Ang Utos ni Reyes

Hindi na sinagot ni Adrian ang mga tawag ni Elena buong Sabado at Linggo. Nang Lunes ng umaga, hindi rin siya dumating sa opisina sa karaniwang oras — isang bagay na hindi kailanman nangyari sa loob ng buong buwan na nagtatrabaho si Elena para sa kanya.

Nang alas-onse na, nag-alala na si Elena. Kinausap niya ang sekretarya sa reception, na nagsabing nasa isang "pribadong miting" umano si Adrian, walang detalye kung saan o kanino.

Nang sa wakas ay dumating siya, kalahati na ang araw, agad napansin ni Elena ang pagbabago sa kanya. May sugat sa gilid ng kanyang labi, halos hindi nakikita ngunit naroon. Ang kanyang mga mata, karaniwang matigas at kontrolado, ay puno ngayon ng isang bagay na parang... pagkatalo.

"Sir, ano po ang nangyari sa inyo?"

"Wala." Diretso siyang naglakad papunta sa opisina niya, hindi humihinto. "May kailangan akong gawin. Huwag mo akong istorbohin."

Ngunit hindi siya sumunod. Sinundan niya siya papasok, isinara ang p***o sa likuran nila. "Sinabi ko na sa inyo, Adrian — hindi na ako uurong. Kung may nangyari sa inyo dahil sa akin, dahil sa mga tanong na aking itinatanong, kailangan kong malaman."

Tumigil siya sa paglalakad. Sa loob ng ilang segundo, hindi siya kumibo. Pagkatapos, dahan-dahang humarap siya sa kanya, at sa unang pagkakataon, walang pagsisikap na itago ang pagod sa kanyang mukha.

"Nakita ako ni Reyes kagabi," sabi niya sa wakas. "May nabalitaan siyang tungkol sa iyo — tungkol sa mga tanong mong itinatanong, tungkol sa Project Meridian. Alam niyang alam mo na."

Nanlamig ang katawan ni Elena. "Ano — ano ang gagawin niya?"

"Binigyan niya ako ng dalawang pagpipilian." Ang boses ni Adrian ay unti-unting nanginginig, isang bagay na hindi pa niya kailanman narinig mula sa kanya. "Tanggalin ka sa trabaho ngayon din, ipadala ka sa ibang bansa gamit ang isang kontrata na hindi mo mahahanap, at tapusin ang lahat bago mo pa malaman ang katotohanan."

"O?"

"O gawin kong tiyak na hindi ka na muling makakalapit sa akin kailanman." Tumingin siya sa kanya nang deretso, ang mga mata niya'y puno ng isang bagay na parang paghingi ng tawad na hindi niya kayang sabihin nang tuwiran. "Iyon ang ibig niyang sabihin, Elena. Hindi banta. Pangako."

Bumagsak ang puso ni Elena. "At kayo — ano ang pinili ninyo?"

"Wala akong pinili. Hindi pa." Lumapit siya, ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang humawak sa kanyang mga balikat, isang galaw na parang natatakot masira ang isang bagay na sobrang pinahahalagahan. "Dahil sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, may nagawa akong desisyon na hindi ko alam kung paano gagawin nang tama."

"Ano po ang ibig niyong sabihin?"

"Ibig kong sabihin," bulong niya, ang kanyang noo'y dahan-dahang idinikit sa kanya, "na dapat sana ipadala na kita ngayon din, palayo sa lahat ng ito, palayo sa akin, para ligtas ka. Iyon ang tamang desisyon. Iyon ang dapat kong gawin."

"Pero?"

"Pero hindi ko kaya." Sa wakas, tumingin siya sa kanya nang buong-buo, walang pader, walang maskara — tanging ang totoong si Adrian Cross, pagod at natatakot at, sa unang pagkakataon, ganap na tapat. "Hindi ko kaya na hayaan kang umalis, kahit na alam kong iyon ang mas dapat kong gawin."

Bago pa nakapagsalita si Elena, biglang kumatok ang sekretarya sa p***o, ang mukha nito'y puti sa takot. "Sir Cross, pasensya na sa pag-abala, pero — may bisita po kayo. Sinasabi niyang si Mr. Reyes, at sinasabi niya ring gusto niyang makausap agad si Ms. Santos."

Nanigas ang katawan ni Adrian. Sa loob ng ilang segundo, walang gumalaw sa buong silid.

"Sabihin mo sa kanya," sabi ni Adrian sa wakas, ang boses niya'y muling naging matigas, kontrolado, ang lalaking nakilala ni Elena noong una — "na darating kami pareho."

Habang naglalakad sila papunta sa lobby, hinawakan ni Adrian ang kamay ni Elena, mahigpit, halos parang huling babala.

"Anuman ang mangyari sa loob," bulong niya sa kanya bago sila pumasok, "huwag mong ipakita ang lahat ng alam mo. Hindi pa. Hindi hangga't wala akong plano."

Ngunit huli na ang lahat. Nang bumukas ang p***o ng lobby, nakatayo roon ang isang matandang lalaki, nakangiti nang mabagal at mapanganib, ang mga mata niya'y direktang nakatuon kay Elena — parang kilala na niya ito, parang alam na niya ang bawat sikreto na kanyang tinatago.

"Ms. Santos," sabi ni Reyes, ang boses niya'y malamig at mapang-akit nang sabay-sabay. "Sa wakas. Matagal na kitang gustong makilala. Anak ka talaga ng iyong ama — parehong hindi marunong tumigil sa paghahanap ng mga bagay na hindi dapat hanapin."

At sa mga salitang iyon, alam ni Elena, nang buong katiyakan, na ang laro ay tapos na sa pagtatago.