Chapter 2

"Manang Esther, call the doctor!" Sigaw ni Nolan. Nahihirapan na kasing huminga si Leland.

 

Maya-maya ay dumating na rin ang family doctor nila at binigyan ng injection si Leland. Kalaunan ay kumalma na rin ito at nakahinga na ng maayos.

 

Lupaypay na nahiga sa kama si Leland.

 

"Daddy, huwag mo pong sabihin kay tita Lilah na nagka allergy ako. Hindi niya naman po kasalanan 'yun." Mahinang saad ni Leland. Pero hindi sumagot si Nolan.

 

Kinuha nalang niya ang kamay ng anak saka hinalikan ito.

 

Nung makatulog na ang anak ay pumasok na rin siya sa kwarto niya.

 

Pagbukas ng ilaw ay bumungad kay Nolan ang silid na walang kahit anong bagay ni Lucilia.

 

Simula nung muntik ng mamatay sa panganganak sa kambal si Lucilia ay natulog na sila sa magkaibang kwarto. Kaya walang gamit ni Lucilia ang makikita dito sa silid ni Nolan.

 

Nag shower muna siya bago matulog. Pilit na pinapakalma ang sarili. Kumalma naman siya nung nagsimula ng tumama ang tubig sa ulo niya.

 

Kinabukasan ay maagang nagising si Nolan. Agad niya namang inabot ang baso ng tubig na nasa side table pero wala siyang nakapa.

 

Tuwing umaga kasi maagang nagigising si Lucilia at nilalagyan nito ng salt water ang bed side table ni Nolan para may maiinom siya pagkagising niya.

 

Inis siyang bumangon saka lumabas ng kwarto. Naririnig naman niyang nagwawala sa kwarto nito si Leland. Ganun kasi iyon tuwing umaga. Kaya palagi itong pinapatahan ni Lucilia. Pero wala siya ngayon para gawin iyon.

 

Si Manang Esther nalang ang nagpatahan kay Leland saka dinala ito sa banyo para sana mag toothbrush na ito.

 

"Bakit hindi mo nilagyan ng toothpaste 'yung toothbrush ko?" Sigaw nito.

 

"Sorry po young master." Natataranta na saad ni Manang Esther. Nilagyan naman niya ng toothpaste ang toothbrush nito.

 

"Hindi iyan ang toothpaste ko!" Sigaw ulit nito.

 

Kulay blue kasi ang toothpaste nito na pambata at iyong nailagay ni Manang Esther ay yung pang matanda.

 

"Sorry po." Paghingi niya ng paumanhin.

 

"Bakit wala pang tubig 'yung cup ko?" 

 

Nilagyan naman ng tubig iyon ni Manang Esther. 

 

Napabuntong hininga siya. 

 

"Si madam naman kasi ang gumagawa nito lahat eh. Kailan kaya siya babalik?" 

 

Pagkatapos niyang paliguan si Leland ay lumabas na rin sila pala mag prepare ng breakfast.

 

"Manang Esther, I want scotch eggs." Saad ni Nolan.

 

"Po?" 

 

"I want scotch eggs too, manang." Saad naman ni Leland.

 

"Perp hindi po ako marunong lutuin iyon sir. Si madam lang po ang may alam na lutuin iyon." Saad ni Manang Esther.

 

"Eh anong gagawin natin eh wala nga siya dito? Ikaw ang nandiyan kaya gawan mo ng paraan!" Tumaas na ang boses ni Nolan.

 

"Sige po, tatawagan ko nalang si madam."

 

Nagising si Lucilia dahil sa ring ng cellphone niya. Ang alam niya ay wala siyang sinet na alarm kaya nagtataka siyang kinuha iyon. Sinagot na lamang niya ang tawag.

 

"Madam, gusto po nila sir at ni young master 'yung scotch eggs para sa breakfast kaso hindi ko naman po alam pano lutuin iyon." Saad ni manang Esther.

 

"Don't worry I'll send you the recipe." Inaantok pang saad ni Lucilia.

 

"Madam, kailan po ba kayo babalik?" 

