KABANATA 4

Hindi sumagot si Gianna. Tinitigan niya ang maputlang bakas sa kanyang daliri — ang marka ng singsing na hindi agad nawawala.

“Ang pangit ng markang ito,” mahina niyang sabi. “Dapat pa lang noon ko na tinanggal.”

Nang marinig iyon ni Chelsea, bahagya siyang natahimik. Sa tono ni Gianna, alam niyang iba na ito ngayon. Hindi man sigurado kung tatagal ang tapang na iyon, pero sa ngayon, malinaw—seryoso siya. Sa lahat ng mga naging away nila ng asawa nito – o mas tamang sabihin, dating asawa. Ngayon ang pinaka seryoso si Giana.

Ngunit si Chelsea ay si Chelsea pa rin. Hindi niya napigilang mang-asar, habang nakangising umiling.

“Ang pag-ibig mo, Gianna, hindi man lang katumbas ng isang masarap kong tanghalian.”

Hindi na umimik si Gianna, tanging malamig na tugon lang, “Tara, ililibre kita.”

Hindi gumalaw si Chelsea, bagkus ay tumagilid ang ulo, sabay taas ng kilay. “Mahalaga ang oras ko,” sabi niya, may bahid ng biro pero may diin. “Sabihin mo muna kung bakit mo ako hinanap. Tignan natin kung karapat-dapat ba talaga ‘yang dahilan mo para samahan kita kumain.”

Tahimik si Gianna sa loob ng ilang segundo bago siya nagsalita. “‘Yung papel na hininto ko dati,” mahinahong sabi niya. “Balak kong ituloy. Kailangan ko lang hiramin ulit ang laboratoryo mo para mapatakbo ang data.”

Masyadong mabilis ang pagbabago sa industriya, at maraming pagbabago ang kailangang gawin. Hindi ito direktang sinabi ni Gianna sa telepono, dahil may konsensya pa rin naman siya kahit papaano.

Ayon sa ugali ni Chelsea, tiyak na sasabihin niya kung bakit hindi niya ginawa noon, dahil kung hindi siya ikakasal, nailathala na ang kanyang papel noong kolehiyo.

Tulad ng inaasahan, tiningnan siya ni Chelsea na parang nakakita ng kakaiba, "Biglaang ideya?"

"Seryoso ako."

Tiningnan siya ni Chelsea. Palagi siyang nasa industriya, at kamakailan lamang, ang pananaliksik ni Professor Avery sa Unibersidad ng CS ay nakatanggap ng mataas na pansin mula sa mga pangunahing kumpanya ng teknolohiya.

Halos walang nakakaalam na ang mahalagang problema sa proyektong kanyang ginagawa ngayon, nalutas na ni Gianna tatlong taon na ang nakalipas.

At ang kumpletong Lugi—X, ay nasa kanyang kumpanya.

Bilang nag-iisang developer ng Lugi—X language model, ang kahit isa sa mga nalutas na problema ay maaaring magpahinto sa isang laboratoryo, at si Gianna ay tiyak na isang henyo na nakita ni Chelsea.

Ngunit ang henyo ay naging baliw sa pag-ibig — nagpakasal, at sa kasalukuyan, ang kanyang trabaho ay naging maliit na sekretarya lang na naghahatid ng tsaa at tubig. Hindi niya pinapalalim ang kaalaman sa industriya, at sa mata ni Chelsea, tila sayang ang talento ni Gianna.

“Hinto ka nang tatlong taon, sigurado ka bang may halaga pa ang iyong papel?” tanong ni Chelsea.

“Gagawa ako ng ilang pagbabago,” sagot ni Gianna, “at kapag lumabas ang guro ko, tatalakayin ko sa kanya ang direksyon ng pananaliksik. Kung aprubado, ipagpapatuloy ko.”

Ang kondisyon lamang, kung payag ang guro niyang makita siya.

“Kung ganoon, kailangan mong maghintay,” wika ni Chelsea, “ang aming guro ay nakatuon sa siyensiya at pananaliksik para sa bansa, at hindi lalabas sa ngayon.”

“Maaari akong maghintay nang dahan-dahan,” sagot ni Gianna.

Naghintay nga siya ng ilang taong kay Jaxton na sa huli ay hindi pa rin siya minahal? Patungkol pa kaya sa trabahong isinantabi niya dahil sa pagmamahal?

May sasabihin pa si Chelsea, ngunit malinaw sa kanya na kahit na wala si Gianna sa industriya nang ilang taon, ang kaalaman at kakayahang mayroon siya ay sapat na—hindi niya kailangan ng payo para gawin ang gusto niyang matutunan.

Ang mundo ng isang henyo—talagang nakakabighani at minsan, nakakapanghina.

Hindi na napigilan ni Chelsea ang sarili, “Saan ba tayo? Siguraduhin mong masarap ang pagkain, ha!”

