Chapter 5

Bahagyang pinisil ni Allan ang kanyang mga labi.

May saglit na pag-aalinlangan sa kanyang mga mata, ngunit sa huli, dahil sa walang tigil na sigawan ng mga bisita na “Kiss! Kiss!”, dahan-dahan siyang lumapit sa mapupulang labi ni Alexa.

Pumikit ang dalaga at bahagyang iniangat ang mukha, para bang isang prinsesang naghihintay sa halik ng prinsipe upang tuluyang makumpleto ang kanilang kuwento ng pag-ibig.

Unti-unting humupa ang mga sigawan. Nagsimulang tumugtog ang malambing at romantikong musika.

Ang buong bulwagan ay nabalot ng isang tila mahiwagang kapaligiran, na para bang walang ibang umiiral sa mundo kundi ang dalawang taong nasa entablado.

Ngunit sa sandaling iyon, isang hindi inaasahang palakpakan ang sumira sa romantikong tagpo.

“Magaling! Napakagaling!”

Habang pumapalakpak, dahan-dahang lumapit si Jane sa entablado.

Malinaw na umalingawngaw ang tunog ng kanyang mga takong sa sahig habang naglalakad siya mula sa madilim na bahagi ng bulwagan patungo sa maliwanag na entablado.

Biglang nagkagulo ang buong lugar. Napalingon ang lahat sa babaeng walang anu-ano'y sumulpot sa gitna ng seremonya.

Ano ang nangyayari? Sino ang babaeng iyon? Bakit siya umaakyat sa entablado?

Hindi ba niya alam na may nagaganap na kasal?

“Hoy! Hindi ba ikaw ang kamag-anak ni Allan? Ano ang ginagawa mo riyan? Bumaba ka nga!”

Ang ama ni Alexa, na kanina lamang ay magiliw na nakikipag-usap kay Jane, ay biglang nagbago ng pakikitungo.

Matalim ang tingin nito habang sinisita siya.

Para sa lalaki, napakahalaga ng araw na iyon. Ang kasal ng kanyang anak ay isang pagkakataong maipagmalaki sa buong bayan ang kanilang bagong manugang.

Sino ba naman ang hindi maiinggit sa anak niyang nakapag-asawa ng isang mayaman, makapangyarihan, at edukadong lalaki? At kahit may pitong taong gulang nang anak si Allan, malapit naman daw ang bata kay Alexa.

Sa paningin ng pamilya Cruz, nakatakda nang mamuhay nang marangya ang kanilang anak bilang isang ginang ng pamilyang Santos. Kaya naman walang sinuman ang may karapatang sumira sa kanilang pinapangarap na kinabukasan para sa kanilang anak.

Maging ang kasal na iyon ay hindi nila hahayaang maantala dahil lamang sa isang babaeng itinuturing nilang hindi imbitado.

Lumapit ang mga tauhan ng wedding planning company upang pigilan si Jane sa pag-akyat.

“Madam, hindi po pinahihintulutan ang mga hindi awtorisadong tao na umakyat dito.”

Mabilis na umiwas si Jane sa kanilang mga kamay. Hindi siya umurong. Sa halip, dahan-dahan siyang humakbang palapit at diretso niyang tinitigan si Allan.

“Hindi ako isang hindi awtorisadong tao,” mariin niyang sabi. “Kamag-anak ako ni Allan.”

Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.

“Allan, sabihin mo nga sa kanila kung sino ako?”

Sa sandaling makita siya ni Allan, may bahagyang pagkataranta na sumilay sa mga mata nito. Ngunit mabilis din iyong napalitan ng pagsimangot at malamig na tingin.

“Jane, hindi ito ang tamang oras para gumawa ka ng eksena. Umalis ka na ngayon. Ipapaliwanag ko ang lahat sa iyo mamaya.”

Napatawa nang mapait si Jane.

“Ipapaliwanag mo?”

Bahagya siyang napailing.

“Naganap na ang kasal mo sa ibang babae. Ano pa ang kailangan mong ipaliwanag?”

“Sinabi ko nang ipapaliwanag ko!” Lalong bumaba ang tinig ni Allan, at mas naging matalim ang kanyang pananalita. “Umalis ka na!”

Sa nakalipas na sampung taon, tuwing ganito magsalita si Allan, palaging sumusunod si Jane.

