登入PAALALA! Wag na wag po tatangkilik sa mga nagbebenta ng stories. Basahin lamang po sa app. Ang pagsusulat po ang ikinabubuhay naming mga authors. At SINISIRA PO IYON NG MGA MAGNANAKAW! Bilang suporta sa MTGB umaasa po ako na hindi niyo po sila tatangkilikin. Salamat po<3
Samarah’s POV “Naku maga-alas sais na tulog pa rin siya? ‘Yan talagaa ang dahilan kung bakit ayoko sa mga gwapo eh. Kakawawain ka talaga, kakapanganak mo lang pero ikaw na ang nag-aasikaso? Nightmare!” Iiling iling pa siya na para bang kilala niya ang buong pagkatao ni Rowan. Kaagad akong nainis kaya mas pinili ko na lang munang manahimik. Baka kung ano pa ang masabi ko. “Good morning.” Nakatayo na si Rowan sa may pintuan ng kwarto habang masama ng titig kay Jen.” “Good morning love, bakit bumangon ka na? Sabi sa ‘yo matulog ka pa eh, wala ka pang pahinga.” Lumapit ako sa kanya. “Hindi na, kaya ko.” Nilagpasan niya ako saka dumiretso sa ref. “Oh gising na pala ang asawa mo, Sam. Sige na uuwi na ako baka kailangan niyo ng privacy. Thank you sa pa kape ha?” Tumayo na siya at halatang naramdaman niya ang pagkainis ni Rowan kaya siya umaalis. “Thank you din doon sa halaman.” Hinatid ko na lang siya sa may pintuan saka pinanood lumabas, “Judgemental,” bulong ko sa sarili. “Nakaal
Samarah’s POV “Sam I can’t I just can’t!” “Rowan ‘wag kang maarte tae lang ‘yan hindi ka mamamatay dyan!” Nanggagalaiti kong sigaw sa kanya. “Ang asim, saka hanggang sa hita niya meron. Anak why are you so dugyot?” Maarte niyang sabi na para bang sobrang disappointed niya sa anak niya. “Hoy Rowan kapag ‘yan hindi mo hinugasan sinasabi ko sa ‘yo may kalalagyan ka sa akin!” Itinutok ko sa kanya ang hawak kong kutsilyo. Doon pa lang siya humawak ng wipes at sinimulang linisan ang anak niya. “Eeew! Eeeeww! Eeeew! Eeeeeeeeewwwww!!!!” “Kalaki laki mong tao napaka arte mo!” Hindi ko alam kung mabubwisit o matatawa ako sa kanya. Yung itsura niya parang kawawang kawawa na maiiyak na eh. Tiniis ko talaga siya kahit mukha siyang na-trauma pagkatapos. Atleast naka survive siya ‘di ba? Naging pahirapan pa ang pagkain namin dahil ayaw magpa lapag ni Ferlyn. Kapag uupo ang may karga sa kanya ay umiiyak siya. Kaya naman pinauna na akong kumain ni Rowan at siya muna ang kumarga. Pagkatapos ko
Samarah’s POV “Kuhang kuha niya ang ilong at labi mo.” “Sa’yo naman galing yung mata at kilay niya. Kalalabas pa lang sa mundo perfect na ang kilay, ang kapal” Nagbubulungan lang kami habang nakatanaw sa baby namin na mahimbing pa ring natutulog. Pareho kaming hindi magsawa sa pagtitig sa anak namin lalo na kapag tulog. Napaka cute naman kasi! “Rowan.” “Hmmm?” “Patingin?” “Ng?” “Yan.” Ngumuso ako at itinuro ang ano niya. Namumula na ang mga tenga niya, “Bakit?” “Basta.” “Bakit hindi? Gusto ko lang icheck kung nandyan pa. Baka mamaya hindi na gumagana yan.. Ilang buwan ko na ring hindi nakikita eh.” “So you being h*rny is not about paglilihi. Sadyang pinagnanasaan mo lang ako.” Tinakpan niya pa ng palad niya ang bibig niya at umakto na akala mo nasasaktan. “Ang arte, patingin na kasi.” Mahina kong sinipa ang paa niya. “Nandito si Ferlyn ano ka ba baka mahuli tayo.” “Tulog naman siya saka doon tayo sa banyo.” Ngumiti siya ng makahulugan at kinindatan ko naman siya. Hahahah