Si Chelsea, sa kabila ng matalim niyang dila, ay may malambot na puso. Sa ibabaw, parang napilitan lang siya, pero alam ni Gianna, peke iyon—kung hindi, hindi siya sasamahan dito.

Ngumiti si Gianna, “Salamat, Chelsea.”

Si Richard naman ay nag-shopping kasama ang kanyang nobya, isang kilalang influencer, nang di inaasahan niyang makakita ng pamilyar na mukha.

Sinundan niya ito, ngunit nawala nang mabilis.

Pumasok siya sa jewelry store na iyon, at habang pinipili ng nobya niya ang nais niyang bilhin, nagtanong siya sa shop attendant. Habang nakikinig, hindi niya mapigilang mapansin at mapangiti—nasasabik siya.

“Ang hayop na si Jaxton… niloloko niya ako!” bulong niya sa sarili.

Kung si Gianna ay maaga at taimtim na bumalik bilang masunurin at tahimik, ibebenta pa rin ba niya ang singsing ng kasal? Nag-isip siya nang malalim, at agad na inimbitahan ang ilang kaibigan.

At ng gabing iyoni, masaya ang lahat sa pag-inom, tawa at kwentuhan.

At dumating si Jaxton.

Nang makita siya ni Richard, sumigaw siya nang malakas, “Ano sa palagay ninyo, bakit biglang ipinagbili ni Gianna ang singsing ng kasal?”

Sa bawat pagtitipon, lahat ay naghahanap ng kasiyahan at sinusubukang tuklasin ang galaw ni Gianna. Noong una, nag-aalala sila na baka magalit si Jaxton.

Kapag umiling si Jaxton, kahit kalahating salita lang ang sabihin, sapat na iyon para manahimik ang lahat at mag-isip nang husto. Ngunit ngayon, wala siyang pakialam. Kahit maingay sa paligid, walang problema.

Ngunit bago pa man magsalita ang iba, nagsalita si Jaxton, “Ipinakita lang niya sa akin.”

Ang sinabi ni Gianna sa café, isa-isa itong naiparating sa kanya ni Riley. Hindi siya nagulat, ngunit alam niyang hindi ito buong totoo. Para kay Riley, malinaw na na-stress lang si Gianna kaya ganito ang ginawa niya.

Ang pagbebenta ng singsing ng kasal, siyempre, isa ring paraan niya.

“Pag-arte? Mukhang kayang gawin ni Gianna iyon,” bulong ng isa.

“Ngunit ang trick na ito ay walang silbi para kay Jaxton. Sino ba ang hindi alam na mula nang ikasal si Jaxton, hindi na siya nagsusuot ng singsing ng kasal?” dagdag pa ni Richard, ibinunyag ang sikreto.

“Tiyak na isinuot niya ito sa ilang espesyal na okasyon, at sa harap ng lolo ni Jaxton, hindi siya maglakas-loob na huwag magsuot…”

Tiningnan siya ni Jaxton nang may halong pagkainis.

Biglang umubo si Richard at mabilis na paliwanag, “Oo, oo! Hindi kailanman isinuot! Ni isang beses ay hindi!”

Pagkatapos sabihin iyon, ang mukha ni Jaxton ay medyp umaayos na ang ekspresyon niya.

Nanlaki ang mata ni Richard, at nagtanong, "... Pagkatapos ay nakita ko na pumunta si Gianna sa ibang mga tindahan ng alahas, marahil ay bibili siya ng isang bagong pares ng singsing para sa iyo, isusuot mo ba ito?"

Parang hindi naririnig ni Jaxton ang sinabi ni Richard.

Ang mahaba at manipis niyang mga daliri ay naglaro sa telepono, habang ang mga mata niya ay may bahagyang bakas ng pagmamahal. Tulad ng pangalan niya, malamig at magiting si Jaxton, bihirang makita ang kanyang damdamin sa mukha, at lalo na kapag tungkol sa pagmamahal.

Agad na lumapit si Richard at tiningnan siya, sabay-chat kay Lari sa cellphone. Ngunit kaagad rin niya itong isinara nang makita ang ekspresyon ni Jaxton.

Tumingala si Jaxton, halatang naabala at may kaunting pagkainis, “Tinawag mo ako dito, para lang sa ganitong walang kabuluhang bagay?”

Napansin ni Richard na kahit isang pang buwan nang hindi umuwi si Gianna, tila hindi ito nakakaapekto kay Jaxton. Wala siyang pakialam sa lahat ng problema na ginagawa ni Gianna; hangga’t wala sa kanya ang interes, walang kahulugan ang lahat ng iyon. Kasiyahan? Hindi niya ito makikita.

Napanghinaan ng loob si Richard at napabuntong-hininga, “Bagama’t hindi rin ako nanalo, pero natalo ka muna, tandaan mo, manlilibre ka.”

Ang pusta nila ay tungkol sa kung gaano katagal babalik si Gianna—ngunit sa harap ni Jaxton, parang walang halaga ang anumang pusta.

