Chapter 4

Mazel

Naglalakad na ako papasok sa loob ng school. Hahanapin ko na ngayon ang building nang high school, mahirap kasi dahil sobrang laki nitong school dahil kasama na ang college dito. Napatigil naman ako sa paglalakad dahil napansin ko ang mga nagkakagulong mga studyante sa 'di kalayuan.

Anong mayroon?

Naitanong ko sa isipan ko at hahayaan ko na lang sana dahil hindi naman ako nagpunta dito para makipag-chismisan lang. Balak ko na sanang huwag na pansinin ang tagpo na 'yon nang mapalingon ako muli dahil mas lalong lumakas ang hiyawan nila.

Na-curious na akong malaman kung anong meron kaya lumapit ako sa kanila hanggang sa luminaw sa pandinig ko ang mga hiyawan nila.

"Iiyak na 'yan!"

"Iiyak na 'yan!"

Paulit-ulit na sigaw ng mga studyante na nakapalibot, pinilit kong makasilip at sumiksik sa kabila nang napakaraming mga studyante. Shock ako sa nakita ko dahil may ilang kalalakihan sa may gitna. Ang dalawang lalaki hawak ang isang pang lalaki na nakayuko hindi ko gaano makita ang mukha nito dahil natatakpan siya ng lalaki na nakatalikod na matangkad.

Nakaramdam ako ng galit dahil napansin ko ang mga buhok na nagkalat sa semento. Kahit hindi ko nakita ang nangyari alam ko na ang ginawa nila.

Mga bully!

Sigaw ng isip ko bakit sila gano'n? Pinagkakatuwaan pa nila ang isang lalaki na walang kalaban-laban sa kanila? Mas malala pala ang mg bully dito sa mga mayayaman.

"Huwag kang umiyak dahil kapag nakita nila 'yan mas lalo lang sila matutuwa," malakas ang pagkakasabi ko kaya natahimik at napalingon ang lahat sa akin tanging ang lalaki na nakaharap sa binubully ang bumasag sa katahimikan.

"F*ck?" Asik niya.

Nahawi naman ang kumpulan at nag-atrasan naman ang ibang studyante natakot siguro. Pero ako hindi umalis sa kinatatayuan ko nandito lang ako at hindi ako gumagalaw.

Tuwid ang tingin ko dito mismo sa lalaki na kahit nakaharang sa harapan niya 'yung lalaki na binully niya e, kitang-kita ko skya dahil sa matangkad ito. Hindi ko alam kung bakit pero bigla tumibok ang puso dahil sa pagtatama ng mga mata namin. Titig na titig ako sa mga mata niya na parang nakita ko na noon ang mga mata na 'yon.

Pero kinabahan ako sa klase ng tingin niya dahil pakiramdam ko ura mismo babalatan na niya ako ng buhay.

"Who are you?" Diretsong tanong niya walang makikitang emosyon.

Hindi ko maintindihan pero parang biglang umurong ang dila ko. Parang nakita ko na ang mga mata na 'yan dati hindi ko lang matandaan kung saan.

"I know since, gwapo na ako kaya hindi ka makapagsalita. Pero ang tapang mo." Nakangisi niyang sabi at lumakad nang ilang hakbang.

Bigla naman akong nakaramdam ng inis dahil sa mayabang na asta niya. Nawala na rin sa isip ko 'yung kanina ko pa na iniisip.

"Ang yabang mo!" Inis na turan ko na kinakunot ng noo niya. Walang kasing sama ang ginawa mo!" Malakas ang loob na sabi ko at nawala na isip ko na ngayon pa lang ako nakapasok dito sa school.

Napapangiti naman ang mga kasama niyang mga lalaki at hindi ko alam kung bakit.

"I know, seventeen years ko ng alam 'yan. Hindi mo na kailangang ipaalala pa," mayabang na sagot niya.

Sinimangutan ko siya at napansin ko na may lumapit na babae sa kaniya at may binulong ito ewan kung ano 'yon. Nakarinig ako nang kan'ya-kaniyang bulungan.

