Mag-log inHindi alam ni Venus na may isang lalaking interesado nang malaman ang tungkol sa kanya. Habang papalayo ang itim na SUV ni Christian, bumalik siya sa kaniyang puwesto at inayos ang mga gulay na bahagyang nagkalat dahil sa nangyaring insidente. Hindi niya masyadong inisip ang lalaking lumapit sa kaniya. Para sa kanya, isa lamang itong mayamang customer na nagkataong napadaan sa palengke.
“Venus, ayos ka lang ba?” tanong ni Aling Nena habang lumalapit sa kaniya.
Ngumiti siya at tumango. “Opo, Aling Nena. Okay lang po ako. Buti na lang at hindi nasaktan ang bata.”
“Talagang mapanganib ang ginawa mo. Puwede ka sanang masagasaan.”
“Hindi ko na po kasi naisip iyon. Ang importante, ligtas ang bata.”
Napailing si Aling Nena, pero hindi maitago ang paghanga sa dalaga. Kilala niya si Venus bilang isang mabait at matulunging bata. Kahit mahirap ang buhay nito, hindi niya kailanman nakitang nagdamot sa ibang tao.
Maya-maya, bumalik ang batang nailigtas niya kasama ang kaniyang ina. May dala itong maliit na supot ng tinapay.
“Ate Venus,” tawag ng bata. “Thank you po sa pagligtas sa akin.”
Lumapit si Venus at marahang hinaplos ang ulo nito. “You're welcome, little one. Next time, tumingin ka muna sa magkabilang side bago tumawid, okay?”
“Opo.”
Inabot ng ina ng bata ang supot. “Pasensya ka na, hija. Hindi ko alam kung paano kita pasasalamatan. Kung hindi dahil sa iyo, baka kung ano na ang nangyari sa anak ko.”
“Wala po iyon. Basta mag-ingat na lang po kayo sa susunod.”
“Napakabuti mong bata. Sana pagpalain ka palagi.”
Nagpasalamat muli ang babae bago umalis kasama ang anak. Napangiti si Venus habang pinagmamasdan sila. Pagkatapos ay bumalik siya sa pagtitinda, kahit bahagyang sumasakit pa ang kaniyang tuhod dahil sa pagkakadapa kanina.
Samantala, nakarating na si Christian sa Valentino Tower, ang pangunahing gusali ng kaniyang business empire. Agad na bumukas ang malalaking glass doors nang pumasok siya sa lobby. Ilang empleyado ang napahinto sa ginagawa at magalang na bumati sa kaniya.
“Good morning, Sir Christian.”
Hindi siya ngumiti. Bahagya lamang siyang tumango bago dumiretso sa private elevator. Sumunod sa kaniya si Janos, dala ang ilang dokumentong kailangan para sa meeting.
“Sir, waiting na po si Don Agusto sa conference room. Nandoon na rin ang mga executives.”
“Good.”
“About the girl from the market, I already instructed our people to check her background.”
Saglit na tumingin si Christian sa kaniya. “Make sure na complete ang information.”
“Yes, Sir.”
Pagdating nila sa executive floor, agad na bumukas ang elevator. Naroon na ang ilang matataas na opisyal ng kumpanya, pati na si Don Agusto Laveste, na nakaupo sa dulo ng mahabang conference table.
“Finally, you're here,” bati ni Don Agusto.
Christian took his seat without saying much. “Let's start. I don't have all day.”
Nagsimula ang meeting tungkol sa isang malaking investment project. Ipinakita ng mga executives ang financial reports at mga dokumentong kailangan niyang suriin. Tahimik siyang nakinig, ngunit bawat maling detalye ay agad niyang napapansin.
“Explain this figure,” malamig niyang utos habang itinuturo ang isang bahagi ng report.
Kinabahan ang executive na nagpresenta. “Sir, that was based on the previous projection.”
“I asked for the updated report. Why am I looking at an old figure?”
“I'm sorry, Sir. We'll correct it immediately.”
“Don't give me excuses. I want the revised report on my desk before the end of the day.”
“Yes, Sir.”
Tahimik na napatingin si Don Agusto kay Christian. Sanay na siya sa ugali nito. Sa mundo ng negosyo, walang puwang ang kapabayaan. At sa mundong hindi alam ng karamihan, mas lalo itong kinatatakutan.Hindi lamang isang billionaire businessman si Christian Amores. Siya ang Lord ng Phantom Empire, isang pangalan na kayang magpatahimik sa pinakamalalakas na kalaban. Kaunti lamang ang nakaaalam sa tunay niyang pagkatao, at isa si Janos sa mga taong pinagkakatiwalaan niya nang lubos.
Pagkatapos ng meeting, bumalik si Christian sa kaniyang private office. Inilapag ni Janos ang isang folder sa mesa.
