Laced Beneath His Billion Desires

"Ma’am, saan po yung interview room para sa Sovereign Seduction hiring?"

Halos manginig yung boses ko habang tanong sa receptionist. Sobrang aga ko, mga forty-five minutes pa bago yung slot ko, pero gusto ko talagang mauna. First time kasing magkakaroon ng open call for local lingerie designer sa isang global brand—at mismong si Renzo Valderama ang personal na magpi-pick. Sovereign Seduction. Pangalan pa lang, alam mo na luxury, seduction, at milyon-milyong piso ang involved.

The receptionist smiled politely, pointed to the glass elevator. "Floor 42, Miss Reyes. Diretso po sa left paglabas niyo, may signage na 'Private Suite B'. Good luck po."

Nanginginig yung kamay ko habang pinipindot yung button. Sa loob ng elevator, ini-check ko ulit yung folder ko—resume, portfolio, at yung limang pinaka-best na sketches ko ng lingerie designs. Yung isa, may intricate lace overlay na inspired sa sampaguita vines, pero modern twist with sheer panels. Yung isa pa, bondage-inspired harness bra na may detachable chains—classy, hindi cheap. Pinag-isipan ko 'to nang maraming gabi habang nag-aalaga kay Mommy Edith. Para dito. Para makapagbigay ng mas magandang buhay sa amin ni Diane.

Pagbukas ng pinto sa Floor 42, diretso akong sumunod sa signage. Tahimik yung hallway. Parang hindi opisina—parang high-end hotel suite. Yung pinto ng Private Suite B, matte black, gold lettering. Kumatok ako lightly.

"Come in."

Yun yung boses. Malalim. May authority na kahit isang salita lang, parang sumasakop na sa buong kwarto.

Binuksan ko yung pinto.

At biglang tumigil yung mundo.

Nakaupo si Renzo Valderama sa gitna ng malaking L-shaped couch, legs spread casually, one arm sa backrest, phone sa kamay pero hindi siya tumitingin doon. Diretso yung tingin niya sa akin. Yung mukha na lagi kong nakikita sa ads, sa magazine covers, sa trending videos—nasa harap ko na, real, mas matalim pa sa litrato.

Tumayo siya. Hindi mabilis, pero purposeful. "Ikaw ba yung aplikante?"

Tumango ako, pero parang robot. "Opo... Bianca Reyes po."

Inabot ko yung folder. Halos mabitawan ko sa sobrang kaba. Kinuha niya, binuksan, binasa yung unang page.

"Twenty-two." Parang sinabi lang niya yung edad ko para i-judge. "Fresh grad?"

"Opo. Pero may independent projects na po ako—"

Hindi niya ako pinatapos. Tinikom niya yung folder, itinapon sa coffee table. "Take off your clothes."

Parang binagsakan ako ng yelo. "Po?"

Tumingin siya sa akin na parang wala lang. "You heard me. Strip."

Napaatras ako ng isang hakbang. "Sir... designer po ako. Hindi po model. May dala po akong sketches—"

"I know what you are." Lumapit siya. Yung distansya namin nawala sa ilang segundo. "And I know what this brand sells. Lingerie. Intimates. Toys. If you can't understand the product on your own body, how can you design for it?"

Nanginginig na yung tuhod ko. "Pero sir, hindi po ganun yung—"

Bigla niyang hinawakan yung braso ko. Hindi malakas, pero firm. Hinila niya ako palapit sa couch. "Sit."

Hindi ko na napigilan. Natulak niya ako pababa. Bago ko maitulak pabalik, may narinig akong metallic click. Yung kaliwa kong kamay—naka-cuff na sa metal loop sa likod ng couch. Sinubukan kong hilahin—solid.

"Sir! Ano po 'to?!" sigaw ko na, pero lumabas na parang hikbi.

Tumingin siya sa akin mula sa itaas. "Live fitting. Real-time feedback. That's how we do things here."

