Chapter 3

Isang malakas na pwersa ang biglang tumama kay Mariel sa sumunod na segundo. Buong lakas siyang itinulak palayo ng lalaki. Lumabog at muntik na siyang matumba sa sahig, ngunit mabuti na lamang at mabilis niyang nahawakan ang katabing lamesa upang balansehin ang kaniyang sarili.

Nakatayo si Elon Cartier doon habang nakatitig sa kaniya mula sa itaas. Ang mga mata nito ay kasinglamig ng tipak ng yelo sa gitna ng taglamig. Tumingin ito sa bahagi ng kaniyang suit kung saan siya hinawakan at nayupi ni Mariel na tila ba nakatingin ito sa isang maruming bagay.

"Umalis ka sa harap ko," malamig na utos ni Elon habang madilim ang mukha. "Hindi mo ba alam na diring-diri ako sa mga babae?"

Hindi malakas ang pagkakasabi niyon, ngunit para itong isang balde ng masidhing yelo na ibinuhos kay Mariel mula ulo hanggang paa. Nanigas siya sa kaniyang kinatatayuan.

Muling binalot ng nakakabinging katahimikan ang buong bulwagan. Ang mga bisita na kanina lang ay nagbubulungan ay sabay-sabay na nagpigil ng hininga dahil sa takot. Sino ba ang sinabihan ni Elon Cartier na lumayas? Walang iba kundi si Mariel.

Agad na nawalan ng kulay ang mukha ng dalaga.

"Aaaaaah! Daddy, anong ginagawa mo?!" galit na sigaw ng boses-bata na biglang sumabog sa loob ng kaniyang tiyan. "Mommy ko 'yan! Paano mo nagawang sabihan siya na lumayas?!"

"Nagpapakipot lang 'yan, Mom! Huwag kang malungkot," pagpapatuloy ng maliit na dumpling upang i-comfort siya. "Kapag nainlove na 'yan sa iyo, magiging sunud-sunuran din 'yan na parang aso."

Siyempre, walang ibang nakakarinig sa boses na iyon kundi si Mariel lamang. Hindi sumuko ang dalaga. Muli siyang humakbang pasulong upang hawakan at pigilan si Elon Cartier sa pag-alis.

Nang makita ni Emman ang eksenang ito, halos mahimatay siya sa tindi ng kaba.

"Mr. Cartier, patawarin mo kami!" mabilis na singit ni Emman habang yumuyuko nang mababa at nanginginig ang boses sa takot. "Pasensya na po, may diperensya po sa pag-iisip ang anak ko. Pakiusap, maging malawak sana ang iyong pang-unawa at huwag mo na itong seryosohin."

Sumugod din pasulong si Duanne na may mukhang salit-salit ang pamumutla at pamumula dahil sa kahihiyan.

"Mr. Cartier, kasalanan ko po dahil hindi ko siya nadisiplina nang maayos," sabi ni Duanne habang pilit na humihingi ng paumanhin. "Nababaliw na siya para bastusin ka. Patawad po, ilalayo ko na siya rito ngayon din—"

Subalit bago pa man siya mahawakan ni Duanne, mabilis na nahawakan na naman ng mga daliri ni Mariel ang pulso ni Elon Cartier. Malinaw ang bawat buto sa perpektong kamay ng lalaki, at kitang-kita ang mga asul na ugat sa ilalim ng maputi nitong balat.

Tumingin pababa si Elon Cartier sa kamay na nakakapit sa kaniyang pulso. Maputi, payat, at nanginginig pa ang mga dulo ng daliri nito. Pagkatapos ay dahan-dahan niyang itininaas ang kaniyang tingin upang harapin ang may-ari ng kamay na iyon.

Walang kaanu-anong dugo sa mukha ni Mariel at namuti na rin ang kaniyang mga labi sa tindi ng kaba, ngunit ang kaniyang mga mata ay nananatiling nakatitig nang diretso sa kaniya, tumatangging umiwas.

"Kung gusto mo pang mabuhay, bitawan mo ako ngayon din," matabang na banta ni Elon Cartier.

Para sa kaniya, ang babaeng nangangahas na kumapit sa kaniya nang ganito ay alinman sa patay na o hindi pa ipinanganak sa mundo. Ang babaeng ito ay naghahanap lang ng lalaking sasalba sa kaniya, nang hindi man lang iniisip kung may karapatan ba siya.

Buong lakas na iwinaksi ni Elon ang kamay ni Mariel at tumalikod upang tuluyang lumakad palayo.

Dahil sa tindi ng takot na maiwan sa impiyernong iyon, biglang isinigaw ni Mariel ang nag-iisang alas na mayroon siya.

