Mag-log inSir, we're approaching the property," maingat na sabi ni Janos, ang kanyang personal driver at isa sa mga pinagkakatiwalaang tauhan niya.
Christian didn't look up. "How many people are waiting?"
"Don Agusto is already there, Sir. The other executives are also waiting for your arrival."
"Good. I don't want another delay."
"Understood, Sir"
Ilang segundo pa ay muling nagsalita si Janos. "By the way, Sir, Madam Brenda called earlier. She wanted to know if you're coming home tonight."
Napahinto sandali si Christian sa pagbabasa. "Did you tell her anything?"
"I told her you have an important meeting."
"Then that's enough."
Hindi na nagtanong si Janos. Alam niyang hindi magandang ideya na makialam sa personal na buhay ng kanyang amo. Christian was legally married to Brenda Reyes, a beautiful and wealthy woman who belonged to one of the influential families in the country. Their marriage had been arranged through business connections, and although they had been together for years, their relationship was far from perfect.
Hindi rin lihim kay Christian na may mga bagay na hindi sinasabi sa kanya ang kanyang asawa. But he wasn't the type of man who wasted his time chasing explanations. His attention was always on business and the Phantom Empire.
"Sir, there's traffic ahead," ulat ni Janos.
Christian finally looked outside. "Why?"
"There's a public market nearby. Maraming tao sa kalsada."
"Then find another way."
"Yes, Sir."
Ngunit bago pa makaliko ang convoy, biglang may isang batang tumakbo sa harap ng kanilang sasakyan.
"Watch out!"
Agad na inapakan ni Janos ang preno. Napahawak si Christian sa armrest habang bahagyang umusog ang kanyang katawan.
"What the hell was that?"
"Sorry, Sir. A child suddenly crossed the road."
Napatingin si Christian sa bintana. Nakita niya ang isang dalagang mabilis na lumapit sa bata at hinawakan ito sa braso bago pa tuluyang makalapit sa kanilang sasakyan.
"Are you crazy? You could have been hit by a car!" narinig niyang sabi ng dalaga.
"I'm sorry, Ate."
"Next time, be careful. Hindi lahat ng driver kayang huminto agad."
Inayos ng dalaga ang damit ng bata at tiniyak na wala itong sugat. For a moment, Christian found himself watching her. Simple lamang ang suot nito. Isang floral blouse at maong pants, walang mamahaling accessories, at nakatali lang ang mahabang buhok. Ngunit may kakaiba sa mukha nito, particularly the way her eyes softened whenever she smiled.
"Janos.
"Yes, Sir?"
"Stay here."
Binuksan ni Christian ang p***o ng sasakyan at tuluyang bumaba. Agad na napatingin sa kanya ang ilang tao sa paligid. Hindi dahil kilala nila siya nang personal, kundi dahil sa kanyang mamahaling sasakyan, mamahaling suit, at commanding presence.
Samantala, abala naman si Venus sa pagpulot ng mga gulay na nahulog mula sa kanyang basket.
"Oh, no! My tomatoes!"
Napangiwi siya nang makita ang ilang kamatis na gumulong sa gilid ng kalsada.
"Great. Just great."
Nang yumuko siya upang pulutin ang mga ito, may aninong biglang tumapat sa kanyang harapan.
"Are these yours?"
Napatingala siya.
At doon niya unang nakita ang isang lalaking hindi niya akalaing makikilala niya sa araw na iyon. Tall, broad-shouldered, wearing an expensive black suit and a luxury wristwatch. Napakurap siya bago tumango.
"Yes, Sir. Sorry po. Hindi ko sinasadyang makaharang sa daan ninyo."
Tiningnan siya ng lalaki nang walang emosyon.
"Then be more careful next time."
"Yes, Sir. I'm really sorry."
Sandaling tumahimik ang lalaki habang pinagmamasdan siya.
"What's your name?"
"Venus po. Venus Dela Cruz."
"Venus."
Inulit niya ang pangalan nito na para bang sinusubukang tandaan.
"Yes, Sir."
