Kabanata 2

Kabanata 2

"Dad, what do you mean? Hindi ba sinabi ng doctor na wala pang suitable kidney donor ngayon? Paano natin ito na-miss?"

Muli siyang nagtanong at nalaman niyang totoo ngang kapos ang ospital sa kidney donors. Kailangan talagang maghintay ng mga pasyente sa kanilang schedule at pumila para sa transplant.

Sa sobrang galit at frustration, mariing hinampas ni Fernando ang kanyang ulo bago yumuko at malalim na bumuntong-hininga.

"It's my fault. Hindi ko nagawang makakuha ng kidney transplant para sa mommy mo. May bagong donor ang hospital, at ilang araw na ang nakalipas nang sabihan tayo ng mga doctor na maghanda na para sa surgery. Pero biglang nagbago ang lahat. Sinabi nila na may ibang pamilya na raw ang gagamit ng kidney na dapat sana ay para sa mommy mo."

Tuluyang natigilan si Freya.

"How could this be? Hindi ba si Mom na ang next sa list? Bakit bigla nilang ibinigay sa iba?"

Huminga nang malalim si Fernando.

"I heard na pumayag lang ang hospital na ibigay sa kanila ang kidney matapos silang magbigay ng ilang benefits. Sa huli, kasalanan ko pa rin. Hindi ako naging sapat para mailigtas ang mommy mo."

Nang tamaan ang sarili niyang kahinaan, mariing hinampas ni Fernando ang kanyang pilay na binti.

"A cripple like me should have died long ago. Bakit hinahayaan pa akong mabuhay kung magiging pabigat lang ako sa inyo? Why?"

"Dad, don't be like this. Hindi mo kasalanan."

Mabilis na hinawakan ni Freya ang kamay ng kanyang ama.

"You are the pillar of our family, Dad. Ikaw ang sandalan namin ni Mom. Kung wala ka, hindi magiging ganito kasaya ang buhay natin."

Ngayon lamang nakita ni Freya na ganoon kalalim ang pagsisisi ng kanyang ama. Hindi niya ito nakitang ganito kasakit at kawalan ng pag-asa noon.

Kumirot ang puso niya habang namumuo ang luha sa kanyang mga mata.

Nang mapansin ni Fernando na namumula na ang mga mata ng kanyang anak, napagtanto niyang nawalan siya ng kontrol sa kanyang emosyon. Agad niyang pinunasan ang sariling luha.

"Anak, Dad's fine. Huwag kang malungkot, okay?"

Napatingin si Freya sa nanghihinang si Caroline na nakahiga sa hospital bed. Unti-unting tumigas ang kanyang ekspresyon.

"Dad, don't worry. I will definitely find a kidney donor for Mom. Kahit anong gawin ko, makakahanap ako ng paraan."

Pagkasabi niyon, mabilis na pinunasan ni Freya ang kanyang mga luha at matatag na lumabas ng silid.

***

"Dr. Lin, didn't you tell me na si Mom na ang susunod? Bakit ninyo ibinigay sa ibang tao ang kidney?"

Galit na galit na hinarap ni Freya si Dr. Lin.

Halos bawat ilang araw ay pumupunta siya kay Dr. Lin. Paulit-ulit nitong sinisiguro sa kanya na kapag may available na kidney, ia-arrange nito na ang kanyang ina ang makatanggap.

Buong araw at gabi siyang nagtatrabaho para makaipon ng dalawang daang libong piso na kailangan para sa operasyon.

Lahat ng trabaho pinasok niya. Halos wala na siyang oras para matulog o magpahinga. At ngayon, matapos ang lahat ng paghihirap niya, pati ang pinakamahalagang bagay na inaasahan niyang magliligtas sa kanyang ina ay bigla na lang nawala.

Hindi niya matanggap.

Tinitigan siya ni Dr. Lin nang may halatang hirap.

"Ms. Freya, I'm really sorry. Pero iyon ang request ng donor's family. Kung hindi nila hiniling iyon, hindi rin sila magdo-donate."

"They made that request? Kung hindi naman sinabi ng hospital na may bagong kidney donor, paano nila malalaman na may available na kidney?" Matalim na tumingin si Freya sa doktor. "Or did the hospital receive a bribe too? Sinadya ba ninyong ibigay sa ibang tao ang kidney dahil mas malaki ang binayaran nila?"

"Miss Freya, you shouldn't say things like that carelessly. Nonsense."

"Nonsense? Huwag ninyo akong sabihan na nagsasalita ako ng nonsense. Kung ayaw ninyong makarinig ng ganitong salita, then don't do anything reckless!"

Hindi na napigilan ni Freya ang galit niya.

"Pantay-pantay kaming naghihintay para sa kidney transplant. Lahat kami may mahal sa buhay na gustong mabuhay. So why did everything suddenly change?"

Huminga siya nang malalim, pero hindi pa rin bumababa ang galit sa dibdib niya.

"Sa paningin ba ninyo bilang mga doctor, mas mahalaga ang buhay ng mayayamang tao kaysa sa buhay ng mommy ko?"

Matagal nang alam ni Freya kung gaano kalakas ang impluwensiya ng pera at koneksyon.

