking Bella ngayong gabi,” mahina ngunit may bahid ng kasiyahang sabi ng lalaki, habang pinagmamasdan siya nang may malalim na tingin.
Bahagyang nagmukmok si Isabela at ang mapula
Parang dalawang bituin na nagsasanib liwanag sa madilim na kalangitan, maliwanag at hindi maihihiwalay, matindi at nakakaantig ang tagpong iyon.Ito ang eksenang nakita ni Marco nang mabilis siyang pumasok sa kwarto.Napatingin siya ng hindi makapaniwala sa babaeng nakasandal nang walang depensa sa mga bisig ni Rafael.Iyon ang kanyang minamahal.Ang kanyang mapupulang pisngi ay nagpapakita ng alindog at tiwala na ipinapakita lamang niya sa lalaki.Palaging masunurin, mahinahon, at mahinhin siya sa harap niya.Ngunit ngayon, wala siyang iniwasang init, alindog, at kahinaan sa tinig.Si Fernando, na kanang kamay ni Rafael ay inutusan an
“Bata pa lamang si Bella nang mawalan siya ng mga magulang. Lumaki siyang mag-isa, bilang isang ulila sa malamig at mapanghusgang mundo. Dahil doon, naging maingat siya sa bawat kilos at desisyon, laging iniiwasang makasakit o makasagasa ng ibang tao. Pero kahit ganoon ang buhay niya, nanatili siyang matatag at hindi kailanman nagpadaig sa kapalaran. Para sa akin, siya ang pinakamabuting babae sa mundong ito.”Bahagyang nanginig ang boses na nagsalita, tila ba bawat alaala ng nakaraan ay may kasamang pait at panghihinayang.“Mas malambot pa ang puso niya kaysa kaninuman. Ang pinakainaasam niya ay hindi kayamanan, hindi kapangyarihan—kundi ang simpleng pagtanggap ng isang pamilya, at ang pag-aaruga ng isang asawang tunay siyang mamahalin.”Isang mabigat na katahimikan ang bumalot sa pagi
Para sa kapakanan ng interes ng kanyang pamilya, iniwan niya si Bella.Kahit pa mayroon siyang perpektong plano para sa hinaharap—isang planong pansamantala lamang ang paglayo, isang estratehiyang sa huli ay magpapahintulot sa kanilang muling magsama—ngunit hindi iyon naintindihan ni Isabela.Hindi niya kayang tiisin ang ganoong uri ng kahihiyan.Hindi niya kayang tanggapin na tila siya’y isinuko. Na para bang siya’y hindi ang inuna.Kaya pinili niyang umalis.Palaging mayabang si Marco.Alam niyang matagal na siyang gusto ni Isabela—maraming taon na siyang minahal nito nang tahimik. Sa kanyang paniniwala, hangga’t babalik siya, tiyak na naroon pa rin ang kanyang Bella, naghihinta
At ang lalaking ito…May kakaibang kasiyahan para wasakin ang kanyang kagandahan.“Sa totoo lang, gustung-gusto kita Miss Isabela.”May kakaibang himig ang ngiti ni Eduardo—isang ngiting hindi mabasa, may bahid ng panganib at tila may itinatagong kadiliman—habang dahan-dahan siyang lumalapit kay Isabela na unti-unting namumutla.Bawat hakbang niya ay kontrolado.Mabagal ngunit tiyak.Parang bawat apak ay may dalang pagmamay-ari.“Gustung-gusto ko ang kalinisan na nakikita ko sa’yo. Isipin mo kung gaano kasarap sirain iyon gamit ang sarili kong mga kamay.”
Pagkasara ni tito Roger ng pinto, naiwan sa loob ng private room sina Isabela at Eduardo .Sa isang iglap, tila naging mas mabigat ang hangin. Ang kanina’y maingay na kwarto ay biglang naging tahimik—ang tanging maririnig ay ang mahina ngunit malinaw na pagkalansing ng baso habang ibinababa ni Eduardo ang bote ng alak sa mesa.Huminga nang malalim si Isabela.Hindi siya maaaring magpakita ng takot.Kalmado niyang sinabi, “Mr. Asuncion, forgive me po for being so direct, pero gusto ba ninyo akong pakasalan dahil sa pamilyang Villamor?”Diretsahan.Walang paligoy-ligoy.Bahagyang ngumiti si Eduardo hab
Hingal na hingal na si Isabela. Ramdam niya ang mabilis na pagtaas-baba ng kanyang dibdib, ang init na kumakalat mula sa kanyang leeg pababa sa kanyang balikat. Namumula ang kanyang pisngi, at ang kanyang mga mata ay bahagyang malabo sa damdaming hindi niya maipaliwanag.Ngunit sa kabila ng lahat, tumigil ang lalaki.Hindi na ito lumayo pa.Hindi na ito sumunod sa apoy na kapwa nila nararamdaman.Napakurap si Isabela, tila hindi makapaniwala.“Sinasadya mo bang gawin ito?” mariin niyang tanong, bagama’t bahagyang nanginginig ang kanyang tinig.Sinadya niya.Tiyak na sinadya niya.