 

"Hindi na ako babalik, manang." 

 

"Po?! Hind po iyan pwedi madam. Hindi ko po kakayanin kung wala kayo dito." 

 

"Bye na manang, inaantok pa ako." Saka na ibinaba ni Lucilia ang tawag saka niyakap ang anak at natulog ulit.

 

Tiningnan nalang ni manang Esther ang recipe na sinend ni Lucilia.

 

For this Scotch egg, you have to boil the egg first, then peel it, and wrap the marinated chicken around the egg, then coat it with breadcrumbs, and then fry it in a pan until golden.

 

Sinabi doon na kapag soft-boiled eggs ang gusto ni Nolan ay dapat pakuluan ang itlog for five minutes and fried it on low heat for three minutes. 

 

Kung hard-boiled eggs naman ang gusto ni Leland, ay dapat pakuluan ang itlog for eight minutes and fried for four minutes.

 

Matapos tignan ang recipe ay bagsak ang balikat na bumalik sa loob ng bahay si manang Esther.

 

"Sir, pasensiya na po pero nakapa complicated ng scotch egg. Hindi ko po kayang lutuin iyon." Saad niya.

 

"Na contact mo ang asawa ko?" Tanong ni Nolan.

 

"Opo. Nagsend po siya ng instructions kung pano lutuin iyon." 

 

"Nagsabi ba siya kung kelan siya babalik?"

 

"Sabi niya po hindi na siya babalik." 

 

Biglang nasamid si Nolan sa iniinom na kape dahil sa sinabi ni manang Esther. Napaubo ito.

 

"Ano?!" Galit na tanong nito.

 

Hindi niya pweding gawin sa amin ito. Saad ng isip ni Nolan.

 

"Nag away po ba kayo ni madam?" Usisa ni manang Esther.

 

"Shut up!" Nagulat si manang Esther ng hampasin ni Nolan ang mesa ng sobrang lakas.

 

"Huwa kang pakialamera manang Esther kung gusto mo pang tumagal sa trabaho mo." Saad nito saka umalis.

 

Hindi na umimik pa si manang Esther dahil sa takot.

 

Inis na bumalik ng kwarto si Nolan.

Iniisp niya kung paano nagawang umalis ni Lucilia? At bakit hindi na ito babalik?

 

Dapat sana ay naghahanda na ito ng pagkain na ihahatid mamaya sa opisina para sa lunch.

 

Araw-araw ay naghahanda ng pagkain si Lucilia para sa lunch ni Nolan na inihahatid sa opisina nito.

 

Naupo na sa dining table si Lilo at natuwa ito ng makitang tuyo at arroz caldo ang breakfast nila.

 

Favorite ni Lilo ang arroz caldo pero ayaw na ayaw nun ni Leland kasi pagkai daw iyon ng baboy.

 

Napagalitan pa noon si Lucilia ng isang beses ay nagluto siya ng arroz caldo para sa pamilya dahil marami naman raw silang pagkain. Para lang daw sa mahihirap ang lugaw.

 

"Simula po ba ngayon mommy arroz caldo na ang kakainin natin?" Nakangiting tanong ni Lilo.

 

"Hindi naman anak. Pero simula ngayon kakainin na natin kung anong gusto natin na walang iniintindi na opinion ng ibang tao." Napangiti naman si Lilo saka kumain na.

 

Naalala niya nung ipinagluto niya si Leland ng arroz caldo ay itinapon lang nito sa basurahan at pinagsalitaan pa siya ng masama.

 

"Eww mommy. Pagkain naman iyan ng baboy eh. Wala ka talagang kwenta. Pati anak mo pinapakain mo ng pagkain ng baboy." Saad nito.

 

"Burrp!" Napalingon nalang si Lucilia sa anak.

 

"Sorry po." Natatawang saad ni Lilo kaya natawa nalang rin si Lucilia.

 

Mabuti pa si Lilo ay hindi ito mapili sa pagkain. Kung ano ang ihain ng ina, ay 'yun ang kakainin nito.