Pero buhay ng tao ang pinag-uusapan.

Bakit kailangan pa itong sukatin gamit ang pera?

Bago pa makasagot si Dr. Lin, biglang bumukas ang p***o.

Pumasok ang hospital dean kasama ang ilang tao. Nakangiti ang mga ito habang papalapit.

"Dr. Lin, this is Giovanni, the president of Ashford Group. May kailangan siyang itanong tungkol kay Madam Ashford."

Pagkakita ni Dr. Lin kay Giovanni, agad siyang tumayo at magalang na iniabot ang kamay niya.

"President Giovanni, hello."

Nang pumasok si Giovanni sa room, agad niyang nakita si Freya. Saglit na nagbago ang malamig niyang ekspresyon. May bahagyang pagkagulat sa mga mata niya.

Kitang-kita niya ang mapula at namamagang mga mata ng babae. Matalim ang tingin nito, halatang galing sa matinding galit.

Napansin ng dean ang pagbabago sa mukha ni Giovanni kaya bahagya siyang kinabahan at mabilis na sumenyas kay Dr. Lin.

"Dr. Lin, President Giovanni doesn't like shaking hands with people."

Doon lamang naalala ni Dr. Lin ang mga kumakalat na balita tungkol sa presidente ng Ashford Group.

Germaphobe raw ito at ayaw na ayaw ng physical contact, lalo na ang pakikipagkamay sa ibang tao.

Sa sobrang kaba, nakalimutan iyon ni Dr. Lin sandali. Agad niyang ibinaba ang kamay niya at awkward na ngumiti.

Samantala, unti-unti nang kumalma si Freya matapos mailabas ang galit niya. Alam niyang magiging problema kung tuluyan niyang makakagalitan si Dr. Lin.

Sa huli, kakailanganin pa rin niya ang tulong nito para sa kondisyon ng kanyang ina.

Kapag tuluyan siyang pinaalis ng ospital dahil sa ginawa niya, hindi niya alam kung saan pa niya dadalhin si Caroline.

Naisip iyon ni Freya kaya nagbago ang kanyang ekspresyon.

Tumingin siya kay Dr. Lin nang may pagsisisi.

"Dr. Lin, I'm sorry. I was too impulsive just now. Since may kailangan kayong asikasuhin, I'll leave you alone."

Bago pa makapagsalita si Dr. Lin, yumuko na si Freya at mabilis na lumabas ng office.

"President Giovanni, you..."

Hindi man lang nagpatuloy ang dean.

Lumingon si Giovanni at tahimik ding lumabas.

Naiwan ang lahat na nakatulala.

Nagkatinginan sila at naguluhan kung bakit bigla itong umalis.

Napatingin sila kay Assistant Wang.

Maging si Assistant Wang ay hindi alam kung ano ang nangyari.

"It's nothing. Baka may kailangan lang asikasuhin ang president. I'll go check on him."

Bago pa man may makapagsalita, mabilis na siyang sumunod kay Giovanni.

"Freya."

Tumakbo si Freya papunta sa stairwell para makahanap ng tahimik na lugar.

Gusto lang niyang mapag-isa at makapag-isip nang maayos.

Pero nang marinig niya ang isang pamilyar na boses na tumatawag sa pangalan niya, agad siyang napalingon.

Nang makilala niya ang lalaking kasama niya noong gabing iyon, bigla siyang napahinto.

Agad siyang tumayo nang maayos.

"It's you?"

Kahit medyo malabo ang mga nangyari sa kanya noong gabing iyon, malinaw na malinaw pa rin sa kanyang alaala ang mukha ng lalaki. Hindi niya makakalimutan ang itsura nito.

Sa lahat ng lalaking nakita niya sa buong buhay niya, ito ang pinakagwapong lalaking nakita niya.

Lumapit si Giovanni sa tabi ni Freya.

Paglapit niya, isang banayad na halimuyak ang umabot sa kanya.

Hindi niya alam kung bakit, pero tila nakatulong iyon para kumalma ang hindi mapakaling pakiramdam niya.

"Yes. My name is Giovanni. Do you remember me?"

Napatingin si Freya sa kanya.

"How could I not remember? Ikaw ang naging first... man ko."

Maraming lalaki ang nagkagusto kay Freya mula pa noong bata siya. Pero dahil sa sitwasyon ng kanilang pamilya, hindi siya basta-basta pumapasok sa isang relasyon.

Kailangan niyang unahin ang kanyang ina at ang kanilang mga problema sa buhay.

Ang nangyari kay Giovanni ay isang aksidente.

Kung hindi siya nalasing at nalagyan ng kung ano ang kanyang iniinom noong gabing iyon, malamang ay hindi pa rin siya makikipagrelasyon sa kahit sino.

Ngunit ngayon, nang makita ni Giovanni ang namumulang tainga ni Freya, ang maliliit nitong kamay na mahigpit na kinakalikot ang laylayan ng kanyang damit, at ang mga labi nitong kinakagat dahil sa kaba, bigla siyang natahimik.

Bahagyang gumalaw ang kanyang lalamunan.