The Hidden Affair of Romance

CESKA

Ganito siguro talaga ang mangyayari sa buhay mo kung isa ka lamang mahirap at desperada na magkaroon ng magandang buhay. Yung tipong handa mong gawin ang lahat kahit na alam mo na ang magiging kapalit nito ay sarili o dignidad mo.

Hindi ko alam kung kailan nag-umpisa ito.

Hindi ko alam kung kailan ako nasanay na sa araw-araw ganito ang sitwasyon na kahaharapin ko.

Hindi ko alam kung kailan eksaktong naging madali ang magsinungaling.

Siguro noong una, mahirap pa.

Pero habang tumatagal natutunan ko rin pala. Siguro ngayon mukhang eksperto na ako sa larangang iyon.

Dahil natuto akong ngumiti kahit pagod.

Natuto akong tumawa kahit wala naman talagang nakakatawa.

Natuto akong magsuot ng kumpiyansa kahit sa loob-loob ko ay ayoko na sa sitwasyon na ito.

Dahil sa mundong ito walang puwang ang kahinaan. Walang puwang ang salitang 'ayoko na'. At walang puwang ang duwag.

Dapat matapang ka.

Dapat handa kang harapin ang lahat ng taas ang noo.

Dapat kaya mong sikmurain ang lahat.

Dahil kapag ipinakita mong may dinadala kang sakit, may mga taong gagamitin iyon laban sa’yo.

Kapag pinakita mong mahina ka, mas dudurugin ka lang nila.

Kaya sa bawat gabing sumasapit, bago ako humarap sa salamin ng dressing room, isa-isa kong ibinabaon sa loob ang lahat ng dapat itago.

Takot.

Pagod.

Galit.

Pagsisisi.

Tahimik akong nakaupo sa harap ng salamin habang inaayos ang manipis na strap ng suot kong damit. Maikli iyon. Masikip. Sapat para ipakita ang katawan na araw-araw kong ginagamit upang mabuhay. Kulang na nga lang para na akong walang suot.

Sa paligid ko, abala ang ibang babae.

Naghahanda na sa susunod na mangyayari.

May nagtatawanan.

May nagkukuwentuhan tungkol sa mga regular customer nila.

May nag-aaway tungkol sa perang kulang sa bill.

Karaniwang ingay na matagal ko nang nasanay pakinggan — na hindi ko alam magagawa kong tiisin gabi-gabi.

“Princess, ikaw na ang susunod.”

Hindi ko agad sinagot si Mika nang marinig ko ang pangalan ko — hindi tunay na pangalan. Nakatingin lang ako sa sarili ko sa salamin.

Parehong mukha pa rin.

Parehong matang marunong magtago.

“Hoy, naririnig mo ba ako?” muli niyang tanong, tinapik pa niya ng bahagya ang aking balikat.

“Oo,” maikli kong sagot bago tumayo.

Hinila ko ang buhok ko sa likod, saka huminga nang malalim. Kinuha ko ang maskara na madalas kong gamitin at isinuot ito.

Isa na namang gabi.

Isa na namang mahabang oras ng pagsayaw, pakikisama, at pakikipag-usap sa mga lalaking ang tanging gusto lang ay mahawakan ang gustong hawakan.

Nang marating ko ang entablado, agad akong sinalubong ng malakas na tugtog at halo-halong ilaw mula sa loob ng bar. Huminga ako ng malalim. Ito na lang siguro ang buhay ko.

Parehong eksena.

Parehong amoy ng alak.

Parehong tingin ng mga taong narito upang pansamantalang makakuha ng saya.

At gaya ng dati, kailangan kong maging bahagi ng gabi nila.

May mga sumipol at sumisigaw na kahit hindi pa man ako nag-uumpisang sumayaw.

May mga tumawag sa pangalan ko.

May naghahagis na ng pera sa entablado para sa akin.

May mga pamilyar na mukhang na gabi-gabing narito.

