KABANATA 3

Lumitaw si Jaxton sa pintuan ng café — naka-suot ng maayos na polo at coat, may presensyang hindi basta-basta. Tahimik pero malakas ang dating. Sa tangkad at tikas niya, para siyang modelong biglang lumabas sa magazine. Halos sabay-sabay na napatingin ang ilang babae sa loob, at kahit ang mga lalaki ay hindi napigilang mapansin siya.

Kasunod niya ang isang lalaki na mukhang nasa trenta anyos, malinis ang gupit at maayos ang tindig. Kahit hindi pormal ang suot, halata ang kagalang-galang nitong aura.

Kilala ni Gianna ang lalaking iyon — si Professor Garcia, propesor sa departamento ng Computer Science sa Unibersidad ng A. Naalala niyang nakita niya ito minsan sa forum online, kung saan nabasa niyang kasalukuyan itong nagsasagawa ng pananaliksik tungkol sa katatagan ng AI data.

Sa likuran nila ay naroon ang assistant ni Jaxton — si Riley — hawak ang isang folder at mukhang abala. Ang kumpanya ni Jaxton, ang Collins Group, ay isa sa mga nangunguna sa teknolohiya sa lungsod. Kaya malamang na may kinalaman sa negosyo ang pagkikita nila ni Professor Garcia.

Biglang bumigat ang dibdib ni Gianna. Ayaw na ayaw niyang makita si Jaxton — lalo na ngayon, na parang pinipilit pa niyang itayo ang sarili matapos ang lahat ng nangyari. Pero kung aalis siya ngayon, siguradong mapapansin siya. Kaya nagdasal na lang siya nang tahimik, umaasang hindi siya mapapansin.

Pero hindi siya pinalad.

Pag-angat niya ng tingin, doon niya nakitang nakatingin na sa kanya si Jaxton. Diretso. Tahimik. Parang walang ibang tao sa paligid. At sa titig na iyon, parang biglang bumalik ang lahat — ang mga gabing umiiyak siya mag-isa, ang mga salitang hindi naibalik, at ang pagmamahal na unti-unting naging sugat.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Tumingin si Jaxton kay Gianna na parang hindi niya ito kilala. Walang kahit anong emosyon sa mga mata niya—malamig, walang pakialam. Pagkaraan ng ilang segundo, ibinaba niya ang tingin, para bang wala lang sa kanya ang presensiya ni Gianna.

Napansin din ni Riley ang direksyon ng tingin ni Jaxton at nakita si Gianna. Sandali lang siyang tumingin, tapos ay agad ding bumaling. “Naroon po ang pribadong silid, Professor Garcia, Mr. Collins, dito po tayo,” magalang niyang sabi.

Doon lang nakahinga nang maluwag si Gianna. Akala niya, tuluyan na siyang nakaligtas.

Pero biglang huminto ang grupo.

“Mr. Collins,” tanong ni Professor Garcia habang nakatingin sa direksyon ni Gianna, “kilala mo ba ang babaeng nakaupo sa tabi ng bintana? Pasensya na, pero napansin kong pareho kayong tumingin sa kanya ni Riley.”

Napakunot ang noo ni Jaxton. Inisip niyang baka lumabas lang si Gianna para magpalipas ng oras, at nagkataon lang na narito rin siya. Pero hindi niya inasahang magkakatagpo pa sila rito.

Wala naman siyang naramdaman—ni konting tuwa o inis, wala. Ayaw na rin niyang palawakin pa ang usapan.

Malamig ang boses niya nang sagutin si Professor Garcia.

“Katulong sa bahay.”

Sandaling natahimik si Professor Garcia, halatang nagulat sa sagot.

Ang dahilan kung bakit siya nagtanong ay hindi dahil napansin ni Jaxton ang isang tao, ngunit naalala niya na nakita siya sa laboratoryo ng Unibersidad… Ngunit ang Unibersidad ng CS ay isang nangungunang unibersidad sa bansa, at ang mga nagtapos mula sa Unibersidad ng CS, gaano man kababa ang kanilang estado, ay hindi magiging katulong.

Kaya paano naging katulong ang babaeng nasa harapan nila. Kung graduate ito sa CS?

At bukod dito, ang mag-aaral na iyon mula sa Unibersidad ng CS ay isang henyo sa mga henyo, at kung sumali ang ganoong talento sa kanyang laboratoryo, maaaring malutas ang kasalukuyang problema sa pinakamaikling panahon.

Ngunit sa paano man, bigla siyang nawala ilang taon na ang nakalipas.

