KABANATA 6

“Napakagaling mo,” mahinang sabi ni Jaxton.

Tumingin si Lari sa mga mata niya, at nakita ang malalim na paghanga na nakapaloob dito. Hindi ito bago sa kanya — ganap na inaasahan niya ang ganitong reaksyon mula sa isang lalaki tulad ni Jaxton.

Alam niyang ang pakikipagtulungan ng Collins Group sa laboratoryo ni Professor Avery, pati na rin ang tagumpay ng proyekto, ay natural na magdudulot ng pakinabang sa Collins Group. Sa pagbabalik niya sa bansa, layunin ni Lari na maging pangunahing tauhan sa paglutas ng mga teknolohiyang kritikal, at may tiwala siya na kaya niyang gawin iyon.

Hindi na panahon ng mga simpleng babae. Hindi sapat na magluto ng ilang pagkain o magpakita ng lambing para makuha ang puso ng isang lalaki. Kung may kakayahan ang isang babae, saka lamang siya mapapansin.

At iyon ang hangarin ni Lari, maging isang babaeng tunay na may kakayahan, isang babae na hindi basta-basta malilimutan.

...

Abala si Gianna buong umaga, nakatutok sa kanyang mga gawain, hanggang sa napagpasyahan niyang magpahinga sandali sa pantry para kumuha ng kape. Dinalhan niya rin ang isang katrabaho, na masayang tinanggap ang inihandang inumin.

Biglang tumunog ang kanyang telepono. Si Anita, ang sekretarya ni Jaxton, ang tumatawag.

Sa totoo lang, ang iilang beses lang na nakipag-ugnayan si Gianna kay Anita ay tungkol sa iskedyul ni Jaxton. Ayaw niyang makisangkot sa anumang bagay na may kinalaman sa kanya, ngunit mabait si Anita, kaya pagkatapos ng ilang sandali ng pag-iisip, sinagot niya ang tawag.

“Gianna, okay ka lang ba?” Napakababa at puno ng pag-aalala ang boses ni Anita.

“Okay lang ako,” mahinang sagot ni Gianna, hindi rin niya alam kung bakit nag-aalala ang babae.

“Kanina lang, dinala ni Mr. Jaxton ang isang babae sa kumpanya. Napaka-espesyal ng pagtanggap sa kanya — lahat ng executive ay nagulat, at iniisip nila na maaaring siya ang magiging misis... Hindi ko alam kung narinig mo na, kaya sinasabi ko sa iyo, ang babaeng iyon ay si…”

Biglang huminto ang boses ni Anita, at sa isang iglap ay may sumabog na sigaw, puno ng takot, “As… Assistant Riley, ako…”

Nakatago siya sa isang sulok, nanginginig sa takot, hindi inasahan na lalapit si Riley mula sa likuran.

Hinawakan ni Riley ang telepono ni Anita, tiningnan ito nang matindi, at kumunot nang mahigpit ang kanyang noo. “Hinahanap ka niya para magtanong tungkol sa iskedyul ni Mr. Collins?”

Nakita ni Anita sa likuran ni Riley si Mr. Collins, kasama ang babaeng nagngangalang Lari. Ang kanyang katawan ay nanlamig sa takot, at hindi siya makapagsalita.

Hindi naghintay si Riley ng sagot, propesyonal niyang iniulat, “Mr. Collins, ito si Gianna. Nagtatanong muli siya tungkol sa iyong iskedyul.”

Hindi niya pinatay ang telepono, at hindi rin nagpakita ng takot kahit marinig ito ni Gianna.

Kumunot ang noo ni Gianna. Hindi niya pinansin ang mali at malamig na paratang ni Riley, at gusto na sana niyang patayin ang telepono. Ngunit narinig niya ang malamig na boses ni Jaxton na dumampi sa kanyang pandinig, “Huwag mo siyang pansinin.”

Ganito ang palaging ugali ni Jaxton sa kanya.

Tahimik lang si Gianna sa kabilang linya, hindi nagulat, ngunit ang puso niya ay bahagyang tumibok sa inis pero nanatili siyang kalmado.

Ngunit hindi na niya pinilit alamin ang katotohanan, at tila nagkakamali ang lahat sa kanya.

Noon, kailangan ni Gianna na ipaliwanag nang maayos ang lahat, dahil takot siyang magkamali kay Jaxton at baka magalit ito sa kanya. Ngunit ngayon, hiwalay na sila at wala nang dahilan para isipin ang nararamdaman ni Jaxton, at lalo na ang tungkol kay Lari.

Ngunit sa isang iglap, dumampi ang malamig na boses ni Jaxton sa kanyang pandinig, “Bukas, hindi mo na kailangang pumasok sa trabaho!”

Nagulat si Gianna. Papalisin ba niya si Anita?

Tama. Matapos ang unang pakikipag-ugnayan kay Anita, tila gusto na siyang palisin ni Jaxton.