"Pakialamera kasi 'yan humanda ka 'kay, Duncan Patterson namin!" Sigaw ng mga babae.

"Oo nga, masiyadong pabida e, looser naman," sabi pa ng isa.

Naniningkit naman ang mata ko sa inis sa mga babaita na 'to.

"Exciting to!" Sabi naman ng isa.

Bigla naman akong kinabahan nang magsimula na siyang lumapit sa akin habang papalapit siya mas lalong kumakabog ang puso ko. Ang mga mata njya na malamlam at may matapang na aura.

Bad boy

Brush up ang style ng buhok niya at may hikaw sa kaliwang tenga.

Duncan? Tama ba ang dinig ko? Sandali 'diba sinabi kanina ang pangalan niya?

Hindi ko alam kung bakit 'yun ang nasa isip ko ngayon.

Nandito na siya sa harapan ko at nabigla ako nang higitin niya ako sa neck tie na suot kong uniform ko pababa kaya nasakal ako. Uniform pa ng dati kong school ang suot ko dahil ngayon pa lang ang papasok at wala pa akong uniform na katulad sa kanila.

"Ang tapang mo a, kababaeng mo tao ang lakas ng loob mo hindi ka naman taga-dito," maangas na sabi niya dahil nakatingin siya sa suot ko.

"Bitiwan mo ako uniform at para sabihin ko sa'yo dito na ako mag-aaral," matapang na sagot ko at napangisi siya.

"Seryoso ka? Kung ganun ipapa-kick out na kita agad," mas mayabang niyang sabi.

Grabe ubod ng yabang!

Nakipaglaban naman ako ng titigan sa kanya at mayamaya't bigla siyang natigilan dahil sa pakikipaglaban ko ng titigan sa kaniya.

"Ba't di mo gawin?" basag ko sa bigla niyang pagtahimik. "Hndi ako natatakot ma-kick out, dahil marami pang school na pwedeng pasukan," hamon ko sa mayabang na 'to kahit gwapo siya hindi ako apektado.

Mas lalo naman niyang hinatak pababa ang neck tie ko. Napapapikit naman ako dahil nahihirapan na akong huminga nagawa ko pang hawakan ang kamay niya pero ang lakas niya.

"P're tama na 'yan." Yapik nang isang lalaki sa kaniya lumingon naman ito doon sa lalaki.

Lumawag na ang paghinga ko dahil sa binitawan na niya ako napaubo ako ng sunud-sunod. Gustong-gusto ko na siyang umbagin pinipigilan ko lang ang sarili ko.

Hinimas ko naman ang leeg ko at biglang nahulog ang suot ko na kwintas. Sabay na napatingin kami pareho nitong si Duncan at napatingin sa semento. Pupulutin ko na sana ng maunahan niya ako sa pagpulot.

Nakita kong pinagmamasdan niyang mabuti ang naputol kong kwentas habang hawak niya.

"Where did you get this?" Takang tanong niya.

Nagbulungan na naman ang mga nandito sa gilid dahil sa nakita nilang reaction ni Duncan sa kwintas

"Akina na nga 'yan!" Sabay hablot ko sa kamay niya. "Alam mo wala kang pakialam!" Sigaw ko sa kaniya. "Hindi lang pala masama 'yang ugali mo pakialamero ka pa!" Malakas kong dagdag at tinalikuran ko na siya. Nilapitan ko 'yung lalaki na binubully nila inakay ko siya paalis.

"Tara na sabay ka na sa akin." aya ko dito na nakayuko lang naawa ko sa itsura niya dahil nasira ang buhok nito.

Hinintay kong may pumigil pero wala akong narinig. Tanging mga bulong-bulungan lang ng mga studyante ang mga narinig ko.

"Salamat," mahinang sabi niya.

"Ayos ka lang ba? Gusto mo diretso na agad tayo sa dean office?" Tanong ko pa dito pero todo ang pag-iling naman niya.

Kung ikaw na nga si Duncan sumusobra ka na. Ang laki na ng pinagbago mo pero sigurado na ako na siya 'yon dahil natigilan siya nang makita ang kwentas na binigay niya sa akin noong mga bata kami at muli nagbalik sa alaala ko ang gwapo niyang mukha at tama ako dahil mas gwapo siya ngayong malalaki na kami.