Tiningnan niya ang lahat ng mga rekord ng mga nagtapos, walang kakaiba, at walang sinuman ang tumutugma sa henyong mag-aaral na iyon...

Sinuri ni Avery na sa talino ng henyong mag-aaral na ito, kung maglalabas siya ng ilang mga akademikong papel, magiging sensasyon sa buong larangan, at maaari siyang maging pinakabatang propesor sa kasaysayan ng Unibersidad ng CS at maaari pang mapasama sa hall of fame ng research institute ng computer science. Walang hanggan ang kinabukasan ng kung sinong mapasama roon.

Nang maisip iyon ni Professor Garcia, bahagyang natawa siya sa sarili. Mali pala ang akala niya at wala naman palang espesyal sa babaeng nasa harapan nila.

“Tara na, Mr. Collins,” aniya, at nagpatuloy sila papasok sa pribadong silid.

Hindi man lang muling tumingin si Jaxton kay Gianna. Diretso lang siyang naglakad, malamig, parang walang kahit anong nangyari. Parang hindi nagtama ang mga mata nila.

Naiwan si Gianna, nakatitig sa tasa ng kape sa mesa. Mahigpit ang pagkakahawak niya rito hanggang sa kumaskas ang kanyang kuko sa gilid ng tasa — lumabas ang tunog na parang punit na hininga.

Naalala niya bigla si Richard. Dati, madalas itong dumalaw sa bahay nila, at tuwing natitikman ang mga luto niya, palagi nitong sinasabi, “Sana makahanap din ako ng babaeng kasing galing mo magluto.”

Ngunit noon, walang kagatol-gatol na sumabat si Jaxton, malamig at walang emosyon, “Pakasal ka sa isang chef, sigurado akong busog ka.”

Noon, hindi iyon tumatak kay Gianna. Akala niya, simpleng biro lang. Ngayon, habang iniisip niya iyon, napangiti siya — isang mapait na ngiti. Tatlong taon siyang nagsikap, nagpakumbaba, naghintay. At sa dulo, sa mga mata ni Jaxton… isa lang pala siyang chef. Isang katulong sa bahay. Isang taong walang halaga para sa kanya.

Biglang sumama ang pakiramdam ni Gianna. Parang may mga karayom na sabay-sabay tumutusok sa kanyang puso, paulit-ulit, walang tigil. At kahit gusto niyang hindi masaktan — huli na. Parang bumabaon ang mga salitang binitiwan ni Jaxton sa buto niya.

Pagkapasok ni Jaxton sa pribadong silid, lumapit si Riley at kumatok sa mesa niya.

Napatigil sa pag-iisip si Gianna at napatingala.

“Anong ginagawa mo rito?” malamig na tanong ni Riley, halatang inis. “Hindi ba sinabi na ni Mr. Collins na huwag mo nang sundan o alamin ang mga galaw niya?”

Nanlamig ang pakiramdam ni Gianna. Hindi niya sinasadya — hindi niya naman talaga gustong magkita silang muli. Pero paano niya ipapaliwanag iyon kung hindi naman siya pakikinggan? Ano pang silbi ng paliwanag niya kung may konklusyon na ito?

Naalala niya bigla ang isang gabi noon.

Nagkasakit ang lolo ni Jaxton, at ilang araw siyang hindi makontak. Nag-aalala si Gianna kaya kinausap niya ang sekretarya nito para lang malaman kung nasaan siya. Sa huli, natagpuan niya ito sa isang bar na lasing na lasing, halos hindi na makatayo.

Nilapitan niya ito para tulungan, pero bago pa siya makapagsalita, bigla siyang hinila ni Jaxton at ibinagsak sa sofa. Mainit ang hininga nito, mabigat ang kamay, at bago niya namalayan, mariin na siyang hinalikan.

Nagulat siya noon. Pero higit sa lahat — natuwa.

Dahil sa unang pagkakataon, siya ang nilapitan ni Jaxton. Siya ang hinanap, hindi kabaliktaran. Akala niya, iyon na ang simula ng pagbabago sa pagitan nila. Isang maling akala lang pala ang lahat.

Ngayon, habang nakatingin sa malamig na tingin ni Riley at sa pintuang pinasukan ni Jaxton, napagtanto ni Gianna na nagkamali pala siya. Lahat ng inakala niyang espesyal, ay isa lang palang pagkakamali.

Ngunit sa susunod na sandali, narinig niya mula sa loob ng silid ang pangalan — “Lari.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya. Nanigas si Gianna, at ang lahat ng alaala ay bumalik nang sabay-sabay. Noong gabing iyon sa bar, matapos siyang halikan ni Jaxton, binulong nito ang pangalang iyon. Lari. Hindi siya.