Ngunit nanatiling nakatayo si Anita, matapos manalangin nang husto si Gianna. Binantaan lang siya na hindi na mauulit ang anumang pagkukulang at siyempre, hindi na ito mauulit.

Sa harap ni Gianna, malinaw ang ugali ni Jaxton, walang itong awa.

“Jaxton, hindi naman kailangan magalit nang ganito para sa isang simpleng sekretarya,” mahina ngunit malinaw ang boses ni Lari.

Ang tono nito… parang lumambot ang buong silid. Tulad ng kanyang pangalan, may banayad na lambing na hindi maikakaila.

Nakiusap si Lari, "Paano kung ito, mamaya ay ako ang manlilibre, huwag ka nang magalit, okay? Ibigay mo na lang sa akin ang pagkakataon."

Pagkaraan ng dalawang segundo, "Sige."

Ang tono ni Jaxton ay hindi mabigat o magaan. Kumpara sa kalupitan ng nakaraang pangungusap, ito ay mas mahinahon. Ibang-iba talaga kapag si Lari ang kaharap nito – para itong nagiging ibang tao. Taliwas sa pagiging walang puso nito kay Gianna.

Ngumiting nang bahagya si Lari, "Tara na," Bumaling si Lari sa sekretarya. “‘Wag mo nang ulitin, ha?”

Pagkatapos nito, wala nang mga boses nina Jaxton at Lari.

Ngumiting may pait si Gianna, ramdam niya ang bigat sa dibdib.

Palagi niyang iniisip kung gaano kahirap pasiyahin si Jaxton. Noong nakaraan, bawat pakikipagtagpo ay nangangahulugang kailangan niyang makiusap nang ilang araw bago lumuwag ang mukha ni Jaxton at magpakita ng kahit bahagyang ngiti.

Ang prosesong iyon ay parang pasan sa isip ni Gianna. Hindi siya makakakain nang maayos, hindi makakatulog nang maayos, at hangga’t nananatili ang galit ni Jaxton, imposible siyang makapag-focus sa iba pang bagay. Hindi niya kayang manahimik na lang kapag galit ang asawa niya – parang ikababaliw niya.

Ngunit ngayon, sa isang simpleng pangungusap lamang mula kay Lari. Sa isang pakiusap lang ay naglaho ang lahat ng galit nito. Na kailanman ay hirap na hirap si Gianna na gawin kay Jaxton.

Tumingin si Riley sa telepono, alam niyang narinig ni Gianna ang lahat. Malamig ang ekspresyon nito, hindi gusto ang pagtawag ni Gianna.

Naging sanhi pa si Gianna ng abala. Ang ideya na maaaring maapektuhan si Anita dahil sa kanya ay nagdudulot ng galit sa kanya. Mas nagdudulot lang ng problema ang kilos ni Gianna.

Sa ganitong paraan, naisip niya ni Riley na sa susunod ay hindi na siya papayag na kikilos nang palihim si Gianna sa likod ng iba. Kung may sisihin, sisihin siya — si Gianna, na palaging nagmamasid sa iskedyul ni Mr. Collins

Kung bawat kilos ay kailangang bantayan ng isang babae, at siya ang nasa posisyon ni Jaxton, tiyak na maiirita siya sa sitwasyon.

Iwinagayway ni Riley ang kanyang kamay at lumapit ang sekretarya.

“Ang mga kailangan ay aayusin ngayon,” mahigpit na sabi niya.

Si Gianna, ramdam ang bigat sa puso, pinilit na huminga nang malalim at ihanda ang sarili para sa darating na abala.

Miyerkules ang kaarawan ni Lari, at ayon sa utos ni Jaxton, kailangan niyang magpareserba sa Crown Hotel at makipag-usap sa may-ari tungkol sa paghahanda ng sorpresa para sa kaarawan ni Lari.

Abala si Jaxton, walang oras para bantayan ang simpleng pag-alis ng isang sekretarya.

Kinuha ni Riley ang telepono, at inabot kay Anita. Nang makita niya ang pangalan, biglang kumunot ang noo niya. Inabot siya ng ilang segundo bago maalala ang taong iyon, at may halong pagkadismaya ang boses niya.

“Napakatanga mo. Isa lang siyang katulong na naghahatid ng baon para kay Mr. Collins. Kailangan mo bang sumunod sa kanya? Para ano? Mapagalitan ka ni Mr. Collins? Sa susunod kapag ginawa mo pa, hindi ko alam kung paano ka pa makakaligtas.”

Nahuli mismo ni Jaxton si Anita, at natakot siya nang husto. Ngayon lamang siya magsasalita, kahit nanginginig pa rin.

“Hindi siya katulong. Asawa siya ni Mr. Jaxton.”

Nagulat si Riley, at may bahagyang pagdududa sa tinig ni Anita.

“May mata ka ba? Hindi mo ba nakita na pareho silang nagsuot ng magkapares na singsing? Si Miss Lari ang magiging misis ng pangulo. Walang duda tungkol diyan.”

"Hindi..."

