Mag-log in
Mabilis ang tibok ng puso ni Amora habang nakaupo siya sa tabi ng binata, ang mga daliri ay nanginginig habang nakatingin sa labas ng mansyon.
Nasaan na kaya siya? Sinulyapan niya ang orasan sa ikasampung pagkakataon. It was nearly midnight. Late na naman si Beau. Lately, he’d been coming home later and later, and each time he did, the distance between them grew more unbearable. Alam niyang may mali, but she didn’t know how to fix it. Maybe tonight, maybe after what she had to tell him, things would change. Bahagyang napapikit si Amora habang iniisip ang lalaki. She remember his eyes. Parang palaging may tinatago. His skin that was so fair, almost unnaturally smooth, with not a single imperfection. His pointed nose, and those perfectly sculpted, thin lips… Mga labi na noon, nung bago pa lang sila, would kiss her with such tenderness. Now, they were cold and distant. Parang hindi niya kayang mabuhay nang wala siya. For him, gagawin niya ang lahat para lang hindi siya nito iwan. She’d crossed lines she never imagined she would just to keep him. Pero ngayon, naiisip niyang nagawa na niya ang lahat, pero parang kulang pa rin. Something was always missing, no matter how hard she tried to hold on to him. Binalik ni Amora ang tingin sa bintana habang nakatanaw sa kaniyang repleksyon. She saw her eyes, hollow with exhaustion, ang mga luha ay nag babantang bumagsak sa kaniyang mga mata. How did they get here? Tahimik niyang sinundan ng daliri ang hubog ng kaniyang mukha sa salamin. They used to be so happy, so in love. At least, that’s what she wanted to believe. Bigla siyang napahinto sa naiisip nang bumukas ang p***o. Napigilan ang paghinga nang makita ang pumasok. Beau walked in, his tall, broad frame casting long shadows across the dimly lit of the living room. Nakagat niya ang kaniyang labi nang tumayo siya sa kaniyang inuupuan. “Beau…” Nanginginig ang boses niya, as if even saying his name might shatter her. “We need to talk.” She could barely get the words out. Hindi man lang tumingin sa kaniya ang asawa. Nilagpasan siya nito na tila ba hindi siya nito nakita. His fingers moved to unbutton his coat. “What is it this time, Amora?” The indifference in his voice hit her like a slap. Napalunok si Amora sa lamig ng boses ng kaniyang asawa. Ngunit hindi nito mapipigilan ang dapat sabihin ngayong gabi. Maybe this would change things between her and him. “I’m pregnant,” sabi ni Amora na parang bulong na lang sa sobrang hina. Her heart pounded with anticipation. Tinitigan niya si Beau, her eyes searching his face for any sign of emotion. Relief, joy, surprise. kahit ano. Basta may maramdaman ito. But there was nothing. Beau only stopped unbuttoning his coat. His eyes, cold and sharp, finally met hers. And in that moment, her heart sank. The look on his face wasn’t one of happiness or excitement. Instead, it was filled with something much worse. Disgust. “That’s not my child, you need to get rid of it.” sabi nito, his voice is hard. Kumalabog ang dibdib ni Amora sa narinig. Hindi niya ito ineexoect na mang gagaling sa asawa. Sinubukan niyang humakbang papalapit sa kaniya but he stepped back. “No, Beau… Please… It’s yours. Sa’yo ’to.” Nanginginig ang boses niya, tears threatening to spill over. Humakbang siya patungo rito, desperation clawing at her chest. “I swear, I would never—” Pero nanliit ang mga mata ni Beau, his lips curling into something cruel and unfamiliar. It was as if she were looking at a stranger. “Wag mo akong gawing tanga, Amora! Alam kong hindi sa akin ’yan. How long have you