Bago pa siya makapagsalita muli, tumawag na ang lalaking nasa loob ng sasakyan.
"Christian, we need to go. The meeting is about to start."
Bahagyang lumingon ang lalaki. "I know."
Pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin kay Venus.
"Get back to your business."
"Okay po. Thank you."
Walang karagdagang sinabi si Christian. Bumalik siya sa sasakyan at agad na isinara ang p***o.
Habang umaandar palayo ang convoy, napailing si Venus.
"Grabe. Ang sungit naman ng mayamang iyon.
Bumalik siya sa pagpulot ng kanyang mga gulay at hindi na inisip ang nangyari. Hindi niya alam kung sino talaga ang lalaking nakausap niya. Hindi niya alam na ang lalaking iyon ay hindi basta ordinaryong billionaire. At lalong hindi niya alam na ang simpleng pangalan na ibinigay niya ay magsisimula ng isang pangyayaring tuluyang magbabago sa kanyang buhay.
Sa loob ng sasakyan, muling binuksan ni Christian ang kanyang tablet.
"Janos."
"Yes, Sir?"
"Find out who that girl is."
Bahagyang nagulat ang driver ngunit hindi siya nagtanong.
"The girl from the market, Sir?"
"Yes."
Understood."
Sumandal si Christian sa kanyang upuan at muling tumingin sa labas ng bintana. For some reason, the innocent smile of the young vegetable vendor remained in his mind.
And he wanted to know why.
Napangiti siya nang bahagya. "Then maybe you should stop asking.""Maybe you should stop pretending."Napatawa nang mahina si Venus, ngunit agad ding nawala ang ngiti niya. Hindi niya gustong maging pabigat kay Christian. Marami na itong ginagawa para protektahan siya, at pakiramdam niya ay sobra na ang lahat ng iyon."Christian, hanggang kailan ba ako puwedeng manatili rito?""Until it's safe for you to leave.""And what if it takes weeks?""Then weeks.""What if it takes months?"Christian looked at her seriously. "Then months, Venus. You don't have to worry about that."Napatingin siya sa tasa ng kape. "Hindi ako sanay na may ibang taong nag-aalala sa akin."Sandaling natahimik si Christian. "You should get used to it."Hindi na nakasagot si Venus. May kakaibang init siyang naramdaman sa dibdib, pero agad niya iyong binalewala.Maya-maya, dumating si Jano mula sa labas. Halatang may importanteng sasabihin dahil diretso siyang lumapit kay Christian."Sir, may nahanap na po kami."Tu
Yes, sir.""Anything else?"Nag-alinlangan si Jano bago nagsalita. "May isa pa po. May nakita kaming sasakyan na nakaparada malapit sa mansion kagabi. Umalis ito bago pa namin ma-check ang plate number."Napatayo si Christian. "Why didn't you tell me immediately?""Sorry, sir. Kakakuha lang namin ng report ngayong umaga.""Increase the patrols. Check every vehicle entering and leaving this area. And make sure Venus is protected.""Understood."Samantala, naiwan si Venus sa dining area. Hindi niya mapigilang isipin ang sinabi ni Christian. Habang nagliligpit ang isang maid, napansin niyang may cellphone na nakapatong sa mesa. Hindi niya alam kung kanino iyon, pero biglang umilaw ang screen.May bagong message.Hindi niya sana papansinin, ngunit napatingin siya nang mabasa ang pangalan niya sa notification.UNKNOWN NUMBER:You should have stayed where you belonged, Venus.Nanlamig ang kanyang mga kamay.Dahan-dahan niyang kinuha ang cellphone at binasa muli ang mensahe. Hindi niya kilal
