Kabanata 6

Ngayon pa ako nahiya sa ginawa ko. Talagang niyakap ko pa si Escalante sa takot kanina.  Ngayon, nasa president’s office kami. Nakita kong binaba niya ang phone niya.

“Nakapatay ang cellphone ni Dane.” Sabi niya dahilan kung bakit nanlaki ang mata ko.

“Kung ganoon sir, matatrap tayo dito buong magdamag?”

“Yeah. Kung labag sa loob mo, may pwede pa naman akong tawagan pero malalaman nilang magkasama tayo.” Nakangising saad niya.

Napahinto ako. Kung may makakita sa amin na magkasama kami ni Escalante dito, tiyak akong iba ang iisipin ng iba. Ayaw kong mangyari yun dahil tiyak akong magugulo ang mundo ko dito.

Itinikom ko nalang ang labi ko at tahimik na umupo. Nakita ko siyang naglakad palapit sa tabi ko. Binigay niya sa akin ang tissue na kinuha niya sa table niya. Aanhin ko naman to?

Alam kong natrap ako sa building dahil hindi ko napansin ang oras pero bakit nandito pa siya? Akala ko ay nakauwi na siya.

“I had to finish a report kaya nandito pa ako.” Masungit na sabi niya.

Nanlaki ang mata ko. Paano nalaman ang tanong sa isipan ko?

“I can see it in your face.”

Sabi ko nga. Napatingin ako sa labas ng bintana. Tanaw na tanaw namin ang kalangitan lalo na ang mga bituin na nagkikislapan pa sa langit.

“Are you hungry?”

“No sir.”

“Thirsty?”

“Hindi rin po.”

Ramdam kong bumaling siya sa akin. Hindi talaga ako tumingin sa kaniya. I find it weird na nasa tabi ko siya at ang hinahon ng boses niya. Mas sanay ako sa Escalante na masama ang ugali at panay sigaw.

Sa tingin ko tuloy ay may masama siyang binabalak.

“Can you stop addressing me like I’m a 70-year-old man?”

Hindi pa nga kami nagtatagal ng tatlumpung minuto, lumalabas na ang sungay niya.

“I keep things professional…SIR.” Pinagdiinan ko ang sir nang sa ganoon, pumasok sa kukote niya na hindi ako easy to get. Hindi porke’t pinakitaan niya ako ng mabuti e bibigay na ako.

I won’t fall for his schemes.

His eyes softens as he moves a little bit closer. Biglang nanuyo ang lalamunan ko sa ginawa niya.

“Look, I’m sorry for what I did earlier. I shouldn’t push you. I’m being unreasonable when I’m mad.”

Tumingin ako sa kaniya, salubong ang kilay.

“Yes sir, you’re being unreasonable kaya tigilan mo ng kakasabi na gusto mo ko maging asawa.”

“Bakit parang galit na galit ka sa ideyang maging asawa ko? Ano sa katangian ko ang ayaw mo?”

Tumingin ako sa kaniya. Ayoko sa kaniya kasi arogante siya, walang modo, at namamahiya siya ng mga tao sa harapan ng iba na para bang walang puso ang mga ito.

Ayoko sa kaniya kasi…. ano…

Natigilan ako dahil sa paninitig ko, una kong napansin ang mata niya. Hindi pala itim ang kulay nito? Light brown.

Tapos ang haba ng pilik mata. Para siyang nagpa-eyelashes extension sa haba.

Matangos rin ang ilong at ang pula ng labi.

Wait Vida!

Agad akong napabaling sa harapan at parang gusto kong sapukin ang ulo ko sa martilyo. Anong sinabi ko kanina? Hindi ba dapat laitin siya kasi iyon ang mga katangian na ayaw ko?

Bakit ang ending, pinuri ko pa ang Escalanteng ito? Kailangan ko ng magpacheck up sa doctor.

“Bakit hindi ka makasagot? Do you really hate me that much?”

No. Minsan na akong tumingala sa kaniya dahil sa galing niya. Ang kumpanya ang dream company na gusto kong pagtrabahuan pero matapos ang tatlong buwan na nagtatrabaho ako bilang fashion designer, nakita ko ang totoong ugali niya.

I am so disappointed lalo na no’ng tinapon niya basta-basta ang mga designs na ayaw niya. Hindi niya alam na ang bawat design ay mahalaga sa aming mga designer.

“Sir, tumigil ka na. I know that you hate me.” Siguro tinitesting niya lang ako kung anong klase ba ako na babae.

He sighs heavily, running a hand through his hair. “I don’t hate you. I could never hate you,” he said as his voice tinged with frustrations.

“Never hate me? Ilang beses mo na akong pinahiya sa maraming tao? You even threw my design and said that it was a trash.”

Dahan-dahan siyang napailing. “I have my reasons. But it doesn’t matter now. Kaya kitang tratuhin na reyna.”

Agad kong tinaas ang kamay ko para senyasan siyang tumigil na siya.

“Sir, please stop. I don’t want to be your victim. Hindi ako gagaya sa ibang babae mo. Hindi ako pangkama lang sir. Yung nangyari sa atin, hindi iyon dahilan para maging asawa mo. One-night stand lang yun.”

Nagbago ang expression sa mukha niya. Pero wala akong pakialam kung magalit man siya. I said what I said.

Sinong tanga ang maniniwala sa kaniya? Imposibleng overnight ay magbabago ang pakikitungo niya sakin at maging mabait nalang bigla. Napaka-impossible talaga. Kahit kailan, hindi ako papayag na maging babae niya.

“Ganyan ba talaga ang tingin mo sa pagkatao ko? You judge because of those models na nalink sa akin?”

Nakagat ko ang labi ko.

He stands abruptly, facing the window as his voice tightens with emotion. “I know I messed up. But you’re too much. You judge me because of those baseless rumors.”

Para akong nakonsensya lalo’t rinig ko ang sakit sa boses niya. Sobra na ba ako?

Akala ko ay titigilan na niya ako pero nang bumaling siya sa akin, nagulat ako nang mag-iba bigla ang mukha niya. Nang maglakad siya palapit sa akin, bigla akong napalunok. Napatayo na ako sa sofa at aalis na sana nang hawakan niya ang palapulsuhan ko at agad niya akong itulak paupo sa mesa.

Nanlalaki ang mata ko at ang lakas ng kabog sa dibdib ko.

“S-Sir, a-ano ba? S-Sinabi ko ng t-tigilan mo ko. Hindi ako magpapakasal sayo dahil may boyfriend ako.”

Mas lalo akong nagulat nang bigla niyang ilapit ang ulo niya sakin. Halos mapamura ako nang makitang ilang dangkal nalang ang layo ng mukha namin sa isa’t-isa.

Kitang-kita ko ang madilim na mukha niya at igting na panga. “I screwed up, Vida… And worst? I can’t stop thinking that night, especially when I’m pumping your tight pvssy habang ikaw ay sinisigaw ang pangalan ko.”