Chapter 3

Kinakabahan si Selene habang papalapit siya sa opisina ng agency. Parang ang bigat ng bawat hakbang niya, na para bang may humihila sa kanya pabalik, pero alam niyang wala na siyang pagpipiliian. Sa bawat paghinga niya, paulit-ulit niyang iniisip ang mga anak niya at ang kanyang ina, ang kanyang tiyo.

Kaya mo ‘to, Selene… para sa kanila. Mahina niyang bulong sa sarili.

Pagpasok niya sa loob ng agency, agad siyang sinalubong ng malamig na aircon at mas malamig na tingin ng ilang aplikante ring nakaupo sa gilid. May lumapit sa kanyang babae na naka-uniporme.

“Selene?” tanong nito.

“O-opo,” sagot niya agad.

“Dito ka muna. Tatawagin ka ng supervisor.”

“Salamat po.”

Umupo si Selene sa isang sulok. Ramdam niya ang kaba sa dibdib niya na parang gustong kumawala. Maya-maya, tinawag siya sa isang maliit na opisina kaya agad naman siyang kumilos. Hindi pwede na patanga-tanga siya. 

“Selene, come in,” sabi ng supervisor nang kumatok siya.

Pagpasok niya, isang middle-aged na lalaki ang bumungad sa kanya. Hindi ito ang babaeng tumanggap sa mga papeles niya.

“Good morning po,” magalang niyang bati.

“Selene, right?” tanong nito habang binabasa ang papel sa harap niya.

“Opo,” sagot niya ulit, halos pabulong.

Tumango ang supervisor.

“May trabaho na para sa’yo,” ngumiti ito kaya ang laki rin ng ngiti niya.

“Salamat po.”

“Espesyal ang magiging amo mo.”

Natigilan si Selene at lalong tumambol ang puso niya sa kaba, “Sp… espesyal po?”

Hindi sumagot agad ang lalaki. Tumingin muna ito sa papel, tapos  ay sa kanya.

“Hindi lahat ng detalye ay puwedeng sabihin ngayon, Selene pero makakasiguro ka na mataas ang sahod at maayos ang kondisyon kaya pagbutihan mo ha.”

“Opo, Sir!”

“We are protecting our clients’ privacy,” sagot ng supervisor, “Pero wala kang dapat ipag-alala kung susunod ka lang sa rules.”

Hindi pa rin mapakali si Selene, pero naalala niya ang mga anak niya na minsan ay natutulog na walang sapat na pagkain sa edad na apat.

“Sige po… tatanggapin ko po,” mahina niyang sabi.

Ngumiti ang supervisor na parang nasiyahan sa kanya.

“Good. May darating na representative para kausapin ka pa.”

Lumipas ang ilang minuto. Biglang bumukas ang pinto ng opisina. Isang babae ang pumasok na walang katok kaya napakurap siya at ngumiti sa babae. Sumulyap kasi iyon sa kanya, sulyap na tila ba naaral na kaagad siya sa isang tingin lang.

Mataray ang tindig nito, straight ang likod, at malamig ang aura. Nakasuot ito ng itim na business suit. Parang bawat galaw nito ay aral. The woman doesn't look friendly. Natakot siya pero walang magagawa.

“Miss Quintana,” ani ng supervisor at tumayo, “Please have a seat.”

Sumunod ang babae at naupo sa tapat ni Selene.

“I am Leticia,” diretsong sabi ng babae sa kanya.

Tumayo agad si Selene ay yumuko.

“Hello po, ma’am.”

“Sit down,” anito na parang may buntong hininga.

Tinitigan siya nito mula ulo hanggang paa.

“You are Selene. Confirmed.”

“Opo.”

“Listen carefully. You will start tomorrow.”

Napakurap si Selene, “Bukas na po agad?”

“Yes,” pormal na sagot ni Leticia.

Binuksan nito ang folder at isa-isang binasa ang detalye.

“Salary is fixed, 15,000 a month. Weekly payout, and full accommodation and food. Libre ang shampoo sabon, lotion. You will have a day off during Sunday but if the schedule of your boss is tight, the day off will be adjusted until his schedule is loose. May kontribusyon sa Philhealth at SSS, at walang babawasin sa iyo.”

Napakagat-labi si Selene. Parang hindi siya makapaniwala sa narinig niya. Walang bawas? Kung mayroon man ay agency lang. At ang laki ng bayad para sa isang kasambahay.

 “Courtesy of your employer since mag-isa ka na kasambahay. Ikaw lahat ang gagawa.”

Sandaling tumigil si Leticia.

“Kaya?”

Tumango siya kaagad.

“Your duties will be explained once you arrive. You don’t need to worry about anything else,” dagdag pa nito.

“Hindi ko po ba makikita ang amo ko ngayon?” tanong niya ulit.

Leticia shook her head, “No. You will meet them when you arrive. If you don't have further questions, sign here,” utos ni Leticia habang titig na titig sa kanya. Saglit nitong sinulyapan ang papel na kinuha sa isang briefcase.

Kinuha ni Selene ang ballpen. Nanginginig ang kamay niya habang pinipirmahan ang kontrata. Kung ano man ang ugali ng magiging amo niya, wala siyang karapatan na basta lang umalis lalo pa at nasa agency siya. Sana lang ay mabait.

