Entangled with the Enemy

Habang lulan ng sasakyan, hindi maiwasan ni Eunice na mapatingin sa malawak na lupain ng pamilyang Montes. Ibinaba niya ang salamin ng pinto at sinuyod ng tingin ang buong lugar. Nang makita ang pamilyar na lugar, isang mapait na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi. Parang bumabalik sa kanyang alaala ang lahat ng pangyayari noon—isang bangungot na ayaw na niyang balikan.

Pinagmamasdan niya ang lugar na minsan ay naging tahanan. Doon nabuo ang kanyang mga pangarap; doon namuhay nang masaya, tahimik, at sagana ang kanyang pamilya. Ngunit ang lahat ng iyon ay tila naging usok na lamang sa kanyang isipan—mga pangyayaring unti-unting nagwasak sa kanyang pagkatao at ng kanilang pamilya. Napakuyom ang kanyang mga kamay habang pinagmamasdan ang malawak na lupain.

"Arthur, ihinto mo ang kotse!" utos niya.

Agad na sumunod si Arthur at itinabi ang sasakyan sa ilalim ng malaking puno. Bumaba si Eunice at muling sinuyod ng tingin ang buong lugar. Tinanggal pa niya ang kanyang sunglasses upang mas malinaw na makita ang lawak ng lupain.

Napako ang kanyang tingin sa hacienda. Ang dating magagarang pintuan nito ay nanatili pa rin, bagamat kitang-kita na ang mga bakas ng panahon—ang mga pintura ay unti-unting kumukupas, at ang ilang bahagi ng bakal na disenyo ay may bahid na ng kalawang. Sa itaas ng tarangkahan ay nakaukit ang pangalang "MONTES"—isang bagay na lalong nagpasiklab ng poot sa kanyang dibdib.

"I'm finally back. Babawiin kita," bulong niya.

"What is your plan?" tanong ng binata mula sa kanyang likuran.

"Sa ngayon, wala pa," tugon niya.

Narinig niya ang mahinang tawa ni Arthur, na ngayon ay nakatayo na sa kanyang tabi.

"Why?" tanong niya nang kunot-noo.

"Nagpumilit kang pumunta dito, tapos sasabihin mong wala kang plano?"

"Darating din tayo diyan," saad niya habang nakatuon pa rin ang tingin sa hacienda. Ang lupain na dati'y pag-aari nila.

"Eunice, the table is yours now. You have money and power," ani ni Arthur.

"Alam ko." Napakuyom lalo ang kanyang mga kamay at matalim na tiningnan ang buong lugar. Bumalik sa kanyang isipan ang gabing pinalayas sila roon; ang gabing ipinakulong ni Don Federico Montes ang kanyang ama kahit inosente ito. Hindi kriminal ang kanyang Papa, at hindi rin ito magnanakaw katulad ng ibinintang ni Don Federico.

Simula ng gabing iyon, nagbago ang lahat. Nawala ang kanilang yaman—ang hacienda, ang mansyon, at ang pangalang iginagalang ng lahat ay tuluyan nang nadungisan.

Pumatak ang luha sa kanyang pisngi nang hindi niya namalayan. Agad na kumuha ng panyo si Arthur at inabot ito sa kanya. Tiningnan niya lang ang panyo sa kamay nito, saka pilit na ngumiti.

"I'm okay," sabi niya sabay pahid ng luha gamit ang sariling palad.

"Just remember, I'm here to help you—whatever your plan is," saad ng binata sabay tapik sa kanyang balikat.

"Yeah, of course. Sa haba ng pinagsamahan natin, ngayon mo pa ba ako iiwan?" Nagtawanan silang dalawa.

Si Arthur ay mabuting kaibigan. Nagkakilala sila sa Madrid, kung saan sila nanirahan ng kanyang Mama at Abuela. Siya ang anak ng matalik na kaibigan ng kanyang Papa na tumulong sa kanila upang muling makabangon—at siya ang kasangga ni Eunice sa lahat ng bagay.

Masakit balikan ang masasamang alaala sa lugar na ito, pero kailangan niyang ibaon muna ito pansamantala para sa kanyang gagawin. Naputol ang kanyang pagmumuni-muni nang magsalita muli si Arthur.

"Shall we go?" tanong nito.

Tumango lamang siya at naglakad pabalik sa kotse. Bago pa man siya makasakay, napansin niya ang isang Land Cruiser na papasok sa loob ng hacienda. Alam niyang isa sa mga Montes ang sakay noon. Pagbukas ng malaking gate, tumambad sa kanya ang mga security guard na nakapalibot sa bawat sulok. Ilang minutong nakatingin siya mula sa malayo, gustong malaman kung sino ang laman ng mamahaling sasakyan.

