ANG KINADENA KONG PUSO: MY CUPID BABY

Chapter 1

Althea POV

"Bestie, walang hiya talaga iyang Cyrus na iyan!" galit na galit na sabi ni Joan sa kabilang linya.

Napakunot ang noo ko habang nakaupo sa waiting area sa labas ng ospital. Kadarating ko lang mula sa check-up dahil ilang araw na akong nakararanas ng pagkahilo at pagsusuka. Akala ko nga ay may malubha akong sakit.

Ngunit kabaligtaran ng inaasahan ko ang naging resulta.

One month pregnant. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin lubos na matanggap ang sinabi ng doktor. Pakiramdam ko ay nananaginip lang ako.

"Ano'ng ibig mong sabihin?" nagtatakang tanong ko kay Joan.

Narinig ko ang malalim niyang buntong-hininga. "Hay naku, mahirap ipaliwanag sa telepono. Basta pumunta ka rito sa Moon Hotel. May kailangan kang makita."

Lalo akong napakunot-noo.

"Moon Hotel?"

"Oo. Bilisan mo. Huwag kang magtanong. Basta pumunta ka na rito."

May kakaibang kaba ang gumapang sa dibdib ko. "Sige. Papunta na ako."

Agad niyang pinatay ang tawag. Tinitigan ko muna ang hawak kong ultrasound result bago ko iyon maingat na isinilid sa aking bag at napahawak ako sa aking tiyan.

"Buntis..." mahinang bulong ko.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot. Ang ama ng batang dinadala ko ay walang iba kundi si Cyrus Del Monte ang lalaking pinakamamahal ko.

Napangiti ako nang bahagya habang naaalala ang mga masasayang sandaling magkasama kami. Ngunit mabilis ding naglaho ang ngiting iyon nang maalala ko ang kakaibang tono ni Joan.

Parang may mali. At pakiramdam ko, hindi ko magugustuhan ang malalaman ko. Dahil nasa kabilang kalsada lamang ang Moon Hotel, nagpasya akong lakarin na lang ito.

Pagdating ko sa harap ng hotel, agad kong namataan si Joan na tila balisang naghihintay sa akin.

"Bestie!" Mabilis siyang lumapit at hinawakan ang aking kamay.

"Joan, ano ba talaga ang nangyayari?"

Hindi siya agad nakasagot. Sa halip ay tumingin siya sa ikalawang palapag ng hotel.

"Doon."

Sinundan ko ng tingin ang direksiyong itinuro niya. Isang malaking glass window ang naroon.

At sa isang iglap ay parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Nanlaki ang aking mga mata saka nanginig ang aking buong katawan. Dahil sa loob ng silid na iyon ay malinaw kong nakita si Cyrus.

Nakangiti. Nakayakap. At kasalukuyang hinahalikan ang isang babae. Parang may nabasag sa loob ng dibdib ko.

"H-Hindi..." mahina kong bulong.

Pakiramdam ko ay nawalan ako ng lakas. Hindi ako makapaniwala sa aking nasasaksihan. Ang lalaking nangakong ako lamang ang mamahalin niya. Ang lalaking ama ng batang dinadala ko ay niloloko pala ako.

Unti-unting pumatak ang aking mga luha habang nakatitig sa eksenang paulit-ulit na sumasaksak sa puso ko. At sa pagkakataong iyon, hindi ko alam na ang nakikita ko ay simula pa lamang ng pinakamalaking kasinungalingang sisira sa aming dalawa.

"J-Joan..." hikbi kong tawag habang tuloy-tuloy ang pagpatak ng mga luha ko.

Agad niya akong inalalayan nang mapansin niyang nanginginig na ang buo kong katawan.

"Walang hiya talagang lalaki iyon! Ano? Susugurin ba natin?" galit na galit niyang tanong habang nakatingin sa bintanang kinaroroonan nina Cyrus.

Napatingin ako sa kanya. "Pwede ba iyon?" nanginginig kong tanong.

"Oo naman! At the first place, nobya ka niya! How dare him cheat on you?" gigil na sabi niya.

Muli akong napatingin sa bintana. Nandoon pa rin si Cyrus kasama ang babae. Masayang nag-uusap. Masayang nagtatawanan.

Habang ako ay durog na durog ang puso. Napahawak ako sa tiyan ko nang hindi namamalayan. Hindi pa man din ako nakakaisip kung paano ko sasabihin kay Cyrus na buntis ako. Hindi pa man niya nalalaman na magkakaroon na kami ng anak. Pero heto ako ngayon, nasasaksihan kung paano niya ako niloloko.

"Hindi na..." mahinang sambit ko.

"Ano?" tanong ni Joan.

"Hindi ko sila susugurin." Nanlaki ang mga mata niya.

"Ha? Althea, seryoso ka ba?"

Tumango ako habang pinupunasan ang mga luha ko.

"Ayaw kong magmukhang desperada."

"Pero bestie—"

"Tama na."

Pinikit ko ang mga mata ko at pilit na nilunok ang sakit na bumabara sa lalamunan ko. Kung talagang mahal niya ako, hindi niya magagawa ito. At kung nagawa niya at ibig sabihin, hindi ako sapat para sa kanya.

