LOGINIsang malaking THANK YOU sa pagbasa at pagsuporta sa istorya ng buhay nina Kerill at Charlene🫶 Umiyak na ba ang lahat? But there's moreeee!! New story coming up very soon... Hanggang sa muli. Maraming salamat! - Miss R
Third person's POVMarami na ang nangyari makalipas ang ilang taon...Sa Pilipinas na binurol ang mga labi ni Kerill at matapos ang isang linggo ay na-criminate na ang abo nito. Naging mahirap ang buhay na wala ang haligi ng tahanan pero dahil sa tulong ng pamilya ni Kerill kay Charlene at sa mga anak nito ay kahit papaano nakayanan ng dalaga ang ilang taong pangungulila sa asawa.Bago rin mamatay si Kerill ay pinaghandaan na nito ang lahat. Mula sa ari-ari an, sa mga mana at sa lahat ng kailangang asikasuhin sa burol nya. Iniwan nya ng malaking yaman hindi lang ang mga anak nya kundi pati na rin si Charlene.Ilang buwan lang ang nakalipas bago mawala si Kerill ay may malaking sorpresa ang yumanig sa mundo ng dalaga. Nalaman nitong dalawang buwan na syang buntis pero hindi nya ito kaagad napansin dahil kumpara sa normal na pagbubuntis ay wala syang sintomas katulad ng pagsusuka at paglaki ng kanyang tyan. Ito lang ay nalaman nya ng minsan syang pumunta sa doctor dahil masama ang kanya
1 Chapter left... are you ready to say goodbye? . . . NEW STORY COMING UP!!
Charlene's POVLumipas ang mga araw, linggo, at halos isang buwan. Hindi pa rin kami nakakauwi sa Pilipinas dahil mas mabuting dito sa Korea gamutin si Kerill. Ang mga bata naman ay pinauwi na muna at pansamantalang nakatira sa lolo at lola nila dahil may pasok pa sila.Matapos ang ilang treatments na ginawa sa katawan niya, kahit papaano ay naging positibo ang resulta.Unti-unti nang lumalakas ang tuhod niya at nakakakain na siya nang kaunti. Lumalaban ang katawan niya sa sakit, kahit alam kong hirap na hirap na ito. Pansamantala, ipinagkatiwala kay Black ang kompanya habang nagpapagaling si Kerill."Ahh," sabi ko habang isusubo sana ang pagkain sa kanya, pero umiling siya."Sige na, please… kailangan mong kumain." Paulit-ulit ko iyong sinasabi, dahil kahit hindi ko aminin, kitang-kita sa katawan niya ang sobrang pagpayat. Hindi na siya gano’n katipuno tulad ng dati—at dahil iyon sa palagi niyang pagsusuka.Napapahinga na lang ako nang malalim tuwing nakikita ko ang mga namumulang pa
Charlene’s POVAlam nila. Alam ng mga bata. Ako lang pala ang walang alam. Para akong mahihimatay sa sakit at takot na nararamdaman ko ngayon.“Lily saw the medical records in his room… t-then she gave them to Wyl and Wency, then to me. We’ve known for quite some time now, Charlene. That’s why we did everything to make him happy… b-b-because… b-b-bec--”Niyakap ko siya dahil alam kong kanina pa niya gustong umiyak. Nang mahagkan ko siya, sa kauna-unahang pagkakataon ay umiyak si Ericka sa balikat ko. Mahigpit ang kapit niya sa akin habang nakasubsob ang mukha sa dibdib ko. Tumutulo ang luha ko habang naririnig ko ang hikbi niya.Kung masakit para sa akin, alam kong mas masakit para sa kanya… para sa kanila.“Charlene, I’m scared…”Hinalikan ko ang noo niya at niyakap pa siya nang mas mahigpit. “Shhh… lalaban ang Daddy niyo. Magpapagamot pa siya. Itutuloy pa natin ang bakasyon at lilibutin ang buong mundo nang magkakasama…” Pinipigilan ko ang humagulhol dahil gusto kong ako ang maging
Charlene's POVAlam naman nating lahat ng kasiyahan ay may kapalit. Alam kong kapag masaya ako ay kapalit nito naman ay kalungkotan at ayaw ko iyong mangyari. Gusto ko ganito lang. Masaya lang. Walang katapusang saya.Umaga na at nauna akong magising kay Kerill. Tumayo ako nang mapansing parang umuulan sa labas. Sa kwarto kasi kung saan kami ngayon ay malaking bintana at puro glass lang iyon kaya kitang-kita ang labas. Lumapit ako at napansing hindi iyon ulan, kundi snow? Namuhay ang excitement sa loob ko.Ito ang kauna-unahang beses na makakakita ako ng snow. Excited akong bumalik sa kama at ginising si Kerill na mahimbing pa rin ang tulog."Adi, gising!" Bulong ko at niyakap ito pero sadyang masarap ang tulog nya. Niyugyog ko sya at nang hindi pa rin ito gumigising ay hinalikan ko na ito sa labi pero nagulat ako dahil bigla nya akong niyakap at sinagot ang halik ko."Good morning, Adi," sabi nya na may pilyong ngiti sa mga labi. Hinampas ko ito at bumangon. "May snow! Sa labas!" Par
Pagpasok sa kwarto ay inis itong napabuga ng hangin. Dala-dala pa nito ang mga pinamili nilang damit at gamit. Inilagay niya ang mga iyon sa kama niya at pagkatapos ay humarap sa full-body mirror sa tabi ng kama. Inis niyang kinuskos ang ketchup na tila nagmantsa na sa suot niyang shorts."Kainis n
Nang kumalma na ito ay lumabas siya ng kuwarto. Pinagtitinginan pa siya ng mga katulong habang nagbubulungan ang mga ito tungkol sa nangyari kanina.“Kawawa naman.”“Sinasabi ko na nga ba.”“Tatagál pa kaya ’yan?”Iilan lang ’yan sa mga naririnig niya sa hallway habang papunta ito sa kusina. Doon n
Maayos ang tulog ni Charlene noong gabing iyon kaya pagmulat niya kinabukasan ay maaliwalas ang pakiramdam niya. Ngayon ay sisimulan na niya ang plano para mapalapit sa mga bata. Hindi man madali, susubukan niya hanggang sa makakaya niya.“Good morning, Ma’am,” bati ng mga katulong na nakakasalubon
Kinagabihan ay muling sinubukan ni Charlene na lapitan ang mga bata—kahit pa sariwa pa sa isip niya ang lahat ng pahirap na naranasan niya mula sa mga ito. Gabi na rin, kaya naisipan niyang dalhan sila ng meryenda habang naglalaro ang mga ito sa kuwarto ni Erica.May dala siyang tatlong basong gata