Her past, the people she knows, and anyone who might have a reason to hurt her. I want answers.Tumango si Jano. "I'll handle it."Pagkaalis ni Jano, naiwan si Christian sa opisina. Hindi niya maalis sa isip ang mukha ni Venus nang marinig nito ang mga putok ng baril. Hindi niya alam kung bakit ganoon na lamang ang pag-aalala niya rito, pero isang bagay ang sigurado siya: hindi niya hahayaang may mangyaring masama rito habang nasa poder niya ito.Hindi rin niya alam na sa labas ng mansion, may isang itim na sasakyan na matagal nang nakaparada sa kabilang kalsada.Nasa loob nito ang isang lalaking nakasuot ng dark jacket. Hawak nito ang cellphone habang nakatingin sa malaking gate ng bahay."She's there," mahinang sabi ng lalaki sa kausap sa telepono.Saglit itong tumahimik at muling nagsalita."Yes. Kasama niya si Christian."May ilang segundong katahimikan bago ngumisi ang lalaki."Don't worry. Hindi siya makakatakas sa atin."Pinatay nito ang tawag at muling tumingin sa man
Agad na umalis si Jano upang asikasuhin ang utos ng kanyang amo. Naiwan naman sina Christian at Venus sa hallway. Ilang sandali silang nagkatinginan bago muling nagsalita ang babae."Christian...""What?""What if they come after me again?"Tinitigan siya ni Christian. "They won't get near you. I'll make sure of that."Gusto ni Venus na maniwala sa sinabi nito, pero hindi ganoon kadaling alisin ang takot na nararamdaman niya. Ilang oras lamang ang nakalipas, normal ang araw niya sa palengke. Ngayon, hindi na niya alam kung ligtas pa ba siyang makakabalik sa dati niyang buhay."I just want my normal life back," mahina niyang sabi.Hindi agad nakasagot si Christian. Naiintindihan niyang hindi madaling tanggapin ang lahat ng nangyari, kaya sa halip na dagdagan pa ang iniisip nito, itinuro na lamang niya ang silid na gagamitin niya."You need to rest first. We'll figure everything out tomorrow."Tahimik na sumunod si Venus. Pagod na pagod na siya, at ang tanging gusto niya ngayo
Narinig iyon ni Christian ngunit pinili na lamang niyang manahimik. Hindi niya maiwasang mapangiti nang bahagya sa ugali ng babae. Hindi niya alam kung paano nito nagagawang makipagtalo kahit sa gitna ng ganoong sitwasyon.Makalipas ang halos tatlumpung minuto, tuluyan nang huminto ang sasakyan sa harap ng isang malaking mansyon. Bahagyang yumuko si Venus upang mas makita ang lugar. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang matataas na gate, malawak na hardin at napakagandang disenyo ng bahay. Hindi siya makapaniwalang may taong nakatira sa ganoon kalaking lugar.Bumaba si Christian at napansing hindi pa rin gumagalaw si Venus."Come on," tawag niya.Dahan-dahang bumaba ang babae habang hindi pa rin inaalis ang tingin sa mansyon. "Is this your house?""Yes.""Talaga? Dito ka nakatira?"Tumingin si Christian sa kanya. "Obviously."Napailing si Venus. "Grabe! Ang laki naman nito. Ilan ba ang nakatira rito?""Just me and the staff."Napatingin siya rito. "Ikaw lang? Ang laki
Napatingin si Christian kay Venus na tila hindi makapaniwala sa narinig niya. Hindi niya alam kung matatawa ba siya o maiinis sa babaeng nasa harapan niya. Muntik na silang mamatay dahil sa nangyaring pamamaril, pero ang iniisip pa rin nito ay ang mga panindang gulay na naiwan sa palengke. Napailing siya at napabuntong-hininga bago nagsalita."Are you seriously worried about your vegetables right now?"Agad na kumunot ang noo ni Venus. "Of course! Hindi naman madaling kumita ng pera. Pinaghirapan ko 'yong mga panindang iyon, tapos ngayon baka wala nang natira. Alam mo ba kung gaano kahirap ang maghanapbuhay?""Venus, someone just tried to shoot you, and you're still thinking about your vegetables?""I know that! Hindi ako bingi. Pero ano bang gusto mong gawin ko? Hindi naman ako pwedeng mawalan ng trabaho. Kailangan kong kumita para may pang-araw-araw akong gastusin. Hindi naman ako katulad mo na mayaman at kayang bumili ng kahit anong gusto mo."Sandaling natahimik si Christia