Samarah’s POV “Ang anak ko, may anak na rin.” Mahigpit, sabik at emosyonal. Ganyan ang pakiramdam ng yakap ni Papa. “Papa…” Parang wala kong ibang masabi kung hindi iyon lang. Ang tagal ko kasing hindi nakita ang Papa ko. Yung Papa ko na mahal na mahal kami at hindi iyong lulong sa bisyo at makasarili. “Nandito na si Papa anak, nandio na si Papa. Hindi na ako aalis.” Hindi ko na alam kung gaano kami katagal sa ganong posisyon pero iyak lang ako ng iyak sa mga balikat ni Papa. Umabot ako ng dalawang araw pa sa hospital dahil ayaw akong idischarge ni Rowan. Oo, feeling Doctor ang asawa ko! Akalain mo ba namang ginawa na naming Hotel yung Hospital. Kung hindi pa siya inaway ni Doc Ramirez hindi niya talaga ako iuuwi! “Teka, bakit dito ang daan natin? Hindi naman dito ang papunta sa bahay ah?” tanong ko dahil lumiko siya sa ibang ruta. “Baka naman mas mabili ang daan dito anak?” tanong ni Mama na kasama ko dito sa backseat para alalayan ako. “Opo Ma, mas mabilis nga po ri
Rowan’s POV Watching her scream and cry in pain is anightmare for me. I swear I’m going to have a vasectomy after this. “Awww, my apo is so pretty! Balae look oh, kuhan kuha niya ang labi ni Samarah.” Hindi magkamayaw ang mga Lola kay Ferlyn. “Oo nga balae, tapos tignan mo oh, yung pilikmata ni Rowan kuhang kuha niya rin.” [PLAYING… BAWAT DAAN BY EBE DANCEL] Mahigpit ang pagkakahawak ko sa mga kamay ni Samarah while she’s peacefully sleeping. I still can’t believe that this woman who used to hate me sacrificed her life and her body to make me a father. I love her so much, I love her that I can’t breathe. Samarah’s POV “Dahan dahan sa pagkarga kay baby Ferlyn, yung ulo ingatan.” Paalala ni Mama habang inaabot sa akin si baby. Otomatikong tumulo ang mga luha ko nang makita ko ang mukha ng anak ko. “Hello baby, ako ang Mommy mo. Ang ganda ganda naman ng Ferlyn Rose ko na ‘yan. Love na love ka namin, baby.” Para akong tanga na iyak ng iyak habang nakatitig sa anak k
3rd Person’s POV Matapos ang mahabang araw ni Rowan, sa wakas ay nagkaroon din siya ng panahon para makapag apply ng skin care bago matulog. Alas onse na ng gabi, mahimbing na ang tulog ni Samarah habang mataman naman niyang tinitignan ang sarili sa salamin. “Ang dami ko nang blemishes dahil sa stress at puyat, this isn’t good.” Napabuntong hininga na lang siya. Masama man ang loob niya dahil sa mga imperfections na nakikita sa balat niya ay masaya pa rin siyang ma-stress at mapuyat para sa asawa at anak niya. At ang totoo niyan, takot din talaga siya kay Samarah. Busy sa paglalagay ng mud mask sa mukha si Rowan habang si Samarah naman ay nagising dahil sa biglang paghilab ng tiyan niya. “Aaaahhh…” mahina niyang ungkos, hindi ito narinig ng asawa niya. Sinubukan niyang pakiramdaman ang sarili pero palala lang ng palala ang sakit at palakas ng palakas ang mga pag hilab nito, “R-Rowan…. Rowaaan!” “Sam?” Nabitawan ni Rowan ang bote ng mud mask saka lumapit sa asawa niya. Pero
“Happy?” Nakabusangot ang mukha niya habang suot-suot ang cat costume na pinarisan pa ng cat paws at cat ears. Kulay pula at hapit na hapit ang damit, at may choker na may kasamang bell. “Hahaha! Isa pa! Mag meow ka dali, pakita mo yung
“Hoy! Buksan mo ‘to!” Bigla niyang sinara ang pintuan at Ikinulong ako ron. Paulit-ulit kong kinakalampag ‘yon, “Hoy! Peppa pig buksan mo ‘to!” Tumakbo ako papunta sa gilid ng rooftop para sana humingi ng tulong sa mga taong nasa baba pero kaagad akong nal
Samarah’s POV “That smells nice. Nagugutom na ‘ko.” “Wala pa naghihiwa pa lang oh! Hahaha!” “Ay sorry sorry hahaha!” Mula nung binanggit ni Maureen ang itsura ko kanina, eh hindi niya na ako tinigilan sa pang-aasar. “Buttered shrimp?” “Buttered shrimp na may pechay at kamatis? Sinigang!”
ANNOUNCEMENT: Leave kayo ng favorite scenes niyo sa REVIEWS (Click niyo yung 3 dots sa taas nitong chapter, click yung pic ng book, then scroll down nandoon ang reviews) . ANG MAY PINAKAMAGANDANG SAGOT GAGAWIN KONG CHARACTER! Ano ang favorite niyong Scene/Character at bakit? “Fine. Pero ganggang