Walang kabuhay-buhay na sumang-ayon si Jaxton, “Sabihin mo ang oras.”

“Malapit na ang kaarawan ni Lari. Dapat sa araw na iyon ay magsaya tayo,” suhestyon ni Richard.

“Kahit hindi mo sabihin, aanyayahan ko kayong lahat.” Walang kaemosyong-emosyong tugon ni Jaxton sa kaibigan.

“Palagi ka nang nagplano… may pusong tao ka talaga.” Nakangising sagot ni Rcihard, alam niyang ibang-iba si Jaxton pagdating kay Lari. Ibang-iba sa trato nito sa asawa.

Iba talaga ang pagmamahal at ang hindi pagmamahal.

Kung tama ang alaala ni Richard, kaarawan ni Gianna isang buwan na ang nakalipas. Sa araw na iyon, uminom si Jaxton kasama nila, at tumawag si Gianna sa kalagitnaan ng gabi. Hindi man lang ito sinagot ni Jaxton dahil lasing na, kaya si Richard ang sumagot.

Ang unang sinabi ni Gianna sa kanilang linya ay, “Abala ka pa ba? H-Hindi ka pa ba, uuwi? T-Tapos na ang birthday ko, Jax..”

Ala una na ng madaling araw iyon.

“Ako ito… pasensya ka na, lasing si Jaxton. Hindi na niya kaya pang umuwi sa bahay niyo… happy birthhday,” bati ni Richard sa asawa ng kaibigan niya.

Nanatiling tahimik si Gianna nang ilang segundo, tila tinanggap na lang na nakalimutan ng asawa ang kanyang kaarawan. Pagkatapos ay hiniling na alagaan ni Richard si Jaxton nang mabuti—walang reklamo.

Noon ay naisip ni Richard, talagang santo si Gianna pagdating sa pag-ibig. Hangdang gawin ang lahat para kay Jaxton. Maging ang intindihin ito ay ginagawa rin ni Gianna. Kaya bakit ganoon na lang katigas si Jaxton sa asawa?

...

Madaling araw, pagkatapos ng pagtitipon ni Richard, umuwi si Jaxton sa bahay. Habang dumadaan sa sala, naalala niya ang isang bagay, at tumingin sa sopa. Hindi niya nakita ang pamilyar na pigurang madalas naroon sa tuwing madaling araw na siyang nakakauwi tuwing dumadalo sa mga pagtitipon..

Pagkatapos umakyat, nabungaran niya ang kwarto sa dulo ng hall na madilim. Ito ang kwarto ni Gianna, ang pinakamalayong kwarto sa pangunahing silid-tulugan sa ikalawang palapag.

Isang araw na ang nakalipas, hindi pa siya bumalik. Wala namang pakialam si Jaxton, bumalik siya sa pangunahing silid-tulugan.

Lunes, araw ng trabaho.

Pagkatapos mag-ayos, bumaba si Jaxton, at si Manang Lita ay abalang-abala, at nagluto para sa kanya ng isang mesa ng masarap na almusal, ngunit nang tingnan niya ito, wala siyang gana, ngunit umupo pa rin sa hapag-kainan.

Sa wakas ay huminga nang maluwag si Manang Lita. Ang dalawang araw na wala si Gianna, napakahirap ng buhay.

Si Jaxton ay isang napakagalang na tao, halos hindi siya nagagalit sa mga katulong, ngunit hindi niya mapigilan ang kanyang malakas na aura, at ang mga maliit na tao tulad niya, kapag nakatayo sa kanyang tabi, ay may malaking presyon.

"Sir, enjoy the food ‘ho.”

Napatingin si Jaxton sa mga pagkain na nasa harapan niya. Ang pagkain iyon ay hindi masasabing masama, ngunit kumpara sa almusal na hinahanda ni Gianna tuwing umaga, ay parang walang kabuhay-buhay iyon. Maging ang lasa ng mga pagkaing hinahanda ni Gianna ay ibang-iba sa mga niluluto ni Manang Lita – ang mga pagkaing hinahanda ni Gianna ay malasa at nagbibigay gana kay Jaxton na kumain.

Dalawang araw pa lamang, ramdam na ni Jaxton ang pangungulila sa mga pagkain na inihanda ng kanyang misis.

Tumingin siya kay Manang Lita, "Tumawag na ba sa iyo si Gianna?"

Habang naghahanda na si Manang Lita na umalis, bigla siyang nakarmdam ng tako sa tanong ni Jaxton, "Ano... ano po iyon, Sir?"

Kumunot ang noo ni Jaxton, matalim na tinignan ang kasambahay.

Nanigas ang katawan ni Manang Lita at hindi agad nakapagsalita kaya mas lalong tumalim ang titig ni Jaxton.

Agad niyang naunawaan ang ibig sabihin, at mabilis na tumugon,"Hindi po!"

Lalong kumunot ang noo ni Jaxton sa narinig,"Ni isang beses ba ay hindi man lang tumawag sa iyo?"