Nang matanawan kung sino ang lulan, doon lang siya sumakay. Si Xander—ang anak na lalaki ni Don Federico. Gumuhit ang pilyang ngiti sa kanyang labi nang may sumagi sa isip: ang pinakamabisang paraan upang mapalapit sa pamilya ay sa pamamagitan ng anak nito.

"Xander Montes," bulong niya habang nakasunod ang tingin sa papalayong sasakyan. "Perfect."

Napatingin si Arthur sa kanya, nakakaramdam ng kakaiba sa biglang pagbabago ng ekspresyon ng mukha niya. "I know what you are thinking," seryosong sabi nito.

"You know it from the very start. I guess you know him more than I do," sagot niya.

"Siya ba talaga ang target mo? Hindi ba ang ama?"

"I know what I'm doing, Arthur. Just drive."

Nagpatuloy sa pagmamaneho ang binata hanggang sa makarating sila sa rest house—isang lugar na sadyang binili niya malapit sa hacienda.

Malawak at matayog ang rest house na may apat na palapag, kung saan tanaw ang buong paligid. Bawat sulok ay binabantayan ng CCTV at may mga security agent, pati na dalawang kasambahay na nagsisiguro ng kalinisan at kaayusan.

Pagbaba niya sa kotse, dumiretso siya sa kanyang silid. Mabilis niyang hinubad ang suot na damit at nagtungo sa banyo.

Binuksan niya ang gripo at hinayaan ang malamig na tubig na dumaloy sa kanyang katawan. Pakiramdam niya ay gumaan nang kaunti ang kanyang pakiramdam habang unti-unting bumabalik sa alaala ang lahat ng inagaw sa kanila ng pamilyang Montes. Ngayon, mas ramdam niya ang kaginhawaan dahil alam niyang may pagkakataon na siyang makapaghiganti.

Kailangan niyang magplano nang maingat at sisiguraduhin niyang hindi siya mabibigo.

Nagsalin siya ng wine sa baso at ininom ito habang nakatingin sa labas. Nahagip ng tingin niya ang isang lumang litrato ng kanyang ama na nakapatong sa cabinet. Tinitigan niya ito.

"Hindi ako papayag na mawala ang lahat sa atin, Papa. Lahat ng hirap at tiniis natin, ibabalik ko sa kanila nang doble," mariin niyang sabi at tuluyang inubos ang laman ng baso.

Dumako ang kanyang tingin sa malayo, at biglang bumalik sa kanyang alaala ang mga pangyayari ng gabing sila ay pinalayas ni Federico Montes, kasama ang iba na lubos na pinagkatiwalaan ng kanyang Papa.

Nang gabing iyon nagsimulang magbago ang lahat.

Isang hatinggabi habang nagpapahinga sila, nabulabog ang buong mansyon dahil sa ingay sa labas. Naroon ang mga pulis na pinalilibutan ang lugar, kasama si Don Federico at ang mga taong dati ay malapit sa kanyang Papa. Malakas ang katok at kalampag sa pinto.

"Antonio, lumabas ka diyan!" sigaw ni Don Federico.

Nagmamadaling bumaba ang kanyang ama kahit walang sapin sa paa, kasunod ang kanyang ina.

Pagbukas ng pinto ay agad na pumasok ang dalawang pulis at pinosasan ang kanyang Papa nang hindi man lang ipinapaliwanag ang dahilan.

"Sandali! Anong kasalanan ko at hinuhuli ninyo ako?" tanong ni Don Antonio, bakas sa mukha ang pagtataka at galit.

"Compadre, I'm sorry, pero kailangan mong managot sa batas sa salang pagpatay kay Mang Fabian," wika ni Federico.

"Ano?" gulat na gulat na tanong ng kanyang ama.

"Wait, Federico, baka nagkakamali ka! Magkasama kami ni Antonio buong magdamag," depensa ng kanyang Mama.

"I'm sorry, pero may nakakita sa kanya. Siya ang pumatay kay Mang Fabian," giit pa ni Don Federico.

"Pero sandali lang, hindi makatarungan ang pagbibintang mo sa akin!" Bakas sa mukha ang matinding galit ng kanyang Papa.

"I'm sorry, compadre, pero marami ang nakakita sa'yo." Pinalungkot ni Don Federico ang mukha at umiling-iling. "At isa pa, ikalulungkot ko na kailangang umalis ng mag-ina mo sa mansyon. Ang buong hacienda ay hindi niyo na pag-aari."

"Ano? Hindi maaari ang sinasabi mo!" sigaw ng kanyang Papa. Pilit itong nanlaban, ngunit sa bawat pagpalag ng ama ay suntok at tadyak ang tinatanggap nito.

"No! This couldn't be," umiiyak na saad ng kanyang Mama, halos mapaluhod sa sahig dahil sa panghihina at takot.

