Ang Unang Kahina-hinalang Piraso

Isang linggo na ang nakalilipas mula nang magsimula si Elena sa Cross Enterprises, at kung meron man siyang natutunan sa mga araw na iyon, ito ay ang katotohanang si Adrian Cross ay hindi tao kundi isang makina — walang emosyon, walang paghingi ng paumanhin, walang pagkakamali.

Bawat umaga, alas-siyete nang eksakto, nandoon na siya sa opisina, ang kape nito nakaayos sa mesa, ang mga papeles nakahanda. Bawat hapon, hanggang alas-otso ng gabi, nakikinig siya sa mga tawag, nag-aayos ng mga iskedyul, at nagsusulat ng mga tala para sa mga miting na hindi niya alam kung bakit importante.

Ngunit ngayong gabi, mag-isa siya sa opisina, hinihintay ang kanyang amo na bumalik mula sa isang miting, nang mapansin niya ang isang folder na naiwan sa bukas na drawer ng mesa nito.

Hindi niya dapat tignan iyon. Alam niya iyon.

Pero may pangalan sa gilid ng folder na parang tumawag sa kanya — Project Meridian. At sa ilalim nito, isang petsa: tatlong taon na ang nakalipas, ang eksaktong buwan nang unang nagsimulang lumiit ang kita ng Santos Textiles.

Nanginginig ang mga daliri niya habang binuksan niya ang folder.

Mga pangalan ng kumpanya. Mga numero. Isang listahan ng mga negosyong "na-restructure" sa loob ng tatlong taon — at doon, sa ikaapat na linya, nakasulat: Santos Textiles — Acquired.

Hindi na ito coincidence.

"Ano'ng ginagawa mo?"

Halos mahulog ang folder sa kamay ni Elena. Hindi niya narinig ang pagbukas ng p***o. Nakatayo si Adrian sa hamba, ang mukha nito'y walang emosyon, ngunit may bagay sa mga mata nito — isang bagay na parang... kaba? — na hindi niya inaasahang makita roon.

"Sir, ako po — naiwan po itong bukas—"

"Ibaba mo iyan." Malumanay ang boses niya, ngunit may bahid ng utos na hindi maaaring salungatin.

Isinara niya ang folder at inilagay ito sa mesa, ang puso niya'y tumitibok nang napakabilis. "Hindi ko po sinasadyang basahin—"

"Sinabi kong ibaba mo iyan." Lumapit siya, kinuha ang folder, at isinara ito nang mahigpit sa drawer. Sa unang pagkakataon simula nang magkakilala sila, nakita ni Elena ang isang bagay na hindi niya inaasahan sa lalaking ito: takot.

Hindi takot sa kanya. Takot sa kung ano ang alam niya.

"Ms. Santos." Humarap ito sa kanya, ang kontrol nitong dating hindi natitinag ay muling bumalik sa mukha nito, parang maskara na nakasuot na naman. "Malinaw sa akin na ikaw ay masipag at matalino. Huwag mong sirain iyon sa pagiging mausisa sa mga bagay na wala kang kinalaman."

"Pero kung may kinalaman naman po ako?"

Tumigil siya. Sa loob ng ilang segundo, hindi siya kumibo, hindi siya sumagot. At sa katahimikang iyon, naramdaman ni Elena ang sagot na hindi niya sinabi.

"Umuwi ka na, Ms. Santos," sa wakas ay bumigkas siya, ang boses niya'y mas mahina kaysa dati. "Bukas na natin ipagpatuloy ito."

Habang naglalakad siya palabas ng opisina, hindi na napigilan ni Elena na lumingon. Nakatayo pa rin si Adrian sa parehong lugar, ang kamay niya'y nakadikit sa drawer na kanina lang ay pinagtataguan ng isang katotohanang, sa unang pagkakataon, hindi na niya sigurado kung gusto pa niyang malaman.

Pero alam niya ang isang bagay nang buong katiyakan habang papalabas siya ng Cross Tower papunta sa malamig na gabi: ang pangalang Project Meridian ay hindi na niya makakalimutan.

At kahit ano pa ang mangyari, hahanapin niya ang katotohanan — kahit na ang katotohanang iyon ay nasa kamay ng lalaking, sa bawat araw na lumilipas, ay lalo niyang natutuklasang hindi na niya lubos na kinamumuhian.