Kabanata 5

Pagkatapos ng trabaho, pinulot ko na ang mga gamit ko. Kailangan kong umuwi ng maaga dahil gagawin ko na yung design na hinihingi ni Escalante para wala na siyang masabi.

 Bwesit na bwesit ako sa kaniya kanina pa.

Papalapit na ako sa elevator nang tumunog ang phone ko at tumatawag si Marky.

“Hello?”

“Babe? Pauwi ka na? Nasa parking lot na ako.”

Natigilan ako. “Huh? Bakit?”

“Anong bakit? Sinusundo ka. Nagpareserve na ako sa isang resto.”

“Hala.”

“Bakit? Nakauwi ka na ba? Puntahan nalang kita sa apartment mo.”

Tumingin ako sa orasan ko. Yeah, sinabi ko nga sa sarili ko kanina na magdidinner nalang kami pero hindi natuloy dahil sa biglaang pagdating ni Escalante. At mabuti nalang hindi ko siya naaya kasi hindi ako pwede ngayon dahil naghahabol ako ng oras.

“Marky, kasi ano… hindi ako pwede.”

“Why?” rinig ko na ang pagkairita sa boses niya.

“Marami kasi akong gagawin. Kanina, pinagalitan ako ng boss ko. Naghahanap na kasi siya ng bagong design sa amin.”

Nakita ko sa phone ko na 2% nalang ang batt health niya at any moment ay mamam@tay na ito.

“Pwede mo naman yang gawin mamaya e. Magdinner na muna tayo saka ka magtrabaho.”

“Hindi talaga pwede, Marky. Babawi nalang ako sa susunod.”

“Mas mahalaga pa ba ang trabaho mo kesa sa akin?”

Dali-dali akong pumunta ng elevator pero sa kasamaang palad nabitawan ko ang ilang papeles na hawak ko.

“Huh? Hindi naman sa ganoon. Yung boss ko kasi demonyo. Hindi pwedeng ipagpaliban ang gusto niya.”

“Puro ka nalang boss mo, Vida. Nauubusan ka na ng oras sa akin.”

Kumunot ang noo ko habang nagpupulot ng gamit. Siya nga kapag busy siya e hindi ko naman siya sinusumbatan.

“Marky naman. Kung sana lang biniyayaan kami ng boss na mala-anghel sa kabaitan, hindi sana parang impyerno ang buhay namin.” Nang maalala ko na naman yung nangyari sa office kanina, bumabalik na naman ang init ng ulo ko.

“Kainis talaga kasi ang Escalante na yun. Sana mamaya hindi siya matunawan sa kinakain niya.” Bulong ko pa at nang mapulot ko lahat ng gamit, tumayo ako pero…

“Ay kabayo!” Napasigaw ako sa gulat nang makita si Escalante na nakakunot ang noo sa akin.

Parang gusto ko nalang maglaho bigla. Narinig ba niya ang pinagsasabi ko sa kaniya?

Tinaasan niya ako ng kilay at si sir Dane naman sa likuran e tinatawanan ako. Patay na. Nakikita ko na ang mangyayari sa akin bukas.

Mukhang mawawalan na ako ng trabaho nito.

Gusto ko sanang bawiin ang sinabi ko pero bumukas na ang elevator sa gilid namin, at pumasok na sila ni sir Dane…

Kinagat ko muna ang labi ko sa kaba at pumasok na rin. May mga empleyado pa ang pumasok kaya hindi ako makasorry. Tapos natutulak pa nila kami hanggang sa napadpad kami sa likuran at nagdikit ang balikat namin ni Escalante.

Ang lamig na ng pawis ko dahil sa kaba. Hindi ko na rin maigalaw ang kamay ko dahil wala ng space. Talagang dikit na dikit kami na ultimo hangin ay mahihiyang dumaan sa gitna namin.

Sinasabi ko nalang sa sarili ko na maghintay pero para akong tinakasan ng bait nang maramdaman ko ang daliri niya sa ibaba na pinaglalaruan ang daliri ko.

Agad akong napalingon sa kaniya at nakita ko siyang nakapikit lang na para bang wala siyang ginagawang kakaiba.

Sinubukan kong bawiin ang kamay ko pero mabilis niya itong hinuli at pinagsiklop. Nagpanic ako dahil baka mamaya may makakita. Marami pa namang mga tao ang narito.

Kahit na sinubukan kong kunin ang kamay ko, ayaw niya pa ring bitawan. Kung may tao lang na lilingon sa amin, tiyak na maiissue kami nito.

Nang makarating kami sa ground floor at naglabasan ang mga empleyado, buong lakas kong kinuha ang kamay kong hawak niya.

“Vida, hatid ka na namin.” Sabi ni sir Dane nang makalabas kami ng elevator.

Nang mapatingin ako kay Escalante, nakita ko siyang nakatitig sa akin. Kanina lang, nag-aaway kami sa office niya kaya hindi ko masisisi ang sarili ko kung banas na banas ako sa kaniya ngayon.

Saka hindi ako sasama dahil nasa labas si Marky. Baka mangyari ulit yung nangyari sa parking lot kaninang umaga.

“S-Salamat sir Dane. Pero kasi ano, nakalimutan ko, may trabaho pa pala akong nakalimutang gawin. Sige po, balik lang muna ako sa office ko.”

Hindi ko na sila hinintay na makasagot. Sumakay ulit ako ng elevator at bumalik ng office. Nang tignan ko ang phone ko, nakap@tay na.

Siguro kung hindi ako bababa ay aalis na rin si Marky. Wala rin ako sa mood makipagdate sa kaniya ngayon e.

Dito ko nalang sa office pinagpatuloy ang trabaho ko. Ako lang ang mag-isang dahil nakauwi na ang lahat. At mukhang napasarap ang pagdidesign ko dahil nang tumingin ako sa oras, malapit ng mag alas-dose ng madaling araw.

“Hala! Patay!”

Dali-dali akong sumakay ng elevator pababa pero natigilan ako nang makita na lock na ang company building.

“Guard!!! May tao pa diyan sa labas? May naiwan pa po sa loob!”

Pero kahit na anong sigaw ko, walang nagbubukas. Kinuha ko ang phone ko at halos mapamura ako nang maalala na wala ng battery ito. Wala akong charger, wala akong power bank na dala.

Naiiyak ako sa katangahan ko. Napaupo ako sa sahig. Takot akong maiwan mag-isa. Ayokong matrap sa malaking building na ito na mag-isa lang ako.

Habang nakayuko ang ulo ko sa sahig, may jacket na nagpatong sa balikat ko na ikinagulat ko. Nang magtaas ako ng tingin, nakita ko si Escalante.

Para akong nabuhayan nang makita ko siya. Ni hindi ko na napigilan ang luha ko kahit pa pagalitan niya ako. I felt relieved by his presence. Akala ko talaga ay ako lang ang natrap sa building.

Tinitigan niya ako at agad niyang inabot ang pisngi ko para punasan ang luha sa mga mata ko.

“Shh… It’s alright. I’m here.”

Sabi niya na para bang ina-assure niya na hindi ko na kailangang matakot kasi narito na siya.