Nang maalala iyon ni Gianna, parang tinusok ng karayom ang puso niya. Pagkagising ni Jaxton kinabukasan, nagalit ito nang todo. Isang buwan siyang hindi umuwi, at mariing binalaan siya —

“Kapag sinundan mo pa ako o nakialam sa mga ginagawa ko, tapos na tayo. Kahit anong sabihin ni Lolo, hihiwalayan pa rin kita.”

Simula noon, natakot si Gianna. Kahit nag-aalala siya, pinigilan niya ang sarili. Hindi na niya tinanong kung saan ito pupunta, o kung sino ang kasama nito.

Alam ni Riley ang totoo. Alam niyang mahal ni Gianna si Jaxton — higit pa sa dapat. At ngayong bigla na namang lumitaw si Gianna dito, halatang wala ito sa sarili.

Siguro, napuno na rin siya. Siguro, sa tagal niyang tiniis, ngayon lang siya tuluyang sumabog.

Mabilis na nagsalita si Riley, kalmado pero may diin sa boses. “Kung kaya mo lang ito ginawa dahil bumalik si Miss Lari, isipin mo muna nang mabuti, Gianna. Alam mo kung gaano kahalaga si Miss Lari kay Sir Jaxton. Sa ginagawa mo ngayon, hindi ba parang sinasayang mo lang ang sarili mo?”

Tumigil si Gianna. Narinig niya ang pangalan ni Lari at parang biglang humigpit ang dibdib niya.

Si Lari—ang babaeng halos hindi niya maabot. Matalino, maganda, at hinhin ang kilos. Pagbalik nito sa bansa, agad siyang tinanggap bilang doktor, at sa loob ng ilang linggo, nakapasok pa sa research team ni Professor Garcia na isang malaking pangalan sa larangan ng teknolohiya at AI research. Ang mga taong kasama ni Lari ay puro magagaling. Mga bihasa, mga kinikilala. At siya? Isang babaeng walang trabaho, dating asawa ng isang lalaking hindi na siya kayang tingnan sa mata.

At higit sa lahat? Mahal na mahal ni Jaxton. Kaya anong laban niya sa babaeng okupado ang puso ng lalaking minahal niya?

Kung si Riley ang nasa kalagayan ni Gianna, siguro alam na niya kung kailan dapat umurong. Dahil kung magpapatuloy pa siya, lalo lang niyang makikita kung gaano kalaki ang pagitan nila ni Lari. At sa huli, siya rin ang masasaktan.

Pero si Gianna ay hindi pa rin umatras. Nakatingin lang siya kay Riley, tahimik, ngunit matigas ang paninindigan sa mga mata.

Alam ni Riley, mahirap siyang kausapin. Lalo pa’t matagal nang may hindi magandang ugnayan sina Gianna at siya. Simula’t sapul, malamig si Riley sa kanya. Lahat ng kilos ni Jaxton, ginagaya nito — pati ang lamig at ang distansya.

Kaya kahit sa ngayon, hindi na siya nagulat na ganito pa rin ang tono ng boses ni Riley — matalim, walang simpatya. Pero sa kabila ng lahat, si Gianna, hindi na lumaban. Tahimik lang niyang hinigpitan ang hawak sa tasa ng kape, habang pinipigilan ang luha na gustong pumatak.

Dati, nakatuon lang si Gianna kay Jaxton. Kaya kahit gaano kalamig o kasarkastiko si Riley, palagi siyang kalmado — tahimik lang, hindi lumalaban. Pero ngayon, iba na. Wala na siyang dahilan para manahimik.

Diretsong tumingin si Gianna kay Riley. “Paano mo nasabing walang kabuluhan? Kung susundin ko ang lohika mo, puwede ko naman siyang sundan buong araw. Ang alamin lahat ng ginagawa niya, lahat ng pinupuntahan niya. Mas madali ‘yon, ‘di ba? Hindi ko na kailangang umarte o magpaligoy-ligoy. Mas bagay sa gusto mo — isang selosang baliw na stalker.”

Nanlaki ang mga mata ni Riley. Hindi siya sanay na marinig si Gianna na ganito — may tapang, may tinig. Ito ang unang beses na sumagot ito sa kanya.

Palagi siyang nakikita ni Riley bilang isang mahina, tahimik, at sobrang mahinahong babae na laging sumusunod sa gusto ni Jaxton. Pero ngayon, ibang Gianna ang nasa harap niya. Para itong ibang tao? Si Gianna ba talaga ang kaharap niya?