"Mr. Cartier, ang batang dinadala ko sa aking tiyan ay sa iyo!" sigaw ni Mariel na umalingawngaw sa buong kwarto.

Muling natahimik ang lahat. Ang bawat tao sa bulwagan ay napatingin sa kaniya na tila ba isa siyang unggoy na nagwawala sa loob ng zoo.

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Sanya habang puno ng pang-uuyam at katuwaan ang kaniyang mga mata.

"Ate, kung gusto mong umakyat sa mataas na lipunan, alamin mo naman ang limitasyon mo," natatawang parinig ni Sanya sa kaniya. "Hindi mo ba alam na hindi basta-basta lalaki si Mr. Cartier para kapitan mo na lang nang ganyan?"

Alam ng lahat na walang interes sa mga babae si Elon Cartier, siya ang pinakamataas na pinuno sa elite circle ng Maynila. Kahit sinong lalaki ay pwedeng pagbintangan ni Mariel, maliban sa kaniya. Para sa mga nakakakita, hinatulan na ni Mariel ang sarili niyang kamatayan. Ang huling babaeng nangahas na magsabi niyan ay matagal nang nakabaon sa lupa.

Nagsimula nang mag-usap-usap ang mga bisita.

"Gusto na ba talagang mamatay ng babaeng iyon?" bulong ng isang mayamang ginang. "O baka naman tuluyan na siyang nabaliw? Paano niya nakuha ang lakas ng loob na kalabanin si Mr. Cartier?"

"Katapusan na ng pamilyang Infante—" wika naman ng isang negosyante.

Gaya ng inaasahan ng lahat, biglang huminto sa paglakad si Elon Cartier. Dahan-dahan siyang humarap at ang kaniyang mukha ay naging kasinglamig ng yelo. Ang kaniyang mga mata ay tila ba dumaan sa matinding lamig bago itinitig kay Mariel.

"Ulitin mo ang sinabi mo," malamig na utos ni Elon Cartier habang binibigkas ang bawat salita nang may diin.

Hindi malakas ang kaniyang boses, ngunit para itong ihip ng hangin na nanggaling sa pinakamalalim na imbakan ng yelo. Alam ni Mariel kung gaano kapanganib ang hakbang na ito. Ngunit wala na siyang ibang mapagpipilian pa.

Itinaas niya ang kaniyang ulo upang salubungin ang nakakapanigas na titig ng lalaki, at pinilit niyang patatagin ang kaniyang boses.

"Ang sabi ko, ikaw ang ama ng bata sa sinapupunan ko!" buong lakas na pag-uulit ni Mariel.

Matagal na tinitigan ni Elon Cartier si Mariel, bago biglang pakawalan ang isang mahinang tawa. Ang ngiting iyon ay hindi umabot sa kaniyang mga mata; napakalamig at nakakapangilabot niyon.

"Ha," sabi ni Elon habang umaangat ang sulok ng labi. "Binibining Infante, magaling. Nagawa mo akong hamunin na maging ano mo? Alam mo ba kung nasaan na ngayon ang huling taong nangahas na magsalita sa akin nang ganyan?"

Sa tindi ng takot, biglang nanghina ang mga tuhod ni Emman at muntik na siyang mapaluhod sa sahig. Samantala, bumaon ang mga kuko ni Mariel sa kaniyang sariling palad.

Masakit.

Ngunit mabuti na ring masakit; ang sakit ang nagpapagising sa kaniya sa reyalidad.

"Mommy, huwag kang matakot!" urong ng boses-bata sa kaniyang tiyan, malambing at matamis ang tono ngunit may determinasyon. "Ako ay isang daang porsiyentong anak ni Daddy! Basta mapatunayan mo ito, hindi niya ako itataboy!"

"Kapag nasa likod mo na si Dad, hindi ka na nila pwedeng saktan o i-bully! Ikaw na ang magiging young mistress ng mga Cartier!" dagdag pa ng maliit na dumpling.

Lihim na napangiti nang mapait si Mariel sa kaniyang sarili. Paano niya ito mapapatunayan? Ang mga salitang iyon ay nabitawan lang niya dahil sa tindi ng siksik ng sitwasyon. Ngayon ay sumusugal na lang siya sa bawat hakbang, nang walang kaisipan kung saan siya dadalhin ng susunod na sandali.

"Ikaw na bastos na bata!" sigaw ni Emman habang sumusugod palapit, ang mukha ay nagkulay ube sa tindi ng galit. "Kung magpapatuloy ka sa pagsasalita ng kalokohan, idadamay mo ang buong pamilya sa kamatayan!"

Hindi siya tinapunan ng tingin ni Mariel. Sinubukan niyang alalahanin ang mga detalye ng gabing iyon.

