ログインAndrea's POVSa bintana ng kotse, nakita kong iminulat ni Adrian ang kanyang bibig, may gusto sanang sabihin pero wala siyang masabi. Kay ironic - tatlong buwan na ang nakalipas ay tinakbuhan niya ang kasal para kay Margaret, at ngayon ay tinatakbuhan na naman niya ang kasal para sa akin. Kung hindi
Parang binabasa ang isip ko, ang natarantang boses ni Francheska ay biglang kumalat sa mikropono. "Andrea! Nandito ka ba? Andrea!"Ang aking ulo ay biglang tumaas, dumaloy ang dugo sa aking mukha habang ang bawat mata sa silid ay lumingon sa akin. Ano ba iyon? Bakit niya ako tinatawag?Sa oras na iy
Andrea's POVAng masarap na aroma ng homemade chicken noodle soup at grilled salmon ay kumalat sa hangin habang binubuksan ni Dylan ang mga lalagyan. Ang aking tiyan ay malakas na kumulo bilang tugon, ang tunog ay nakakahiyang halata sa tahimik na opisina."Grrrrr..."Tumingin sa akin si Dylan nang
Nagkatinginan kami, ang hangin sa pagitan namin ay puno ng kuryente. Hindi ako makapagsalita, hindi makagalaw, hindi makahinga. Kung humaba pa ang tensyon na ito, may gagawin akong pabigla-bigla—tulad ng magpakabigla sa kanya.Sa kabutihang palad, isang katok sa pinto ang pumutol sa sandali."Mr. an
Andrea's POVIniangat ko ang ulo ko mula sa dibdib ni Dylan nang marealize kong nakahandusay pa rin ako sa ibabaw niya. Lumaki ang mga mata ko habang pinapanood ko ang kanyang mga daliri na maayos na binubuksan ang kanyang kamiseta, tinatanggal ang bawat butones nang sadyang mabagal."Anong ginagawa
Andrea's POVNaupo ako sa couch, hawak ko pa rin ang itinerary ni Dylan pero hindi ko ito matingnan nang maayos. Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang mga sinabi ni Luke: "Si Mr. Romero ay nagka-chickenpox noong nakaraang linggo. Nagkaroon siya ng lagnat nang tatlong magkakasunod na araw."Kaya haba
Andrea’s POVMalalim ang naging buntong-hininga ko nang makaalis na ang lahat mula sa private dining room. Sa wakas, kaming dalawa na lang ni Dylan.Pero hindi pa rin mawala sa isip ko ang lipstick stain sa kwelyo niya. Paulit-ulit nitong hinihila ang atensyon ko, parang neon sign na kumikislap. Nan
Binigyan siya ng manager ng warning glare, pero kinuha pa rin nito ang ilang tablets at ipinapasa kay Andrea.Si Andrea, na nagdesisyong yakapin na lang ang kahihiyan, ay tinanggap iyon nang maayos. “Thank you.”Biglang dumilim ang ekspresyon ni Dylan.Ang ideya na si Cris ang nagbibigay ng kahit an
Andrea’s POVParang may butterflies sa tiyan ko habang iniisip ang dinner ngayong gabi. Ito ang unang pagkakataon na lilitaw ako sa publiko katabi si Dylan bilang Mrs. Romero. Business dinner pa at isang setting kung saan bawat tingin ay sinusukat, bawat salita ay maingat na pinipili.Kaya, siyempre
Pero kahit gano’n… may something sa tono niya na parang personal. Parang may pag-aangkin. Possessive, even.Kinagat ko ang labi ko, kabado, at binuksan ang Twittèr. Tuluyan nang nawala ang trending hashtag na #AndreaAndCris. Napabuntong-hininga ako sa ginhawa habang napasandal sa upuan. Ginawa niya