Napangiti siya nang bahagya. "Then maybe you should stop asking.""Maybe you should stop pretending."Napatawa nang mahina si Venus, ngunit agad ding nawala ang ngiti niya. Hindi niya gustong maging pabigat kay Christian. Marami na itong ginagawa para protektahan siya, at pakiramdam niya ay sobra na ang lahat ng iyon."Christian, hanggang kailan ba ako puwedeng manatili rito?""Until it's safe for you to leave.""And what if it takes weeks?""Then weeks.""What if it takes months?"Christian looked at her seriously. "Then months, Venus. You don't have to worry about that."Napatingin siya sa tasa ng kape. "Hindi ako sanay na may ibang taong nag-aalala sa akin."Sandaling natahimik si Christian. "You should get used to it."Hindi na nakasagot si Venus. May kakaibang init siyang naramdaman sa dibdib, pero agad niya iyong binalewala.Maya-maya, dumating si Jano mula sa labas. Halatang may importanteng sasabihin dahil diretso siyang lumapit kay Christian."Sir, may nahanap na po kami."Tu
Yes, sir.""Anything else?"Nag-alinlangan si Jano bago nagsalita. "May isa pa po. May nakita kaming sasakyan na nakaparada malapit sa mansion kagabi. Umalis ito bago pa namin ma-check ang plate number."Napatayo si Christian. "Why didn't you tell me immediately?""Sorry, sir. Kakakuha lang namin ng report ngayong umaga.""Increase the patrols. Check every vehicle entering and leaving this area. And make sure Venus is protected.""Understood."Samantala, naiwan si Venus sa dining area. Hindi niya mapigilang isipin ang sinabi ni Christian. Habang nagliligpit ang isang maid, napansin niyang may cellphone na nakapatong sa mesa. Hindi niya alam kung kanino iyon, pero biglang umilaw ang screen.May bagong message.Hindi niya sana papansinin, ngunit napatingin siya nang mabasa ang pangalan niya sa notification.UNKNOWN NUMBER:You should have stayed where you belonged, Venus.Nanlamig ang kanyang mga kamay.Dahan-dahan niyang kinuha ang cellphone at binasa muli ang mensahe. Hindi niya kilal
Her past, the people she knows, and anyone who might have a reason to hurt her. I want answers.Tumango si Jano. "I'll handle it."Pagkaalis ni Jano, naiwan si Christian sa opisina. Hindi niya maalis sa isip ang mukha ni Venus nang marinig nito ang mga putok ng baril. Hindi niya alam kung bakit ganoon na lamang ang pag-aalala niya rito, pero isang bagay ang sigurado siya: hindi niya hahayaang may mangyaring masama rito habang nasa poder niya ito.Hindi rin niya alam na sa labas ng mansion, may isang itim na sasakyan na matagal nang nakaparada sa kabilang kalsada.Nasa loob nito ang isang lalaking nakasuot ng dark jacket. Hawak nito ang cellphone habang nakatingin sa malaking gate ng bahay."She's there," mahinang sabi ng lalaki sa kausap sa telepono.Saglit itong tumahimik at muling nagsalita."Yes. Kasama niya si Christian."May ilang segundong katahimikan bago ngumisi ang lalaki."Don't worry. Hindi siya makakatakas sa atin."Pinatay nito ang tawag at muling tumingin sa man
Agad na umalis si Jano upang asikasuhin ang utos ng kanyang amo. Naiwan naman sina Christian at Venus sa hallway. Ilang sandali silang nagkatinginan bago muling nagsalita ang babae."Christian...""What?""What if they come after me again?"Tinitigan siya ni Christian. "They won't get near you. I'll make sure of that."Gusto ni Venus na maniwala sa sinabi nito, pero hindi ganoon kadaling alisin ang takot na nararamdaman niya. Ilang oras lamang ang nakalipas, normal ang araw niya sa palengke. Ngayon, hindi na niya alam kung ligtas pa ba siyang makakabalik sa dati niyang buhay."I just want my normal life back," mahina niyang sabi.Hindi agad nakasagot si Christian. Naiintindihan niyang hindi madaling tanggapin ang lahat ng nangyari, kaya sa halip na dagdagan pa ang iniisip nito, itinuro na lamang niya ang silid na gagamitin niya."You need to rest first. We'll figure everything out tomorrow."Tahimik na sumunod si Venus. Pagod na pagod na siya, at ang tanging gusto niya ngayo
Narinig iyon ni Christian ngunit pinili na lamang niyang manahimik. Hindi niya maiwasang mapangiti nang bahagya sa ugali ng babae. Hindi niya alam kung paano nito nagagawang makipagtalo kahit sa gitna ng ganoong sitwasyon.Makalipas ang halos tatlumpung minuto, tuluyan nang huminto ang sasakyan sa harap ng isang malaking mansyon. Bahagyang yumuko si Venus upang mas makita ang lugar. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang matataas na gate, malawak na hardin at napakagandang disenyo ng bahay. Hindi siya makapaniwalang may taong nakatira sa ganoon kalaking lugar.Bumaba si Christian at napansing hindi pa rin gumagalaw si Venus."Come on," tawag niya.Dahan-dahang bumaba ang babae habang hindi pa rin inaalis ang tingin sa mansyon. "Is this your house?""Yes.""Talaga? Dito ka nakatira?"Tumingin si Christian sa kanya. "Obviously."Napailing si Venus. "Grabe! Ang laki naman nito. Ilan ba ang nakatira rito?""Just me and the staff."Napatingin siya rito. "Ikaw lang? Ang laki
Napatingin si Christian kay Venus na tila hindi makapaniwala sa narinig niya. Hindi niya alam kung matatawa ba siya o maiinis sa babaeng nasa harapan niya. Muntik na silang mamatay dahil sa nangyaring pamamaril, pero ang iniisip pa rin nito ay ang mga panindang gulay na naiwan sa palengke. Napailing siya at napabuntong-hininga bago nagsalita."Are you seriously worried about your vegetables right now?"Agad na kumunot ang noo ni Venus. "Of course! Hindi naman madaling kumita ng pera. Pinaghirapan ko 'yong mga panindang iyon, tapos ngayon baka wala nang natira. Alam mo ba kung gaano kahirap ang maghanapbuhay?""Venus, someone just tried to shoot you, and you're still thinking about your vegetables?""I know that! Hindi ako bingi. Pero ano bang gusto mong gawin ko? Hindi naman ako pwedeng mawalan ng trabaho. Kailangan kong kumita para may pang-araw-araw akong gastusin. Hindi naman ako katulad mo na mayaman at kayang bumili ng kahit anong gusto mo."Sandaling natahimik si Christia