Kapag nagagalit ito, pinipili niyang manahimik. Kapag ayaw nitong makipag-usap, hinihintay niyang kumalma ito. Kapag ipinaparamdam nitong wala siyang halaga, pilit niyang inuunawa ang sitwasyon.

Ngunit ngayon, sapat na.

Hindi na siya ang babaeng basta na lamang susunod sa bawat utos nito.

Dahan-dahan niyang ibinaling ang tingin kay Alexa, na ngayon ay mukhang litong-lito at walang magawa.

“Ikaw si Alexa, hindi ba? Secretary ka lang ni Allan?”

Hindi sumagot ang dalaga.

“Maraming beses na kitang narinig na binabanggit ng asawa ko sa bahay. Palagi ka niyang pinupuri. Napakatalino mo raw, napakabuti, at napakahusay sa lahat ng bagay.”

Huminto sandali si Jane bago nagpatuloy.

“Kaya gusto kong itanong sa iyo, kung napakabuti mong tao, bakit ka pumayag na maging kabit at sumira sa pamilya ng ibang tao?”

Parang bombang sumabog ang mga salita niya sa gitna ng bulwagan.

“Kabit?”

“Sandali, ibig bang sabihin, may asawa na pala si Allan?”

“Ang anak pala ng pamilya Cruz ay ang third party?”

“Narito ang tunay na asawa ng groom?”

Sunod-sunod ang bulungan ng mga bisita. Ang kanina lamang ay masayang kapaligiran ay napalitan ng pagkabigla, pagkalito, at paghuhusga.

Namuti ang mukha ni Alexa. Napaatras siya at nagtago sa likuran ni Allan, nanginginig ang mga labi habang pilit na nagsasalita.

“Ako… hindi ko alam…”

“Anong hindi mo alam?” agad na tanong ni Jane.

“Hindi mo ba alam na may asawa na siya? Hindi mo ba alam na may legal na asawa si Allan bago mo siya pinakasalan?”

Lalong tumalim ang kanyang tingin.

“O baka alam mo ang lahat, pero pinili mo pa ring maging kabit dahil gusto mong mapasaiyo siya?”

“Jane!”

Matalim ang sigaw ni Allan. Ang tingin nito sa kanya ay puno ng galit. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na natinag si Jane.

Samantala, tila hindi na kinaya ni Alexa ang matinding kahihiyang dulot ng mga bulungan at mapanghusgang tingin ng mga bisita.

Namula ang kanyang mga mata. Tumingin siya kay Allan na para bang humihingi ng tulong, saka biglang nawalan ng balanse at bumagsak sa mga bisig nito.

Sunod-sunod na tumulo ang mga luha sa kanyang mga pisngi, sinisira ang maingat na pagkakaayos ng kanyang make-up.

Tinakpan lamang niya ang kanyang bibig at hindi na nakapagsalita, para bang isang bulaklak na winasak ng isang malakas na bagyo.

“Ah! Mommy!”

Isang maliit na tinig ang biglang umalingawngaw.

“Mommy!”

Mabilis na tumakbo si Jao patungo kay Jane. Paulit-ulit siyang itinulak ng bata gamit ang buong lakas nito.

“Mommy, umalis ka! Ito ang kasal nina Daddy at Tita Alexa! Umalis ka na! Ayoko sa iyo!”

Napatulala si Jane.

Sa bawat pagtulak ng kanyang anak, pakiramdam niya ay may martilyong paulit-ulit na humahampas sa kanyang puso.

“Jao…” Nanginginig ang kanyang tinig. “Anak, ako ang mommy mo…”

Ngunit sa halip na lumambot ang mukha ng bata, lalo pa itong nagalit.

“Ayoko sa iyo bilang mommy ko! Gusto ko si Tita Alexa ang maging mommy ko!”

Matalim ang tingin nito sa kanya.

“Masama ka! Ayoko sa iyo!”

Parang may bumara sa lalamunan ni Jane. Hindi siya makapaniwala sa kanyang naririnig.

Ang batang isinilang niya matapos ang mahirap na panganganak. Ang batang inalagaan niya sa bawat araw ng pagkabata nito. Ang batang minahal niya nang higit pa sa kanyang sarili.

Talaga bang kinamumuhian siya nito? Paano nangyari iyon?