Kasabay ng pag-agos ng musika, dahan-dahan akong gumalaw.

Sanay na ang katawan ko rito. Tanda ko pa noong una kong sabak dito — halos ayokong sumayaw. Bakit ko naman kasi gagawin iyon di ba? Lalo na sa harap ng mga lakaki.

Pero kailangan — kinailangan ko itong gawin para kay lola na siya na lamang kasama ko sa buhay.

Kapag sumasayaw ako, hindi puwedeng isipin ang bayad sa bills.

Hindi puwedeng isipin ang tawag ng landlord sa tuwing nahuhuli akong magbayad ng upa.

Ngunit minsan may mga gabing kahit gaano ka kahanda, may isang tinging sapat para guluhin lahat.

Habang umiikot ako sa gitna ng ilaw, may kung anong pumukaw sa paningin ko mula sa pinakadulong bahagi ng VIP section.

Isang lalaking tahimik lang na nakaupo.

Hindi kagaya ng iba na maingay.

Hindi kagaya ng iba na nakatingin na parang gutom.

Tahimik lamang.

At diretsong sa akin ang tingin.

Sa unang segundo, akala ko nagkamali lang ako.

Pero nang muli akong mapatingin, parang may biglang humigpit sa dibdib ko.

Siya.

Mabilis akong napaiwas ng tingin.

Ngunit huli na.

Kahit ilang buwan ko nang pinilit kalimutan ang mukha niyang iyon, hindi pala ganoon kadaling burahin ang isang taong minsan nagparamdam sa akin na p'wede pa rin akong irespeto sa kabila ng estado ko.

Si Sebastian Montellon.

Hindi ko alam kung bakit nandito na naman siya.

Hindi ko alam kung bakit sa loob ng ilang buwan — nagpakita ulit siya.

Mas pinili ko na lamang ituon ang pansin sa tugtog kesa sa kaniya.

Sa bawat galaw.

Sa bawat segundo ng sayaw.

Pero kahit pilit kong nilalayo ang isip ko, ramdam ko pa rin ang titig niya.

Nakahinga na ako nang maayos pagkatapos ng set ko, agad akong bumaba ng entablado nang hindi tumitingin sa direksiyon niya. Sana lang mali ako na ako ang ipinunta niya rito.

Pagkapasok ko sa backstage, agad akong kumuha ng tubig. Ngunit bago ko pa man maidikit sa labi ang bote, lumapit si Pat — ang floor manager.

“VIP request.”

Hindi ko siya tiningnan. Nagpanggap na abala sa pag-aayos ng aking sarili.

“Pass.”

“Hindi puwedeng tumanggi.”

Mariin kong naipikit ang aking mga mata. Kahit hindi ko na tanungin, alam ko na kung kaninong request ito.

“Pagod ako, sa iba mo na lang ibigay," saad ko.

Ayoko siyang harapin.

Ayoko siyang kausapin.

Ayokong marinig ang tinig niya.

Dahil alam ko sa sarili ko na kapag nangyari iyon — baka bumigay ako. At hindi iyon tama.

“Si Montellon ang nag request sa'yo. Ikaw ang gusto niya. At alam mo na kapag VIP request — malaking datong ang maiuuwi mo. Dagdag pa iyon sa bayarin mo..."

Mabagal kong ibinaba ang hawak kong tubig.

“Sabihin mong umuwi na ako." Hindi pa rin ako nagpatinag.

Alam ko naman na kayang-kaya niya akong bayaran ng malaki, ngunit ayokong tumanggap ng kahit na ano mula sa kaniya.

“Franceska…”

Huminga ako nang malalim.

Minsan, gaano man katagal mong iwasan ang isang bagay, darating at darating ang sandaling haharapin ka pa rin nito.

Sa huli, wala akong nagawa, dahil mukhang naramdaman ng boss namin na tatanggi ako kaya siya na ang nakipag-usap sa akin. Samu't saring salita na naman ang narinig ko mula sa kaniya.

