Ang Gabing Hindi Sila Makatakas

Alas-diyes na ng gabi nang tumunog ang telepono ni Elena.

"Ms. Santos." Boses ni Adrian, mas mabilis at mas matigas kaysa karaniwan. "Kailangan kita rito ngayon din. May sumabog na krisis sa Meridian account — kailangan nating ayusin ito bago pa mabuksan ang merkado sa Tokyo."

Wala pang isang oras, nakaupo na siya sa conference room ng ika-45 palapag, mga laptop bukas, mga papeles kalat sa mesa, at si Adrian, na hubad na ang amerikana, ang manggas ng kamiseta'y nakataas hanggang siko, naglalakad pabalik-balik habang nakikipag-usap sa telepono sa isang investor sa ibang bansa.

"Kailangan ko ng buong ulat ng Meridian holdings sa loob ng sampung minuto," sabi niya kay Elena pagkatapos niyang ibaba ang telepono, ang boses niya'y puno ng pagod na hindi niya karaniwang ipinapakita. "Kaya mo ba?"

"Opo, Sir."

Sa loob ng dalawang oras, magkasabay silang nagtrabaho — siya sa isang dulo ng mesa, si Adrian sa kabila, ang tanging tunog sa silid ay ang pagkalabog ng mga susi sa keyboard at ang paminsan-minsang pagtunog ng telepono. May kakaibang katahimikan sa pagitan nila, hindi na kasing tigas ng dati, kundi isang bagay na parang... pagkakaunawaan.

Nang matapos sa wakas, hatinggabi na, hinatid ni Elena ang huling ulat sa mesa ni Adrian. Nakatingin ito sa bintana, ang mga ilaw ng lungsod na parang mga bituing bumagsak sa lupa.

"Salamat, Ms. Santos." Hindi siya lumingon. "Hindi kita dapat pinatagal dito nang ganito. Pasensya na."

Nagulat si Elena. "Sir, nag-aalala po ba kayo tungkol sa akin?"

Sa wakas ay humarap siya. May bagay sa mukha nito na hindi niya pa nakikita — pagod, oo, pero mas malalim pa roon, isang bagay na parang matagal nang itinatago. "Kung minsan," sabi niya, "nakakalimutan kong tao rin ang mga tao sa paligid ko. Hindi lamang sila mga papeles na kailangang tapusin."

"Kaya ba kayo ganoon? Malamig, sinasadya?"

"Dahil kung magiging malapit ako sa mga tao—" Huminto siya, tila napigilan ang sarili sa sasabihin. "Hindi mo dapat alalahanin iyan, Ms. Santos."

Lumapit siya nang isang hakbang, hindi niya alam kung bakit — bakit hindi siya umatras kahit na alam niyang dapat siyang umatras. "Sabihin niyo sa akin."

Sa unang pagkakataon simula nang magkakilala sila, hindi lumayo si Adrian. Sa halip, tumingin siya sa kanya nang matagal, ang mga mata niyang tila nakikipaglaban sa sarili nitong desisyon.

"Dahil sa tuwing malapit ako sa isang tao," bulong niya, ang boses niya'y halos hindi na marinig, "natututo silang mahal ako, at pagkatapos ay masasaktan sila dahil sa mga bagay na aking ginagawa. Mga bagay na hindi ko kailanman pinili, pero ginagawa ko pa rin."

Tumigil ang paghinga ni Elena. "Ano po ang ibig niyong sabihin?"

Ngunit sa halip na sagutin siya, dahan-dahang gumalaw ang kamay ni Adrian, hinawakan ang gilid ng kanyang mukha — banayad, halos hindi mahawakan, parang natatakot siyang masira ang isang bagay na mahalaga.

"Hindi ako dapat—" bulong niya, mas malapit na ngayon, ang mga labi nila'y ilang pulgada na lamang ang layo. "Hindi ko dapat ginagawa ito."

"Kung gayon bakit hindi kayo humihinto?"

Sa halip na sagutin, dahan-dahan siyang yumuko—

At biglang tumunog ang kanyang telepono.

Agad na lumayo si Adrian, ang maskara ng kontrol ay bumalik sa mukha nito nang mas mabilis kaysa sa pagkawala nito. Sinagot niya ang tawag, ang boses niya'y matigas at propesyonal muli, kunwari'y walang nangyari sa pagitan nila.

Ngunit habang nakatayo si Elena sa gitna ng silid, nararamdaman pa rin niya ang init ng kamay nito sa kanyang mukha, at alam niya sa kaibuturan ng kanyang puso na — anuman ang gustong itago ni Adrian Cross — hindi na niya iyon kayang itago nang matagal pa.