been seeing him?” Nanghina ang mga tuhod ni Amora until she dropped to the floor, gripping the hem of his pants. “Please, Beau,” humahagulgol na siya, her tears falling freely now. “There’s no one else. Ikaw lang, ikaw lang… This is our baby.” Umiling si Beau. His expression was unreadable and cold. “Stop lying,” sabi nito, his voice devoid of any warmth. “You disgust me.” Those words cut deeper than anything he’d ever said to her. “Beau…” Sinubukan niyang abutin ito, nanginginig ang kaniyang boses dahil sa sunod sunod na pag hinga dahil sa pag sikip ng kaniyang dibdib. “Please, don’t do this. Mahal kita.” She begged. But instead of softening, Beau’s eyes only grew colder. “I’m filing for divorce,” sabi nito, his tone final, tila matagal niya na itong plano. “I’m not going to raise another man’s child.” Amora doesn't understand, bakit sila humantong sa ganito? “Please, Beau…” Pagmamakaawa niya, clutching at his legs. “Don’t leave me. Ayusin natin ’to… please!” Pero hindi natinag si Beau. He didn’t move. He just simply looked down at her, his face devoid of emotion. “Get up, Amora,” sabi nito, his voice hollow. “This marriage is over.”Umalingawngaw ang malakas na tunog sa tahimik na hallway.Napatigil si Beau, bahagyang nakatagilid ang mukha sa lakas ng pagkakasampal sa kaniya. Kumikirot ang kaliwang pisngi niya, mainit at namumula, habang unti-unting bumabalik sa kaniya ang nangyari. Dahan-dahan niyang ibinalik ang tingin kay Amora.Nakataas ang baba nito, diretso ang tayo, at nakatitig nang walang kakurap-kurap sa mga mata niya. Wala ang nangingilid na luha. Wala ang nanginginig na labi na dati niyang nakikita tuwing nagtatalo sila, ang mga pagkakataong mas pipiliin pa nitong humingi ng tawad kahit hindi nito kasalanan huwag lang masira ang gabi nila.“Did you just slap me?” bumaba ang boses ni Beau, halos pabulong pero matalim.Hindi umatras si Amora. Itinago niya sa likod ng laylayan ng kaniyang dress ang nanginginig na mga kamay at humugot ng malalim na hininga.“Yes. And I’d do it again if you ever talk about my child like that.”Nagsalubong ang mga kilay ni Beau. Humakbang siya palapit, pilit ginagamit ang t
The grand ballroom of Astoria Hotel was filled with business executives, prominent families, and familiar faces from the city. Abala ang mga bisita sa kani-kanilang usapan habang hinihintay ang anunsiyo ng Montgomery Group.Among them was Beau Yvan Lincoln, dressed in a black tuxedo. Nakatayo siya sa tabi ni Chloe Saadvera, who was wearing an emerald green gown. Ilang beses na siyang kinausap ni Chloe mula nang dumating sila, ngunit hindi gaanong nakikisali si Beau sa mga sinasabi nito.“Beau, your mother said the event is important for the company. We should at least stay until the program ends,” ani Chloe habang bahagyang inaayos ang pagkakahawak sa braso niya.Tumango lamang si Beau. Hindi naman talaga siya interesado sa ganitong mga pagtitipon, pero kailangan niyang dumalo bilang isa sa mga inimbitahang panauhin.Simula nang dumating sila, hindi mapakali ang pakiramdam niya. Hindi niya alam kung bakit, pero ilang beses na siyang napatingin sa orasan.“Ladies and gentlemen, may we
