บททั้งหมดของ Mommy for hire: Breaking the CEO's walls: บทที่ 1 - บทที่ 10

Kakababa lang ng bus na sinasakyan ni Charlene nang tumawag ang kanyang kaibigan na si Sheena, at agad niya itong sinagot."Andyan ka na ba sa Maynila?" excited na tanong ng kaibigan niya."Oo. Kakababa ko nga lang. Teka, nagugutom pa ako. Bibili lang ako ng makakain. Sandali lang."Naglibot ang dalaga sa terminal hanggang sa makakita siya ng nagtitinda ng balut. Bumili siya ng apat na piraso at nagtanong din kung ano ang susunod niyang sasakyan. Palibhasa baguhan pa lamang sa Maynila, hindi pa niya alam ang pasikot-sikot ng lugar. Taga-probinsiya si Charlene at lumuwas lamang siya sa Maynila para makahanap ng mas magandang trabaho, dahil alam niyang limitado ang oportunidad sa probinsya."Ang una mong gawin ay maghanap ka ng matutulugan. Marami namang puwedeng rentahan, kaso dapat maging wais ka rin, kasi kapag nalaman nilang baguhan ka lang, tataasan nila ang bayad sa’yo," paalala ng kaibigan niya."Segi. Maghahanap ako ng kakasya sa budget ko," sagot niya at tumayo na para iligpit

Puro puti ang bumungad sa paningin ni Charlene nang dahan-dahan niyang imulat ang mga mata. Kumurap-kurap siya, pilit inaayos ang paningin, ngunit hindi pamilyar sa kanya ang lugar. Ang mga ilaw sa kisame ay malakas at malamig, nagre-reflect sa makintab na sahig, na tila nagpapadagdag sa pagkahilo niya. Dahil doon, mabilis siyang bumangon—ngunit agad din niyang nasapo ang ulo nang biglang umikot ang mundo sa paligid niya."Aray…" mahina niyang ungol habang napapikit muli, pinipilit pigilan ang pagkahilo.Ilang sandali pa, muli niyang nilibot ang paningin. Isang malinis at tahimik na silid, may amoy ng gamot at antiseptic na bahagyang nakakapangilabot. Nakita niya ang mga medical equipment sa paligid: infusion stand, oxygen tank, at monitor na tahimik na kumikindat ng ilaw. May mga litrato ng anatomy at medical charts na nakasabit sa dingding, na nagbigay sa kanya ng ideya kung nasaan siya. Nasa ospital siya.Ngunit agad ding kumunot ang noo niya. Hindi niya maalala kung paano siya nak

Nadatnan ni Charlene ang sarili na nakaupo sa halata namang mamahaling restaurant. Ang kisame ay may chandelier, at sa gitna ng silid ay may mahinang tunog ng piano na pumupuno sa katahimikan. Hindi niya maitago ang pagkamangha, at hindi niya maiwasang ikumpara ang sarili niyang suot sa elegante at mamahaling damit ng ibang tao."Breath, girl," biro ni Black, na nakangiti sa kanya.Nahihiyang tiningnan ni Charlene si Black. "First time ko kasi sa ganitong kagarbong lugar. Pasensya na," mahina niyang sabi."No need to say sorry. Order ka lang, akong bahala sa'yo," sagot ni Black, sabay kindatan pa ang dalaga. Napangiti si Charlene, at tila bumilis ang tibok ng kanyang puso. Hindi niya akalain na makakasama niya ang iniidolo niya sa ganitong lugar. Sa tingin niya, siya na ang pinaka-maswerteng babae sa buong mundo."Ano pong order nyo, ma’am?" tanong ng waitress habang iniabot ang menu. Ngunit nag-alangan si Charlene; hindi niya mabigkas ang mahahabang pangalan ng mga pagkain. Napagpasy

Kinabukasan ay nagising si Charlene dahil sa mainit na sinag ng araw na tumama sa kanyang mga mata. Hindi niya pala naisara ang bintana kagabi bago matulog. Napabuntong-hininga na lamang siya bago bumangon at pumasok sa banyo. Mabuti na lang at may toothbrush siyang nakita roon, at kumpleto rin ang mga gamit sa loob.Matapos maghilamos at magsipilyo, bumaba na siya. Doon niya naabutan si Kerill na nakaupo sa dulo ng mahabang lamesa. May nakahain na ring masasarap na putahe na agad nagpatakam kay Charlene. Napatingin siya kay Kerill na abalang nagbabasa ng dyaryo habang humihigop ng kape.“Good morning,” mahina niyang bati.Ngunit hindi man lang siya pinansin ng lalaki.Sa halip, binati na lamang niya si Manang Dores na agad namang ngumiti sa kanya. Maya-maya pa ay dumating na ang mga anak ni Kerill—si Erica, ang panganay na nasa Grade 12; ang kambal na sina Wency at Wyl na nasa Grade 10; at ang bunsong si Lily na nasa Grade 6 pa lamang.Nang makita ni Charlene ang mga bata, agad siyan

Kinagabihan ay muling sinubukan ni Charlene na lapitan ang mga bata—kahit pa sariwa pa sa isip niya ang lahat ng pahirap na naranasan niya mula sa mga ito. Gabi na rin, kaya naisipan niyang dalhan sila ng meryenda habang naglalaro ang mga ito sa kuwarto ni Erica.May dala siyang tatlong basong gatas at isang basong apple juice—paborito raw ni Erica, ayon kay Manang Dores. Mayroon din siyang hiniwang mansanas at kahel na nakalagay sa isang malaking tray.Pagdating niya sa pintuan ay huminga muna siya nang malalim bago kumatok.“Come in,” narinig niyang sabi ni Erica.Dahan-dahan siyang pumasok at kaagad na nagbago ang ekspresyon ng mga mukha ng mga bata nang makita siyang siya ang nasa pintuan.“I thought you already ran away?” sarkastikong tanong ni Erica habang nakaupo sa sofa, kaharap ang mga kapatid.Hindi ito pinansin ni Charlene. Tahimik niyang inilapag sa mesa ang dala-dala niyang pagkain.“Alam kong gutom na kayo,” mahinahon niyang sabi. “Kaya dinalhan ko kayo ng makakain.”Wal