My Alpha's Vengeance

แสงอาทิตย์ยามบ่ายอาบไล้ผ่านช่องหน้าต่าง พัดพาละอองฝุ่นสีทองลอยเอื่อยอยู่ในอากาศผ่านเข้ามาในห้องส่วนใน เสิ่นเจียวจื่อเพ่งมองกระจกสำริด ใบหน้าเล็กเนียนละเอียดผัดเพียงแป้งบางเบา เส้นผมดำยาวถูกรวบขึ้นอย่างประณีต เผยต้นคอขาวผ่องราวหยก แลดูสุภาพสมวัย กลีบปากบางยกยิ้มภาพสะท้อนพึงพอใจเล็กน้อย

นางในวันนี้แม้ไร้มารดาก็มิอยากให้ใครว่าได้ว่าเป็นเพียงบุตรหลานตระกูลพ่อค้าผู้ไม่รู้ความ

“แม่นมจี้ ข้าเรียบร้อยดีหรือไม่” น้ำเสียงไม่มั่นใจเล็กน้อย แม่นมที่เลี้ยงกันมาตั้งแต่เล็กส่งยิ้มอ่อนโยน พลางเอ่ยสนับสนุนอย่างเช่นที่เคยเป็นมา

“งดงามยิ่งนักเจ้าค่ะคุณหนูใหญ่ ท่านแม่ทัพเห็นเข้าเป็นต้องชื่นชมแน่นอน”

“เช่นนั้น เราไปพบท่านพ่อกันเถิด” คุณหนูใหญ่ตระกูลแม่ทัพเอ่ยขึ้นอย่างพอใจ

ท่านพ่อของนางออกทัพจับศึกมาหลายปี หลังสงครามสงบพึ่งกลับมาอยู่ที่เรือนได้ไม่ถึงครึ่งปี ทว่าท่านพ่อยังรักและห่วงใยนางไม่เสื่อมคลาย ทั้งยังตามใจไม่สิ้นสุด

‘เจียวเจียว อย่าได้หลั่งน้ำตาเลย ตราบใดที่บิดายังมีลมหายใจอยู่ ย่อมไม่มีผู้ใดกล้ารังแกเจ้าได้’ คำมั่นที่เอ่ยขึ้นในวันงานศพของมารดา ราวกับยังดังก้องสะท้อนอยู่ข้างหูมิรู้เลือน

แม้มารดาของนางจะเป็นเพียงบุตรีตระกูลพ่อค้า แล้วอย่างไรเล่า ในสายตาของท่านพ่อ นางกับมารดากลับได้รับความรักและความเอ็นดู มากกว่าแม่รองผู้เป็นถึงบุตรีแห่งตระกูลบัณฑิตเสียอีก

บรรยากาศภายในโถงบรรพชนค่อนข้างเรียบง่าย ซึ่งในฤดูใบไม้ผลิปีนี้ มิใช่เพียงตระกูลเสิ่นเท่านั้นที่มีบุตรหลานจากทั้งบ้านหลักและบ้านรองเข้าพิธีปักปิ่นในปีเดียวกัน

เนื่องจากสงครามครั้งใหญ่ในรอบหลายสิบปีเพิ่งยุติลงฮ่องเต้พระองค์ใหม่จึงมีพระราชโองการขอความร่วมมือจากขุนนางทั่วแคว้นให้งดหรืออย่างน้อยก็ลดความฟุ่มเฟือยของพิธีกรรมทั้งหลาย เพื่อแสดงความอาลัยและฟื้นฟูแผ่นดิน

จวนแม่ทัพเสิ่นย่อมน้อมรับพระบัญชาอย่างมิอาจบกพร่อง บรรดาลูกหลานบุตรีจวนแม่ทัพที่ต้องทำพิธีในปีนี้จึงได้จัดพิธีปักปิ่นพร้อมกัน

แน่ละ ย่อมมีหลายคนไม่พอใจ

โดยเฉพาะท่านฮูหยินผู้เฒ่าสำหรับนางแล้วพิธีกรรมข้ามผ่านวัยเด็กย่อมเป็นพิธีสำคัญ เมื่อเบื้องบนขอมาย่อมไม่อาจไม่ปฏิบัติ ทว่าในความคิดของตนนั้นทำไมถึงไม่จัดในวันเกิดของเหมยจื่อ แม้เหมยจื่อจะเกิดแก่อี๋เหนียน แต่อี๋เหนียนเองเป็นถึงบุตรีอาจารย์รัชทายาท ซึ่งสถานะปัจจุบันของอี๋เหนียนเองยังเลื่อนขึ้นเป็นภรรยาเอก ใยยังยึดโยงไปยังบุตรีภรรยาเอกคนก่อน

ครั้นนางผู้นั้นล้มป่วยจนสิ้นใจ ฮุหยินผู้เฒ่าเคยคิดว่าบุตรชายจะรู้สำนึกเสียที ผู้ใดเล่าจะคาดคิด เขากลับเทใจมอบความรักทั้งปวงให้แก่บุตรสาวผู้มีสายเลือดต่ำต้อยน่ารังเกียจ แม้แต่งานปักปิ่น เดิมควรจัดในวันคล้ายวันเกิดของเหมยจื่อในอีกสองเดือนข้างหน้า เขากลับดันทุรังเลื่อนงานมาจัดรวมกับวันเกิดของเจียวจื่อเสียเช่นนี้ ช่างน่าขันยิ่งนัก

ยามสตรีวัยแรกรุ่นในอาภรณ์สีเขียวอ่อนเยื้องย่างก้าวเข้ามา ฮูหยินผู้เฒ่ากลับสะบัดหน้าหนี แทบมิอยากรับการคารวะแม้เพียงครึ่งพิธี ความรังเกียจในดวงตาคู่นั้น มิได้ต่างไปจากที่ท่านเคยมอบให้มารดาของเด็กสาวผู้นั้นเลยแม้แต่น้อย

ทว่าฮูหยินกลับลืมไปเสียสนิท ว่าจวนแม่ทัพซึ่งยืนหยัดมาจนถึงทุกวันนี้ ล้วนตั้งอยู่บนสินเดิมของสตรีที่ตนรังเกียจ

แม้กระทั่งเงินค่ายาซึ่งต้องจ่ายเป็นประจำทุกเดือน ก็ยังมาจากทรัพย์สินของผู้ที่ล้มตายไปแล้วผู้นั้น

เสิ่นเจียวจื่อเพียงลอบยิ้มอย่างขมขื่น

ท่านย่าไม่เคยรักนางเลยในสายตาของท่าน ไม่ว่านางจะทำดีเพียงใด ก็ไม่มีวันเทียบเท่าน้องรองได้

แต่แล้วอย่างไรเล่า

หากมัวแบกรับความคิดของผู้ที่ไม่เคยมีใจรักมาใส่ตนเอง นั่นมิใช่ความโง่งมเสียยิ่งกว่าหรือ