Inalis ko muna sa isipan ko 'yun dahil ang sakit lang sa ulo, nalaman ko rin na transferee pala itong si Paulo na nakilala ko na. Sabay kaming kumuha ng schedule ng klase namin at laking tuwa ko dahil magkaklase kami.

---------

Nandito na kami ni Paulo sa loob nang class room magkatabi na upuan ang pinili namin. Akala ko matatahimik na ang mundo namin pagpasok dito sa room pero nagkamali ako.

Dahil hanggang dito pala sa loob nang room meron ang pinagkaiba nga lang mga babae naman at nakapalibot sila ngayon sa akin. Apat na babae at sa itsura pa lang nila mukha na silang maaarte at maldita.

"You think, matatahimik na ang mundo mo dahil sa ginawa mo na tapang-tapangan kanina?" Nakaangat ang kilay nitong babaeng na makapal ang lipstick at pulang-pula pa.

"Ang kapal rin ng mukha mo na sumagot-sagot lang 'kay, Duncan? At lalo na ang makialam sa ginagawa niya." sabi naman nitong babae naka-cross arm pa.

Tama nga ako na talagang siya si Duncan. Lalo naman kumulo ang dugo ko sa kanya. Kaya pala parang pamilyar ang mga mata niya sa akin hindi ko siya agad nakilala kasi malayo na siya sa batang nakilala ko noon. Sobrang laki ng pinagbago niya simula sa pananamit, pananalita at sa kinikilos niya.

"Hey! Are you crazy?"

Napaangat naman ako ng tingin dito sa isa pang babae na kulot ang buhok.

"You are a transferee kaya huwag kang mayabang." nakapameywang na singhal nitong makapal ang lipstick.

Nagtitimpi naman ang pakiramdam ko dahil talagang naiinis na ako sa kanila.

Ano ba nila sa Duncan?

Inis na isip ko umiwas ako ng tingin sa kanila dahil ayoko ng gulo ang totoo niyan palaban talaga ako lalo na kapag alam kung argabyado na ako talagang lalaban ako.

"Wala akong ginagawang masama kaya puwede ba tigilan niyo na ako?" Mahinahon kong sambit sa kanila. Ngumiti lang sila ng nakakaloko sa akin at nagtinginan pa sila.

Ano ba naman to! akala ko pa naman maganda dito kung maraming bully doon sa dati kong pinasukan mas marami at mas malala pa pala dito.

"Wala kang ginawa, really? Baka naman nagpapansin kalang sa kanila kaya ka nakikisali? Alam mo bang sila ang kinakatakutan ng mga studynte dito?"

Napaangat naman ang kilay ko dahil sa pagyayabang na kuwento nito ayaw talaga nilang tumigil.

Hindi ba talaga nila ako tatantanan?

Sa isip-isip ko at ano naman pakialam ko kung sila ang kinatatakutan dito? Bigla naman nagtillian ang mga babae dito sa loob kaya napalingon ako.

"OMG! Ang tropers nandito na, miss ko na silang lima,"

Narinig ko na sabi ng nasa gilid ng bintana at nagkakandahaba ang mga leeng ng iba sa may pinto.

Nakita kong sunud-sunod na pumasok 'yung mga lalaki. Ok, admit it! Puro gwapo naman talaga sila. Then, i saw him parang nag-slow motion ang bawat paglakad niya papasok dito sa loob.

Magkaklase pa kami? Ano ba naman ang swerte ko talaga!

Pero natigilan ako at hindi ko alam na nakatulala na rin pala ako gaya ng iba. Tama nga ako na lalaki kang gawapo dahil bata ka palang 'ay talaga namang magandang lalaki ka talaga . Pero bakit gano'n? sobrang daming nagbago sa'yo anong nangyari at nasaan na ang nine years old na Duncan na nakilala ko? Wika ng isipan ko habang pinagmamasdan ko siya naglalakad kasama ng mga kaibigan niya.