Lumakad siya papunta sa side table. Doon nakahilera yung mga bagay na hindi ko agad ma-recognize noon sa takot—pero ngayon malinaw na. Black silicone plug na may gem base, vibrating bullet na may app connector, edible body paint sa squeeze bottle, leather wrist cuffs, at isang remote na mukhang pang-control ng lahat.

Pinulot niya yung vibrating bullet. Pinindot niya yung button—low hum lang, pero sapat para ma-realize ko kung gaano kalapit 'to sa katotohanan.

Hindi ko na napigilan yung luha. "Please... sir... bitawan n'yo na po ako. Hindi po ako pumirma para dito."

Lumuhod siya sa harap ko. Hinawakan niya yung baba ko, pinilit akong tumingin. "You signed the NDA. You knew the nature of the company. Don't act surprised now."

"Narinig ko po yung balita tungkol sa inyo," sagot ko, kahit halos hindi na lumalabas yung salita. "Pero hindi ko inexpect na ganito po kayo... kasamaan."

Ngumiti siya—ngiti na parang natutuwa siya sa sinabi ko. "Kasamaan? Hindi pa nga tayo nagsisimula, Bianca."

Hinila niya pababa yung zipper ng hoodie ko. Exposed na yung sports bra ko. Napapikit ako nang mahigpit. Hindi ko kayang tingnan kung paano niya ako tinitingnan.

Tapos... katok.

Tatlong beses. Malakas.

Natigilan si Renzo. Yung kamay niya nasa baywang ko pa, pero hindi na gumagalaw.

"Sir Valderama?" babaeng boses mula sa labas. "Andito na po si Mia. Yung hinire natin para sa product test. Ready na po siya sa adjacent room."

Silence.

Renzo exhaled sharply. Tumayo siya, inayos yung sleeves ng dress shirt niya, at naglakad patungo sa pinto. Binuksan niya ng konting butas lang.

"Rida, cancel the session. Tell Mia I'll reschedule."

"Sir? Pero—"

"I said cancel." Sinara niya nang mahigpit.

Narinig ko pa yung mahinang pagmamaktol sa labas. "Pero sir naman... excited pa naman ako makita kayo—"

Hindi na natuloy yung sinabi dahil tuluyang sinara ni Renzo.

Pagbaling niya sa akin, nakaupo pa rin ako doon—naka-cuff, half-undressed, luha sa pisngi, pero galit na rin. Galit na sobra.

Tumingin siya sa akin nang matagal. Parang may nagbago sa ekspresyon niya. Hindi na puro kontrol. May curiosity. May something darker.

"You..." sabi niya habang bumabalik sa harap ko. Yumuko siya ulit. Malapit na halos magdikit yung ilong namin. "You're shaking. But you're not screaming for help. Bakit?"

Kumunot yung noo ko. "Kasi po... alam kong walang makikinig kahit sumigaw ako rito."

Tumawa siya ng mahina—first real laugh ko narinig sa kanya. Pero hindi masaya. Dangerous.

"Smart girl." Hinaplos niya yung pisngi ko gamit yung likod ng daliri niya. "I like that."

Napaatras yung ulo ko. "Huwag n'yo po akong hawakan."

Pero hindi niya inalis yung kamay. Sa halip, hinawakan niya yung leeg ko—hindi pisilin, pero sapat para maramdaman ko yung pulso niya laban sa pulso ko.

"Bianca Reyes," bulong niya, parang sinusubukan yung pangalan ko sa bibig niya. "Bakit pakiramdam ko ikaw yung hinintay ko?"

Nanginginig na naman ako. Pero hindi na puro takot. May halo na ng galit, ng hiya, at ng... something na ayaw kong aminin.

"Bitawan mo na 'ko," sabi ko, pero lumabas na parang hamon.

Tumingin siya sa labi ko. Then back to my eyes.

"Not until you say yes," sagot niya, boses na parang pangako ng impyerno at langit sabay. "Or until you beg me to stop... and mean it."