Matigas ang pagtanggi ni Amora sa alok ni Vance. Nagpapasalamat siya rito, pero alam niyang hindi solusyon ang tumakas sa ibang bansa. Ayaw na niyang umasa sa yaman ng iba. Noong pinili niya si Beau, tinalikuran niya ang pamilya at iniwan ang lahat para maging asawa nito. Sa huli, siya rin ang naiwan nang walang-wala. Wala na siyang matakbuhan."Salamat, Vance, pero hindi ko kayang gawin 'yan," mahinang sabi ni Amora habang pinupunasan ang luha sa kaniyang pisngi. "I've spent years trying to fit into Beau's world. Ngayong wala na siya sa buhay ko, it's time I go back to my own."Napatingin si Clara sa kaniya, halatang nagulat. "Amora... ibig mong sabihin?""Oo, Clara. I'm going back to the Montgomerys," sagot niya.The Montgomerys were among the most influential families in the country. Mariing tinutulan ni Robert ang pagpapakasal ni Amora kay Beau, na noon ay pilit na ibinabangon ang Lincoln Group. Ngunit pinili pa rin ni Amora si Beau. Iniwan niya ang mansiyon at ilang taon silang h
Hindi nagtagal matapos ibaba ni Clara ang telepono noong gabing iyon, isang pamilyar na tunog ng humaharurot na sasakyan ang bumasag sa katahimikan ng kalsada sa tapat ng maliit at lumang apartment.Halos pasugod na pumasok si Vance sa silid, bakas sa kaniyang mukha ang matinding galit. Ngunit nang makita niya si Amora na nakaupo sa sofa, agad na napalitan ng pag-aalala ang kaniyang ekspresyon."Amora..." mahinang tawag niya.Lumapit siya at lumuhod sa harapan nito, marahang hinawakan ang nanginginig nitong mga kamay."What happened? Bakit hinayaan niyang mangyari ito sa iyo?"Yumuko si Amora, pilit na itinatago ang namumugto niyang mga mata. "Vance, please... huwag mo akong tingnan nang ganyan. You shouldn't be here.""F*ck that, Amora! I don't care about what anyone thinks," mariing sagot niya. "Sabihin no sa akin ang lahat."Lumipas ang ilang linggo mula nang gabing iyon. Sa kabila ng pagsisikap ni Clara na ilayo si Amora sa mga balitang may kaugnayan sa dating asawa, hindi pa rin
Ilang araw na ang lumipas mula nang umalis si Amora sa mansiyon. Pansamantala siyang nakikitira sa bahay ni Clara, ngunit hindi pa rin siya sanay na gumising nang wala si Beau sa tabi niya.Maaga siyang nagising nang umagang iyon. Ilang sandali siyang nakahiga habang nakatitig sa kisame ng silid na pansamantala niyang tinutuluyan.Wala na ang pagbati ni Beau tuwing umaga. Wala na rin ang mga yabag nito habang naghahanda papasok sa opisina o ang halik sa kaniyang noo bago ito umalis.Everything felt unfamiliar.Dahan-dahan siyang bumangon at naupo sa gilid ng kama. Napahawak siya sa kaniyang tiyan nang maalala ang batang dinadala niya.She was no longer alone.Hindi man niya alam kung ano ang naghihintay sa kaniya, kailangan niyang matutong magpatuloy. May buhay siyang kailangang alagaan, at hindi niya maaaring hayaang lamunin siya ng nangyari sa kanila ni Beau.Tumayo siya at inayos ang buhok bago pumunta sa bintana. Hinawi niya ang mga kurtina at sinalubong ng sikat ng araw ang kaniy
Hindi agad nakasagot si Amora. Para bang nakalimutan niya ang lahat ng nais niyang sabihin at nanatili na lamang siyang nakaluhod sa harap ng asawa, nakatungo sa sahig habang pilit na inuunawa ang mga salitang binitawan ni Beau.This couldn't be happening.Hindi ganito ang pamilyang pinangarap niya. Hindi ganito ang lalaking minahal niya.“Pag-usapan natin nang maayos. I can explain everything. Just give me a chance.”But Beau only let out a humorless laugh.“There's nothing left to discuss, Amora. I want you out of my life.”Dahan-dahang umiling ang babae. Kusang dumaloy ang mga luha sa kaniyang pisngi habang nakatitig sa lalaking minsang nangakong poprotektahan siya habambuhay.Beau turned around and started walking towards the door. Napatingin si Amora sa kaniyang likuran, pilit na hinahanap ang mga salitang maaari pang pumigil dito.“Beau...” mahina niyang tawag.Ngunit hindi ito lumingon.Nang tuluyang sumara ang pinto, doon lamang niya naramdaman ang bigat ng mga salitang binita