"Huwag nang magsalita, magmadali ka sa pag-transfer ng trabaho!"

Hindi nangahas magsalita si Anita, at tahimik na kinuha ang kanyang telepono. Pagkatapos umalis ng punong sekretarya, tiningnan niya ito, at nakikipag-usap pa rin?

Bigla siyang natakot, "Gianna, okay ka lang ba! Ang nangyari kanina, hindi mo narinig, 'di ba!"

Inaasahan ni Anita na hindi ito narinig ni Gianna, ngunit imposible iyon.

"Huwag mong pakinggan ang sinasabi nila, hindi ka katulong… Sorry, Sorry, talaga... "

Si Jaxton ay nagpakasal nang palihim, at hindi pinapayagan na ipaaalam sa lahat na kasal silang dalawa. Sa bawat paghahatid ng baon ni Gianna, ipinapasa ito ng sekretarya, at napagkakamalang siya bilang katulong sa bahay, at hindi siya nagreklamo.

Wala si Gianna na pakialam dito, hindi lang niya inaasahan na si Jaxton, na halos hindi nagsuot ng singsing ng kasal, ay nagsuot ng magkapares na singsing kasama si Lari.

Ang mga kamay ni Jaxton ay napakaganda, mahaba at maputi ang mga daliri, malinis at puno ng lakas, at ang kanyang daliri na may singsing ay may hindi maipaliwanag na karisma.

Sa bawat pagkakataon, matagal na titingnan ni Gianna.

Ngunit ang bilang ng mga pagkakataong nagsuot si Jaxton ng singsing ng kasal ay iilang beses lamang.

Palagi niyang inisip na ayaw ni Jaxton sa pakiramdam ng pagiging nakakulong ng alahas, ngunit sobra pala ang kanyang iniisip, ayaw lang niyang magsuot ng singsing ng kasal.

"Sorry, wala akong paraan ngayon upang maibalik ang iyong trabaho." Nalulungkot na sabi ni Gianna.

Bagama't isang beses pa lang nakikipag-ugnayan si Anita kay Gianna, naramdaman niyang napakabait nito at kung ikokompara sa trato ni Riley at Anita sa kanya. ‘Di hamak na mas mabalit si Anita.

Biglang naging interesado si Jaxton sa isa pang babae na hindi pa nangyayari kahit kailan – at hindi siya mapalagay, kaya sinabihan niya si Gianna. Nais niyang ipag-alam rito ang katotohanan, wala namang babae ang magnanais na magloko ang asawa niya.

Ngunit nabigo ito.

Labis na naguguluhan si Anita sa nangyari. “Okay lang talaga, Gianna,” sabi niya, pilit na ngumingiti. “Sinabi ko na sa ’yo noon, plano ko na talagang umalis. Gusto kong tulungan sina Mama at Papa sa tindahan. At saka, nakasulat na nga ang kalahati ng resignation letter ko.”

Halata sa boses niya na hindi iyon totoo, parang pinipilit lang niyang paniwalain ang sarili. Huminga nang malalim si Gianna, pero kahit paano ay nabawasan ang bigat sa dibdib niya.

Maya-maya, halos pabulong na ang tono ni Anita. “Pero Gianna… bakit ganon? Misis ka ni Mr. Collins, pero bakit niya ginagawa ’to sa ’yo?”

Tahimik lang si Gianna. Hindi niya alam kung ano ang dapat maramdaman — galit, sakit, o hiya. Dahil alam niya mismong ibang-iba ang trato sa kanya ni Jaxton. Daig niya pa ang isang estranghero kaysa asawa.

Napaisip si Anita, hindi pinapayagang pumasok si Gianna sa opisina ni Mr. Collins. Pero si Lari? Pwedeng-pwede. Parang siya pa ang may-ari ng lugar dahil lahat ng kilos nito ay inaalalayan ni Mr. Collins. Sino nga ba ang tunay na asawa at sino ang kerida sa kanilang dalawa?.

Kung gusto man ni Jaxton na itago ang kasal nila sa publiko, pwede naman niyang sabihin na kamag-anak lang o kaibigan siya. Hindi naman siguro magtatanong ang mga tao. Pero hindi — pinili niyang ipahiya si Gianna sa lahat.

At ang mas masakit, ang baon na araw-araw siyang pinaghahandaan ng pagkain, hindi man lang personal na maihahatid ni Gianna. Pinaghirapan niya ’yon, mula sa pagising ng maaga hanggang sa paglalakad papunta sa building.

Isang simpleng tanghalian lang sana na magkasama sila, pero parang itinapon ni Jaxton sa sahig ang lahat ng halaga noon.

Tahimik si Gianna. Ang mga kamay niya ay mahigpit na magkadikit sa kandungan. Hindi na niya alam kung dapat pa siyang magpaliwanag o tanggapin na lang na, sa paningin ni Jaxton… wala siyang lugar. Isa lang siyang mang-aagaw ng puwesto – at ang tunay na nagmamay-ari noon ay si Lari.