"I'm sorry, pero ayon sa batas, kailangang pagbayaran ni Antonio ang kasalanan niya. At ang mansyon na ito ay hindi niyo na pag-aari. May record ang munisipyo na halos isang dekada na kayong hindi nagbabayad ng buwis. Bilang isang mabuting kaibigan, ako ang umako ng milyong utang ninyo sa gobyerno, kaya siguro nararapat lang na angkinin ko ang lupang ito," iiling-iling na saad nito, habang may halong panunuya ang ngiti sa mga labi.

"Traidor ka, Federico! Alam mong hindi 'yan totoo!" naghihingalo at puno ng hinagpis na sigaw ng kanyang ama.

Kahit anong laban ng kanyang ama ay wala itong nagawa. Kinaladkad ito palabas ng mansyon ng mga pulis at sapilitang isinakay sa mobile car.

Nang mga sandaling iyon, nasa itaas siya at nakadungaw sa hagdan. Nasaksihan niya ang lahat—ang paghihirap ng kanyang Papa at ang matinding sakit na idinulot nito sa kanyang Mama na halos ikamatay na dahil sa pangyayari.

Nang oras na iyon, bumalot ang matinding galit sa puso niya. Nanumpa siya sa sarili na ipaghihiganti ang kanyang mga magulang at babawiin ang lahat ng pag-aari nila na sapilitang inagaw sa kanila.

KINABUKASAN, maaga siyang bumangon upang mag-ensayo ng martial arts. Simula nang manirahan sila sa Madrid, dinala siya ni Arthur sa isang training school at doon niya ito natutunan. Sa paglipas ng panahon, natuto rin siyang humawak at gumamit ng baril— upang maprotektahan ang sarili at ang kanyang pamilya.

Sinimulan niya ang pagsasanay gamit ang isang kahoy na stick. Iikot-ikot niya ito nang mabilis at may lakas.

Napahinto siya nang bumukas ang pinto. Si Arthur—pumapalakpak at halos rinig na rinig ang tunog ng palad nito.

"Bravo! Ang galing mo na talaga," papuri nito.

Kinuha niya ang tuwalya at pinunasan ang pawis. "It's because of your help, Arthur."

"Hindi lang naman ako ang nagturo sa'yo." Tumingin ito sa pinto, tila may sinisilip. "May isang taong gustong makita ka," ani nito.

Hindi na siya nagulat. Alam na niya kung sino ito. Si Ren—ang taong tumulong at nagsanay sa kanya bukod kay Arthur.

"Ren!" Patakbo siyang lumapit at mahigpit na yumakap. "As I expected. Hindi mo talaga ako binigo."

"Well." Sabay tingin ni Ren kay Arthur. "Ang sabi ni Arthur, magaling ka na raw. Handa ka na ba?"

"I'm always ready. Masyadong mahabang panahon na ang hinintay ko para sa araw na ito," mariin niyang saad. Kita sa mga mata niya ang poot na matagal na niyang kinikimkim.

Nagkibit balikat lamang si Ren at nilaro-laro ang stick na hawak.

Kumuha si Eunice ng malamig na tubig at mabilis na ininom iyon.Pagkatapos ay tumingin kay Ren. "Anong balita tungkol sa hiningi ko sa'yo?"

"Well, I have collected some news about what is happening in Hacienda Montes."

Tumango lang siya at inubos ang tubig. "Tell me."

Kumuha si Ren ng isang supot at inilabas ang damit na kulay asul at kulay puting May lace sa palibot nito "You need this," sabi nito.

Kinuha ni Eunice at binuksan. "What's this?"

"Napag-alaman kong kailangan ng mga Montes ng bagong kasambahay," paliwanag ni Ren.

"You want me to go inside as a maid?"

"Yes. I think that's the best way to get close to them."

"Nice, I like your idea. Papasok ako bilang katulong para mapalapit at makilala ko sila nang lubusan," ani niya.

"Wait! Katulong? Tama ba ang narinig ko—papasok ka bilang katulong sa mga Montes?" gulat na tanong ni Arthur.

"Yes. That's the most effective way. Don't you like the idea?" Kumunot ang noo ni Eunice sa reaksyon ni Arthur.

"But... it's dangerous. Baka mapahamak ka," nag-aalalang sagot ng kaibigan.

"Arthur, okay lang siya. Nakita mo naman kung gaano siya kagaling lumaban. Kaya na niyang protektahan ang sarili niya," sang-ayon ni Ren.

"But still!" Bakas sa mukha ni Arthur ang pangamba.

"Arthur, I will be fine," pangungumbinsi niya at ngumiti nang malapad.

"Okay, hindi na kita mapipigilan. Just remember, nandito lang kami para suportahan ka."

"Thanks. Maasahan ko talaga kayo," ani Eunice.

Tinitigan niya ang damit na kulay asul at puti. Bukas ang simula ng lahat. Ito ang unang hakbang upang ilabas ang tunay na kulay ng mga Montes at linisin ang pangalan ng kanyang pamilya.