Pagbukas ko ng pinto ng private room, agad ko siyang nakita.

Tahimik.

Nakaupo.

May hawak na baso ngunit hindi iniinom.

At gaya ng dati, may kung anong bigat sa presensya niya na hindi ko maipaliwanag.

Ipinagsawalang bahala ko ang pagwawala ng aking sistema. Hinarap ko siya nang buong tapang.

“Hindi ko akalaing pupunta ka rito,” unang sabi ko bago tuluyang isara ang pinto.

Nag-angat siya ng tingin. Nanatiling walang pakealam ang tingin ko sa kaniya.

“Hindi ko rin akalaing makikita pa kita rito.” Malamig ang tinig niya.

Bahagya akong natawa ngunit walang saya.

“Malamang trabaho ko ito."

Sandali siyang natahimik.

“Franceska." Ayaw ko kung paano niya binigkas ang pangalan ko. At sa tuwing binabanggit niya ng buo ang pangalan ko, alam kong hindi na siya natutuwa.

At ano naman sana ang pake ko di ba?

“Kung wala kang kailangan, babalik na ako sa labas..."

“Engaged na ako.”

Napatigil ako. Muli akong humarap sa kaniya

Alam ko.

Lahat yata ng business pages sa lungsod ay naglabas na ng balitang iyon.

Sebastian Montellon and Celestine Demontaverde

Perfect couple.

Perfect future.

Perfect world.

Perfect combination.

Lahat ata ng p'wede nilang i-caption masabi lang na perfect sila ay ginawa na na nila.

“Edi congratulations,” sabi ko nang diretso. Sarkastiko.

Ngunit hindi siya ngumiti. Sa halip, mas lalo lamang tumalim ang tingin niya.

“That's it?"

Nagtaas agad ang kilay ko.

"Ano bang gusto mo? Magpa-party ako? Sumayaw sa harapan mo?" Nanatili akong sarkastiko. "Umuwi ka na lang kaya? May fiance ka na. Ikakasal ka na. Dapat hindi ka na nagpupunta pa sa mga lugar na ito."

“Hindi ko alam kung bakit sa tuwing gusto kong huminga, dito ako napupunta.”

Hindi ko inaasahang maririnig iyon. Pero hindi ko ipinakita sa kaniya na nakaapekto ito sa akin.

“Maraming lugar para huminga.”

“Pero dito lang tahimik.”

Muli akong natawa. "Seryoso ka ba..."

"Dahil nandito ka," putol niya sa sasabihin ko.

Tumayo siya mula sa kaniyang pagkakaupo.

“Sebastian, mali ito."

Hinila niya ako palapit sa kaniya. Tila walang pakealam sa mundong naghihintay sa kaniya.

“I know..."

Napasinghap ako nang mabilis niyang inangkin ang aking labi. Gustuhin ko man siyang itulak ngunit mas lalo lang akong hinihigop ng aking sistema.

"Give me this night, Baby..."

Mas lalong naging mapusok ang kaniyang halik at haplos.

"Just this night."

"Pagkatapos ba nito tatantanan mo na ako?"

Bahagya siyang tumigil. Tumitig siya sa akin. Hinaplos ang aking mukha at saglit na hinalikan ang aking labi.

"I can't promise that... because you know — no matter what I do, lagi akong bumabalik sa iyo.'

Isa akong bayarang babae — madumi kung tawagin ng karamihan na nakakaalam kung ano ang trabaho ko... pero sa kabila ng lahat ng iyon si Sebastian ang nagpatunay sa akin... na ang kagaya ko — p'wede paring itrato nang tama.

Ngunit lumipas ang mga araw.

Pagkatapos naging linggo.

Pagkatapos buwan.

At gaya ng inaasahan ko — hindi na siya bumalik.

At marahil iyon ang tama.

---