Mabilis ding nagbago ang ekspresyon ni Riley — naalala niya ang nangyari kahapon. Ang pagkalaglag ng anak ni Gianna. At si Jaxton, na wala man lang pakialam, dahil abala kay Lari.

Kung siya rin ang nasa kalagayan ni Gianna, baka hindi rin niya kayanin. Pero kahit gano’n, nanatiling malamig ang boses ni Riley.

“Hindi ako nandito para makipagtalo sa’yo,” sabi niya, tuwid ang tingin. “Alam mong ayaw ka makita ni Sir Jaxton. Umalis ka na bago pa niya mapansin na nandito ka.”

Tahimik lang si Gianna, pero sa loob-loob niya, nag-aalab ang sakit at galit. Dati, ginawa niyang mundo si Jaxton. Ngayon, siya na mismo ang gustong tumakas sa mundong ‘yon.

Kung talagang magiging matigas si Gianna, mananatili siya roon — haharapin si Riley, hahamunin ang lahat. Pero ano pa ba ang mapapala niya? Wala na. Hindi na siya bata para makipagsagutan sa mga taong wala namang halaga sa kanya.

“Hiwalay na kami ni Jaxton,” diretsong sabi ni Gianna, kalmado pero matigas ang tono. “At sa hinaharap, kahit ano pang gawin ko, wala na kayong pakialam doon. Kaya huwag na kayong makialam. At huwag niyong isipin sinusundan ko pa rin si Jaxton.”

Pagkatapos niyang sabihin iyon, kinuha niya ang bag niya at tumalikod. Tahimik lang ang paligid habang naglalakad siya palayo, hanggang sa tuluyang mawala sa paningin ni Riley.

Naiwang nakatingin si Riley sa likod ni Gianna, bahagyang nakakunot ang noo. Maya-maya, napangiti siya — may halong inis at pangungutya.

“Grabe talaga ‘tong babaeng ‘to,” bulong niya. “Ilang beses nang gustong makipaghiwalay ni Sir Jaxton, kailan ba niya pinakinggan? Ngayon pa, nagyayabang na hiwalay na raw?”

Umiling siya, halos natawa. “Kahit sabihin niyang tapos na, suot pa rin ang wedding ring. Ang hirap magsinungaling kapag nakikita mo pa rin ang ebidensya sa daliri mo.”

Paglabas ni Gianna sa café, huminga siya nang malalim. Pagkatapos ay tinawagan niya si Chelsea. “Magkita tayo sa ibang lugar,” mahina niyang sabi.

Panahon na para gawin kung ano ang matagal na niyang gustong gawin. Hindi na niya kayang maghintay pa.

Sa loob ng isang jewelry store, mahinahon niyang iniabot ang kamay sa staff. Ginamit ng empleyado ang maliit na sipit at maingat na pinutol ang singsing na nakasuot sa daliri ni Gianna. Habang bumabagsak sa tray ang hati nang metal, napangiti siya nang bahagya — mapait pero magaan. Parang sa wakas, nakawala rin siya sa tanikala.

Sa loob ng mga taong hindi siya nabubuntis, kung anu-anong gamot ang pinainom sa kanya ng kanyang biyenan. Dahil doon, bahagyang tumaba si Gianna, at hindi niya namalayan na hindi na niya maalis ang singsing sa daliri niya.

Kaya nang maputol iyon, wala na itong halaga — sirang alaala lang. Ibinenta niya ito ayon sa presyo ng platinum sa merkado. Hindi mahilig si Gianna sa magagarbong bagay. Lahat ng mga gamit niya ay mumurahin lang halos lahat. Maging ang singsing ng kasal nila ni Jaxton ay simple lang — may maliit na brilyante, pero hindi mahalaga. Kaya kahit ibenta pa niya ito, halos dalawang libo lang ang nakuha niya.

Nang marinig iyon ni Chelsea, napailing siya, sabay tawa nang may halong inis. “Ibinenta mo na talaga ang wedding ring mo?” sabi niya, nakataas ang kilay. “Grabe, Gianna, kung dati puro drama ka lang, mukhang seryoso ka na ngayon.”

Sa tatlong taon na nakasama ni Gianna si Jaxton, hindi kailanman naniwala si Chelsea na kakayanin niyang hiwalayan ito. Dahil alam na alam ni Chelsea kung gaano niya kamahal si Jaxton, na kaya niyang maghintay at magpakatanga ng ilang taon – mahalin lang siya nito.

Pero ngayong hawak niya ang resibo ng binentang singsing, parang doon pa lang niya tuluyang naunawaan — tapos na nga talaga. Parang isang himalang hindi aakalaing mangyayari.