تسجيل الدخولIsang malaking THANK YOU sa pagbasa at pagsuporta sa istorya ng buhay nina Kerill at Charlene🫶 Umiyak na ba ang lahat? But there's moreeee!! New story coming up very soon... Hanggang sa muli. Maraming salamat! - Miss R
Third person's POVMarami na ang nangyari makalipas ang ilang taon...Sa Pilipinas na binurol ang mga labi ni Kerill at matapos ang isang linggo ay na-criminate na ang abo nito. Naging mahirap ang buhay na wala ang haligi ng tahanan pero dahil sa tulong ng pamilya ni Kerill kay Charlene at sa mga anak nito ay kahit papaano nakayanan ng dalaga ang ilang taong pangungulila sa asawa.Bago rin mamatay si Kerill ay pinaghandaan na nito ang lahat. Mula sa ari-ari an, sa mga mana at sa lahat ng kailangang asikasuhin sa burol nya. Iniwan nya ng malaking yaman hindi lang ang mga anak nya kundi pati na rin si Charlene.Ilang buwan lang ang nakalipas bago mawala si Kerill ay may malaking sorpresa ang yumanig sa mundo ng dalaga. Nalaman nitong dalawang buwan na syang buntis pero hindi nya ito kaagad napansin dahil kumpara sa normal na pagbubuntis ay wala syang sintomas katulad ng pagsusuka at paglaki ng kanyang tyan. Ito lang ay nalaman nya ng minsan syang pumunta sa doctor dahil masama ang kanya
1 Chapter left... are you ready to say goodbye? . . . NEW STORY COMING UP!!
Charlene's POVLumipas ang mga araw, linggo, at halos isang buwan. Hindi pa rin kami nakakauwi sa Pilipinas dahil mas mabuting dito sa Korea gamutin si Kerill. Ang mga bata naman ay pinauwi na muna at pansamantalang nakatira sa lolo at lola nila dahil may pasok pa sila.Matapos ang ilang treatments na ginawa sa katawan niya, kahit papaano ay naging positibo ang resulta.Unti-unti nang lumalakas ang tuhod niya at nakakakain na siya nang kaunti. Lumalaban ang katawan niya sa sakit, kahit alam kong hirap na hirap na ito. Pansamantala, ipinagkatiwala kay Black ang kompanya habang nagpapagaling si Kerill."Ahh," sabi ko habang isusubo sana ang pagkain sa kanya, pero umiling siya."Sige na, please… kailangan mong kumain." Paulit-ulit ko iyong sinasabi, dahil kahit hindi ko aminin, kitang-kita sa katawan niya ang sobrang pagpayat. Hindi na siya gano’n katipuno tulad ng dati—at dahil iyon sa palagi niyang pagsusuka.Napapahinga na lang ako nang malalim tuwing nakikita ko ang mga namumulang pa
Charlene’s POVAlam nila. Alam ng mga bata. Ako lang pala ang walang alam. Para akong mahihimatay sa sakit at takot na nararamdaman ko ngayon.“Lily saw the medical records in his room… t-then she gave them to Wyl and Wency, then to me. We’ve known for quite some time now, Charlene. That’s why we did everything to make him happy… b-b-because… b-b-bec--”Niyakap ko siya dahil alam kong kanina pa niya gustong umiyak. Nang mahagkan ko siya, sa kauna-unahang pagkakataon ay umiyak si Ericka sa balikat ko. Mahigpit ang kapit niya sa akin habang nakasubsob ang mukha sa dibdib ko. Tumutulo ang luha ko habang naririnig ko ang hikbi niya.Kung masakit para sa akin, alam kong mas masakit para sa kanya… para sa kanila.“Charlene, I’m scared…”Hinalikan ko ang noo niya at niyakap pa siya nang mas mahigpit. “Shhh… lalaban ang Daddy niyo. Magpapagamot pa siya. Itutuloy pa natin ang bakasyon at lilibutin ang buong mundo nang magkakasama…” Pinipigilan ko ang humagulhol dahil gusto kong ako ang maging
Charlene's POVAlam naman nating lahat ng kasiyahan ay may kapalit. Alam kong kapag masaya ako ay kapalit nito naman ay kalungkotan at ayaw ko iyong mangyari. Gusto ko ganito lang. Masaya lang. Walang katapusang saya.Umaga na at nauna akong magising kay Kerill. Tumayo ako nang mapansing parang umuulan sa labas. Sa kwarto kasi kung saan kami ngayon ay malaking bintana at puro glass lang iyon kaya kitang-kita ang labas. Lumapit ako at napansing hindi iyon ulan, kundi snow? Namuhay ang excitement sa loob ko.Ito ang kauna-unahang beses na makakakita ako ng snow. Excited akong bumalik sa kama at ginising si Kerill na mahimbing pa rin ang tulog."Adi, gising!" Bulong ko at niyakap ito pero sadyang masarap ang tulog nya. Niyugyog ko sya at nang hindi pa rin ito gumigising ay hinalikan ko na ito sa labi pero nagulat ako dahil bigla nya akong niyakap at sinagot ang halik ko."Good morning, Adi," sabi nya na may pilyong ngiti sa mga labi. Hinampas ko ito at bumangon. "May snow! Sa labas!" Par
Charlene’s POVHindi ko alam kung ilang beses ko nang sinubukang kausapin si Ericka simula no’ng nangyari sa plaza. Halos iwasan niya ako, sa hallway, sa dining, kahit sa sala. Kapag nararamdaman niyang lalapit ako, kusang umiiwas ito.Pero ayoko namang sumuko. Kasi pinangako ko iyon sa sarili ko.
Kinaumagahan, ako ang sumundo sa mga bata sa school. Wala naman kasi akong ginagawa at nalaman kong maaga ang labasan nila, lalo na sa elementary. Sinundo ko si Lily at tuwang-tuwa ito nang makita ako. Parang hinaplos ang puso ko nang makita siyang mabilis na tumatakbo habang papunta sa akin. Ang l
Pagpasok ko sa kwarto, kaagad akong napahiga sa kama habang pilit na pinipigilan ang sarili kong gumawa ng ingay. Ang OA ko naman ngayon. Bakit parang sobrang sakit kung masaktan? Ano naman kung hindi niya ako gusto? Ano naman kung hinding-hindi niya ako magugustuhan? Ikakamatay ko ba?Gusto kong i
Napamulat ako nang mata nang maramdaman ko ang init ng araw sa aking balat. Pagmulat ko, agad akong nagtaka dahil nasa isang kwartong hindi pamilyar sa akin. Hindi ko pa ito nakikita noon.Nasaan ba ako?Paano ako napunta rito?Pinilig ko ang ulo ko habang pilit na inaalala ang nangyari kagabi. Big