"Mr. Cartier," panimula ni Mariel, ang kaniyang boses ay kakaiba ang ipinapakitang kalmado. "Natatandaan mo ba ang nangyari tatlong buwan na ang nakakaraan sa presidential suite ng Xylo Club?"

Biglang napawi ang ngiti sa mga labi ni Elon Cartier.

"Mariel, akala mo ba ay makakalapit ka sa mga Cartier sa pamamagitan lang ng paggawa ng kwento?" singit ni Duanne na pilit humahakbang pasulong.

"Hindi ako nag-iimbento ng kwento. I’m stating facts here," sagot ni Mariel habang nakatitig pa rin kay Elon. "They drug my drinks!"

"Then show me an evidence," malamig at maikling putol ni Elon.

Simpleng salita lang ang binitawan ng lalaki, ngunit wala itong iniwang puwang para sa anumang negosasyon.

"Mommy, mag-isip ka nang mabilis! May nakita ka bang espesyal sa araw na iyon?" pagmamadali ng maliit na dumpling sa kaniyang isipan.

Biglang kumislap ang mga mata ni Mariel. Humakbang siya nang paisa-isang hakbang pasulong. Napakalapit na niya ngayon kay Elon Cartier, sapat na para maamoy ang malamig at kakaibang halimuyak ng cedar trees na nagmumula sa lalaki.

Pagkatapos, tumingkayad siya nang bahagya upang lumapit sa tainga nito, ang kaniyang boses ay kasinghina ng usok.

"Mr. Cartier, mayroon kang pulang balat na kasinglaki ng barya sa iyong puwetan," bulong ni Mariel.

Agad na nangontrata ang mga balintataw ng mata ni Elon Cartier. Ang balat na iyon ay nasa isang napakatagong bahagi ng kaniyang katawan, na tanging siya at ang napakakaunting tao lamang ang nakakaalam. Ang kaniyang mga magulang, at ang babaeng naging kapiling niya sa dilim noong gabing iyon tatlong buwan na ang nakalipas.

Siya nga ba talaga iyon? tanong ng isip ni Elon.

"Mr. Cartier," muling bulong ni Mariel, ang boses ay may bahagya at halos hindi mapansin na panginginig. "Sapat na ba ang katibayan na ito?"

Nanatiling tahimik si Elon Cartier sa loob ng tatlong segundo. Para kay Mariel, ang tatlong segundong iyon ay tila ba tatlong siglo ang haba.

"Umatras kayong lahat," biglang utos ni Elon Cartier sa mababa at malalim na boses.

Bahagyang natigilan ang mga bodyguards sa paligid, ngunit walang pag-aalinlangan silang mabilis na lumayo ng ilang hakbang at hinarangan ang mga usiseryong bisita upang gumawa ng pader na tao.

Tuluyang napatulala si Emman sa kaniyang nakikita. 

Anak ni Elon Cartier? 

Ang kilalang bachelor na si Elon Cartier, na hindi kailanman nagpakita ng interes sa mga babae, ay aktwal na may nangyari sa kaniyang anak?

Naging abo naman ang kulay ng mukha ni Duanne. Sinubukan niyang sumugod pasulong ngunit mabilis na hinawakan ng dalawang bodyguard ang kaniyang mga braso upang pigilan siya sa paggalaw.

"Mr. Cartier! Huwag kang maniwala sa kaniya! Isang baliw ang babaeng iyan!" galit na sigaw ni Duanne habang nagpupumiglas.

Nakatayo naman sa tabi si Sanya, ang mukha ay kasingputi na ng isang multo. Nakatitig siya nang matalim kay Mariel, ang kaniyang mga mata ay puno ng hindi makapaniwalang pagkabigla at baliw na pagseselos.

Ang hampaslupang iyan! Paano magiging anak ni Elon Cartier ang dinadala niya?! Imposible! sigaw ng isip ni Sanya.

Tinitigan ni Elon Cartier si Mariel, at ang kaniyang tono ay kapansin-pansing lumambot nang magsalita siya.

"Ang bata ba na dinadala mo ay talagang sa akin?" tanong ni Elon habang nakatitig sa kaniyang mga mata.

Hindi nagsalita si Mariel; sinalubong lang niya ang titig ng lalaki at dahan-dahang tumango bilang sagot.

Muling umalingawngaw ang boses ng bata sa loob ng kaniyang tiyan, malambing at puno ng pagmamalaki.

"Mommy, huwag kang matakot! Anak talaga ako ni Daddy!" masayang sabi ng maliit na boses. "Kapag nagsama na kayong dalawa, tuturuan kita kung paano paikutin si Daddy para maging sunud-sunuran siya sa iyo! Maniwala ka!”