Chapter 2

Mabilis na tinanggal ni Hudson ang kanyang coat nang makapasok sa opisina, halos hindi na niya napansin ang bigat ng maghapon na nagdaan. Kabuntot niya si Leticia, ang kanyang assistant na sanay na sa ganitong eksena, iyong pagod na pagod ang Pangulo pero pilit pa rin na maging matatag.

Katatapos lang ng kanyang SONA. Ilang oras siyang nakatayo, nagsalita, ngumiti, at nagpakita ng lakas sa harap ng buong bansa pero sa likod ng lahat ng iyon, ramdam na ramdam niya ang pagod, hindi lang sa katawan, kung hindi pati sa isip.

He didn’t want this kind of life but he had to embrace it because of the calling. He had no choice.

Matapos ang mga taon ng kaguluhan at pagbagsak ng tiwala ng mamamayan, tuluyang binago ng Pilipinas ang sistema ng pamahalaan mula sa ama ng kanyang lolo. Inalis ang halalan para sa pinakamataas na posisyon at ipinatupad ang tinatawag na Legacy Presidency, isang pamumunong ipinapasa sa iisang pamilya upang mapanatili umano ang katatagan ng bansa.

Sa ilalim ng bagong batas, ang pagiging Pangulo ay hindi na pinipili ng taumbayan, kung hindi namamana ng susunod na tagapagmana. At sa sistemang ito, si Hudson ang itinakdang sumalo ng responsibilidad, hindi dahil pinili niya, kung hindi dahil siya ang nakatakdang pumalit.

Ayaw ni Hudson sa buhay na ipinataw sa kanya. Ayaw niya sa kapangyarihang hindi niya hiniling, sa responsibilidad na hindi niya pinili pero mula nang magbago ang sistema ng bansa, wala na siyang kalayaan tumanggi.

Dahil sa mundong kanyang ginagalawan ngayon, ang pagiging Pangulo ay hindi na isang pangarap kung hindi isang obligasyong hindi matatakasan.

“Cancel everything after this,” malamig pero pagod na sabi ni Hudson habang dumiretso sa kanyang desk.

“Yes, Sir. Even the dinner meeting with the economic advisers?” maingat na tanong ni Leticia.

Hudson loosened his tie, his jaw tightening slightly, “Reschedule it tomorrow. I need silence tonight.”

Tumango si Leticia, “Understood, sir.”

Umupo si Hudson sa kanyang swivel chair, dahan-dahang isinandal ang likod, at pumikit sandali. His face was striking, young, composed, and undeniably commanding. He was in his early thirties, young for a president. Matangos ang ilong niya, may nakahulmang mga panga, at may stubble na lalong nagbigay ng rugged appeal niya sa tuwing wala siya sa amerika na nakakairitang isuot. His thick brows framed his sharp eyes, eyes that had seen pressure, betrayal, and responsibility far beyond his years.

Ang kanyang buhok ay dark brown, na para bang kahit gaano siya ka busy ay natural pa rin ang dating nito. He carried himself with quiet authority, hindi niya kailangang sumigaw para igalang. His presence alone commanded attention, pero ngayon, wala ang aura ng isang makapangyarihang lider. Ang nakaupo sa harap ng mesa ay isang lalaking pagod.

“I don’t want to eat,” bigla niyang sabi, hindi tumitingin sa assistant.

Saglit na natigilan si Leticia. “Sir, you haven’t eaten since lunch—”

“I said I don’t want to eat,” mas matigas na sagot niya, pero hindi naman siya galit, pagod lang.

Tumahimik si Leticia. Alam nitong hindi ito ang tamang oras para makipagtalo kahit na parang pangalawang ina na niya ito dahil kinalyuhan na ang matris nito sa pagiging assistant.

Matapos ang ilang segundo, biglang nagsalita si Hudson.

“May pinadala na ba ang agency na mga aplikante? I want to choose right away.”

Napatingin si Leticia, bahagyang nagulat sa biglaang pagbabago ng topic nila.