"Althea..." nag-aalalang tawag ni Joan.

Mabagal akong huminga bago muling dumilat. Sa pagkakataong iyon, parang may namatay sa loob ko. Ang babaeng handang ibigay ang lahat para kay Cyrus. Ang babaeng naniwalang sila na hanggang dulo pero kasinungalingan lang pala ang lahat.

"Huwag mo nang sabihin sa kanya ang tungkol sa bata," malamig kong sabi.

Natigilan si Joan.

"Ano?"

"Palalakihin ko ang anak ko nang ako lang."

"Pero karapatan niyang malaman!"

Mapait akong ngumiti.

"At karapatan ko ring ilayo ang anak ko sa isang lalaking manloloko."

Kasabay ng sinabi kong iyon ay bumukas ang pinto ng hotel. At mula roon ay lumabas si Cyrus.

Kasama ang babaeng kanina lamang ay nakayakap niya.

Hindi ko alam kung bakit. Pero sa halip na umiwas, kusang nagtama ang aming mga mata. At sa unang pagkakataon, nakita ko ang gulat na gumuhit sa kanyang mukha.

"Althea?"

Nakita ko ang kanyang reaksyon.Takot at pagkabigla. At kung may kaunting konsensya man siyang natitira, malinaw na nakaukit iyon sa kanyang mukha ngayon.

"Althea?" muli niyang tawag habang mabilis na bumibitaw sa babaeng kasama niya.

Napatawa ako nang mahina. Iyong klase ng tawang puno ng pait. Iyong tawang halos kasabay ng pagdurog ng puso.

"Bakit ka nabigla, Cyrus?" tanong ko habang nakatitig diretso sa kanya. Napansin kong bahagya siyang napaatras. "Bakit? Takot ka bang mahuli ko?"

"A-Althea, hindi ito ang iniisip mo—"

"Talaga ba?" putol ko agad sa sasabihin niya.

Napayuko siya sandali bago muling tumingin sa akin. Samantalang ang babaeng kasama niya ay tahimik lamang na nakamasid sa amin.

Napakuyom ang mga kamao ko. Hindi dahil gusto ko silang sugurin. Kundi dahil pilit kong pinipigilan ang sarili kong hindi tuluyang bumagsak sa harapan nila.

"Althea, please. Hayaan mo akong magpaliwanag."

Napailing ako. "Paliwanag?" Mapait akong ngumiti. "Nakakatawa ka, Cyrus."

Humakbang ako palapit sa kanya. Hindi ko alam kung saan ko nakukuha ang lakas na iyon. Marahil kapag sobra na ang sakit, kusa na lamang itong napapalitan ng galit.

"Anong ipapaliwanag mo?" tanong ko. "Na hindi ikaw ang lalaking nakayakap sa kanya?" Tahimik siya. "Na hindi ikaw ang humalik sa kanya?"

Muli siyang natahimik. "Na hindi ikaw ang nakita kong masayang-masaya habang niloloko mo ako?"

Napalunok siya at ang pananahimik niyang iyon ang pinakamasakit na sagot. Mas masakit pa sa kahit anong kasinungalingan. Dahil alam naming pareho ang totoo.

"Althea..." mahina niyang sambit.

"Stop."

Itinaas ko ang isang kamay. Agad siyang natigilan. Unti-unting pumatak ang luha ko ngunit hindi ko na iyon pinunasan. Hayaan niyang makita. Hayaan niyang makita kung gaano niya ako sinaktan.

"Alam mo kung ano ang pinakamasakit, Cyrus?"

Nakita kong kumunot ang noo niya. Napatawa ulit ako. Ngunit puno na iyon ng poot at pagkadismaya.

"Hindi iyong panloloko mo." Nanlaki ang kanyang mga mata. "Hindi rin iyong katotohanang may iba ka." Huminga ako nang malalim. "Ang pinakamasakit ay iyong pinaniwala mo akong mahal mo ako."

Parang may kung anong dumaan sa kanyang mukha. Sakit, Pagsisisi. O baka awa. Pero huli na para doon. Dahil ang pusong minsan niyang iningatan ay siya rin ang sumira.

"Althea, makinig ka muna sa akin—"

"Hindi." Matigas kong sagot. "Pagod na akong makinig."

Nagtagpo ang aming mga mata. At sa pagkakataong iyon, wala na akong nakitang lalaking mahal ko. Ang nakikita ko na lamang ay isang estranghero. Isang lalaking marunong magsinungaling habang nakatingin sa aking mga mata. Isang lalaking kayang sirain ang mga pangarap naming dalawa nang hindi man lang nagdadalawang-isip.

"Congratulations, Cyrus."

Napakunot ang noo niya. "Ano?"

Mapait akong ngumiti. "Nahanap mo na ang taong mas mahalaga kaysa sa akin."

"That's not true!" Mabilis niyang sagot.

Pero ngayon? Wala na akong pakialam. Dahil ang mga salita ay nawalan na ng halaga. Ang katotohanan ay nasa harapan ko na. At hindi iyon kayang baguhin ng kahit anong paliwanag, bahagya akong umatras.