Pagkatapos niyang pumirma, isinara ni Leticia ang folder.

“Someone will pick you up tomorrow morning. 6 AM sharp. Be ready. Dito ka niya kukunin. Dalhin mo na ang lahat ng gamit mo.”

“Opo,” sagot niya.

Tumayo na si Leticia.

“Don’t be late.”

“Opo, Ma'am.”

Leticia turned her back after a handshake with the supervisor. Humakbang ang babae pero biglang tumigil.

“By the way, Selene,” anito kaya agad siyang naalarma.

“Po?”

“Do you have kids? Wala sa profile mo kung may anak ka na. I know you're single but women nowadays stay single even though they're already mothers.”

“Meron po pero hindi po sila magiging hadlang. May nag-aalaga po sa kanila,” tipid niyang sagot dito.

Hindi na ito sumagot pa at tumuloy na lang sa pag-alis. Pagkalabas ni Leticia ay naiwan si Selene sa opisina ng supervisor.

“Good luck,” sabi lang ng supervisor, “Pipirma ka lang dito ng ilang papel at makakauwi ka na. Kung may problema ka sa amo mo, kumontak ka rito at iimbestiga ng agency. Pinangangalagaan din namin ang aming mga kasambahay namin.”

“Salamat po,” sagot niya, pero hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa o matakot dahil hindi niya alam kung sino ang magiging amo niya.

Pero kailangan ni Selene na tapangan ang sarili at isipin na parang tulad lang din naman ito sa probinsya kapag namamasukan na kasambahay.

Pag-uwi niya sa bahay, tahimik ang mga bata. Amoy ng ulam na tuyo at sinaing na kanin ang bumungad sa kanya.

Sa sala, naroon ang kambal niya, “Mama!” sabay na sigaw ng dalawa nang makita siya. Nanonood pala ang mga ito sa lumabg telebisyon kaya tahimik.

Ngumiti si Selene kahit pagod na pagod siya.

“Kumusta ang mga baby ko? Aba, nanonood na kayo ng cartoon. May palabas na!”

“Iniuwi po ni lolo ‘yan o, tapos nikabit niya po sa TV, may palabas na!” Sabi ni Elara sa kanya. Ito ang madaldal sa dalawa pero ang isa ay hindi.

Dwight looks superior and he just observes around.

“At saan naman daw nakuha ni lolo ‘yan?” Tanong naman niya.

“Sa kapwa drayber daw niya, anak. Aba ay kinuha na naman na hulugan. Singkwenta raw kada pasada. Kakaawa naman daw kasi itong mga bata kapag nakikisilip doon sa bahay ng kalaro tapos pinalalayas noong nanay at mga hampas lupa raw,” ani naman ng nanay niya na nagluluto ng tuyo.

“Hindi bale, may trabaho na si Mama!” Masigla niyang sabi sa mga ito.”

“Nanlaki ang mga mata ng kambal at nagtatalon sa tuwa.

“Kakain na tayo ng fried chicken! Yehey!” Masaya na sabi ni Elara habang si Dwight ay pangiti-ngiti lang.

“Totoo ba anak?” Hindi naman makapaniwala na tanong ng ina niya.

“Oo, ‘nay. Bukas na ako mag-uumpisa pero kada linggo ay nandito ako. Nanay, pa-enroll niyo na sila sa daycare sa barangay at ihahabol ko kaagad ang mga gamit nila. Lingguhan ang sahod ko. May pera na tayo sa linggo.”

“Oo, sige. I-enroll ko na sila total half day lang naman diyan.”

“Bibili tayo ng bag, Mama?” Dwight asked.

“Oo, bago. Parehas kayo ni Elara.”

Ngumiti ito at napakagwapo na sobra. Maganda naman siya kaya lang ay dugyot tingnan dahil mahirap lang at walang magagandang damit.

“Kaya lang, si nanay ang kasama niyo ha kasi magwo-work na si Mama para may pambili tayo. Naiintindihan niyo naman, ‘di ba?”

Agad na umiyak ang babae niyang anak, “Sana dating na si Papa para hindi na aalis si Mama. Kapag maraming pera si Papa hindi na magwo-work si Mama!”

Agad na niyakap ni Dwight ang kakambal, “‘wag ka na iyak, Erara. Pag ako madami pera ‘di na work si Mama.”

Ngumiti siya kahit naaawa siya rito. Iba ang sitwasyon ngayon kaysa sa pinasukan niya sa Siquijor. Doon ay uwian siya tuwing hapon kaya kasama niya ang mga ito kapag gabi. Ngayon ay stay-in siya. Kung hindi lang nga humirap na sobra ang paghahanap ng trabaho sa probinsya at hindi inabandona ang tiyuhin niya ay hindi sila luluwas ng mga bata at ng nanay niya. Isa sa dahilan ay ang takot na baka makita siya ng mga taong nanakot sa kanya noon habang siya ay buntis, na kung hindi siya lalayas ng Maynila ay papatayin siya at ang mga ipinagbubuntis niya.

Kung sino ang ama ng mga anak niya ay hindi niya alam. Kung paano siya nabuntis? IVF ang sagot sa tanong na iyon.