“Ah—yes, sir. The list of applicants arrived this afternoon.”

“Where is it?”

“Nasa shelf po. One moment.”

Mabilis itong kumilos, halos nagmamadali, at kinuha ang folder na iniwan nito kanina. Bumalik ito sa mesa at inabot iyon kay Hudson.

“Here, sir.”

Hindi na nagsalita si Hudson. Agad niyang binuksan ang folder at nagsimulang magbasa. Mabilis ang galaw ng kanyang mga daliri habang binubuklat ang mga pahina, resume after resume, picture after picture.

“Too old… no experience… overqualified…” bulong niya sa sarili, halos walang emosyon.

Leticia stood quietly, observing him. Sanay na ito sa pagiging metikuloso ng pangulo, pero iba ang focus niya ngayon. Para bang hindi lang siya naghahanap ng kasambahay na para bang may hinahanap siyang iba.

Mabilis pa rin ang pagbuklat niya hanggang sa bigla siyang huminto. Binalikan niya ang nakalipas na pahina.

At doon siya napatitig.

A 3:4 photo of a young woman. She was simple. wala itong makeup, walang arte. Ang haba ng buhok nitong itim na itim. Makapal iyon at parang nandadaya. Nakasuot ng plain blouse ang babae, at diretso ang tingin sa camera. Her beauty wasn’t loud, it was quiet, almost fragile. But there was something in her eyes.

Hudson leaned slightly forward.

“What’s her name?” tanong niya, mababa ang boses.

Lumapit si Leticia at sumilip sa folder. Saglit itong napatanga taoos ay tumingin sa kanya. Daig pa nito ang nakakita ng multo.

“S-Selene… Selene Quintana, sir.”

Hindi agad sumagot si Hudson. He studied the photo like it held answers to his prayers.

“Background?”

“F-From the province of Squijor, sir. No college degree, but she has experience as a household helper. According to the notes… She's hardworking and—” sandaling tumigil si Leticia habang binabasa, “—recommended personally by one of the supervisors.”

Hudson’s gaze didn’t leave the photo.

“She looks… different,” bulong niya.

Leticia raised her brow slightly. “Different, sir?”

He finally leaned back, but his eyes were still sharp.

“She’s not trying too hard,” sabi niya, “No fake smile. No… effort.”

Tahimik si Leticia. She understood what he meant.

Sa mundo ni Hudson, politics, media, power, lahat halos scripted. Lahat may agenda. Lahat may mask. But this girl? She looked real.

Agad niyang itinuro ang larawan.

“This one.”

Napatingin si Leticia, tapos ay alanganin na tumango, “S-Sir…taga Siquijor po siya. B-Baka—”

“Cut the crap, Leticia. I don't believe in aswang or what. I want her and it's final.”

“I'll…I’ll contact the agency right away...sir.”

“Make it fast.”

“Yes, sir.”

Tumalikod na si Leticia para gawin ang utos, pero muling nagsalita si Hudson.

“Leticia.”

Huminto ito at lumingon, “Yes, sir?”

Hudson rested his elbow on the desk, his fingers lightly touching his lips as if thinking.

“She starts immediately.”

“Understood, Sir.”

“And make sure everything is prepared.”

“Yes, sir.”

Hudson picked up the folder again and stared at Selene’s photo.

“Six years…”

Habambuhay siyang mauupo bilang pangulo. Lifetime pressure, decisions, sleepless nights, and sacrifices.

Napailing siya at napabuntong-hininga.

“At this rate, baka matapos ang termino ko, may chronic kidney disease na ako dahil sa alat ng luto ng maid.”

Naitago ni Leticia ang mga labi pero mabilis ding nawala iyon, saka lumabas ang babae.

He stood up and walked toward the window. Mula roon, tanaw ang lungsod ilaw, sasakyan, mga tao na hindi niya kilala pero para sa mga ito siya nagtatrabaho.

Everything feels temporary except the responsibility. His reflection stared back at him on the glass.

He is young, powerful and alone.